71. BÖLÜM: ÜÇÜNCÜ CİNİN SONU VE SISLI SABAHIN KORKUNÇ UYANIŞI

(Süre: 2002 Yılı, Sabah Saat: 07:00)**

Ateş sineklerinin devasa sürüsünün karanlık tünel boşluklarına dağılıp gözden kaybolmasının ardından Hakan, soluk soluğa ama kararlı adımlarla yeraltındaki o devasa ve kasvetli koridorda ilerlemeye devam ediyordu. Gökyüzü olmasa da, yer üstündeki zaman akışına göre artık sabaha karşı saat yedi suları olmalıydı. Bedenindeki yorgunluk, sol omzundaki ezilme ve sızı dayanılmaz bir boyuttaydı; üzerindeki askeri üniforma kuru kan, ter ve mağaranın kül katmanlarıyla iyice sertleşmişti. Ancak asıl gerilim, bu cehennemî yeraltı ocağının nihai efendisine, burayı yöneten gizli güce yaklaştığını hissetmesiydi. Daha önce karşılaştığı iki cini ve zindanın dev mahlûklarını haklamıştı; şimdi ise sırada bu lanet yerin başındaki üçüncü ve en tehlikeli varlık vardı.

Hakan, tünelin çıkışındaki devasa, endüstriyel kalıntıları andıran sarp bir kayalık platforma çıktığı anda, havadaki ısı bir anda doruk noktaya ulaştı. Ortalığı kaplayan kükürt bulutları ve akkor lav nehirlerinin ortasında, zifiri karanlığı yaran devasa bir siluet belirdi. Karşısındaki varlık; dev boyutları, insanı dehşete düşüren kaslı ve katran karası vücudu, başındaki keskin boynuzları ve göğsünden fışkıran akkor lav damarlarıyla doğrudan yeraltını yöneten üçüncü cindi. Bu cin, öncekiler gibi uzun uzadıya konuşan, kibirli laflar eden biri değildi; gözlerindeki o saf cehennemî öfke ve nefretle doğrudan Hakan'ın ölümünü fısıldıyordu. Konuşmaya bile gerek duymadan, koca gövdesini sarsarak genç komandonun üzerine doğru dev adımlarla yürümeye başladı.

"Konuşmayı sevmeyen türdensin galiba..." diye tısladı Hakan dişlerinin arasından, sesindeki o çelik gibi kararlılık bütün salonda yankılandı. "Önceki ikisi de çok konuşmuyordu zaten, sonunuz aynı olacak!"

Hakan vakit kaybetmeden 12 kalibre pompalı tüfeğini omzuna yasladı ve nişangâhı doğrudan dev cinin gövdesine kilitleyip tetiğe bastı.

*GÜÜÜÜMMMM!*

Namludan fırlayan cehennemi alev patlaması ve çelik bilyeli ağır saçmalar, cinin göğsündeki akkor lav damarlarına ve zırhlı derisine çarptı. Çıkan devasa patlama cini sarstı; ancak bu mahlûk sıradan yaratıklara benzemiyordu, derisi adeta kurşunları eritip püskürtüyordu. Cin, acı dolu hırıltıyla koca pençesini kaldırıp Hakan'ın üzerine doğru savurdu. Hakan son anda kendini yana atarak darbeden kıl payı kurtuldu ve alt kundağı şimşek hızıyla çekip mermiyi tazeledi:

*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜMMMM!*

İkinci patlama cinin omuz kaslarını parçalasa da yaratık durmuyor, dev adımlarla üzerine geliyordu. Hakan etrafı tarassut ederken gözü, sol taraftaki sarp kayalıkların arasına gömülmüş, paslanmış devasa demir borularla ve eski sarnıç vanalarıyla kaplı **eski bir yeraltı su fabrikası/mekanizmasına** çarptı. Zindanın ana soğutma ve su hatlarını barındıran bu dev yapının kalın metal duvarları ve üzerindeki yüksek basınçlı su vanaları aniden dikkatini çekti.

"Eğer dışarıdan kurşun geçmiyorsa... Seni bu cehennemin kendi suyuyla boğacağım!" diye kükredi Hakan.

Hakan, dev cinin hamlesinden kaçmak için hızla sol taraftaki fabrika platformuna doğru koştu. Cin, koca yumruğunu yere vurarak kayaları paramparça ederken, Hakan pompalı tüfeğini bu kez doğrudan fabrikanın ana kontrol vanasına ve paslanmış dev su borularının birleşim noktasına doğrultup tetiği peş peşe çekti.

*GÜÜÜÜMMMM! GÜÜÜÜMMMM!*

Ağır saçmaların ve patlama basıncının etkisiyle devasa demir borular delindi, kilit mekanizmaları patladı. Fabrikanın sarnıçlarında yıllardır yüksek basınçla sıkışmış olan tonlarca ton buz gibi yeraltı suyu, dev bir tsunami dalgası gibi serbest kalarak bütün salona boşandı.

*ŞARLAK! GÜRÜÜÜLTDÜ!*

Buz gibi su kütlesi, o akkor lavlarla ve aşırı sıcakla kavrulmuş dev cinin üzerine adeta bir nehir gibi döküldü. Yaratığın vücudundaki bin derece sıcaklıktaki lavlar suyla temas ettiği an, ortalığı dehşet verici bir buhar bulutu ve kulakları sağır eden bir cızırtı sardı. Devasa cin, ani termal şokun ve basıncın etkisiyle çatırdadı; zırhlı derisi parçalandı, içindeki akkor enerjisi sönmeye başladı. Mahlûk acı dolu, dağları sarsan boğuk bir çığlıkla diz çöktü ve devasa gövdesi taş zemine ağır bir çuval gibi yığılarak tamamen paramparça oldu.

Üçüncü cinin de yok olmasıyla birlikte yeraltının o boğucu ve yapay cehennemî dengesi tamamen çöktü. Mağaranın uzak köşelerinde, yerin derinliklerinden sızan taze bir hava akımı ve gri bir aydınlık belirdi. Hakan, dumanı tütmekte olan pompalı tüfeğini omzuna astı, delinen su borularının arkasındaki dar ve sarp taş koridoru takip etmeye başladı. Birkaç dakika süren yorucu tırmanışın ardından, önündeki demir kapıyı var gücüyle omuzlayarak açtı.

Ve nihayet... Hakan o karanlık, lanet yeraltı ocağından dışarıya, sabaha karşı saat 07:00'de adım attı.

Ancak karşılaştığı manzara onu rahatlatmaktan çok uzaktı. Gözlerini açtığında kendini güneşin bile zor deldiği, her yeri kalın, beyaz ve tekinsiz bir **sis tabakasıyla kaplı sessiz, terk edilmiş bir köyün** ortasında buldu. Etraftaki eski ahşap evlerin bacasından tütmeyen dumanlar, sokaklardaki derin sessizlik ve göz alabildiğine uzanan bu sisli orman/köy dokusu karşısında Hakan durdu.

Derin bir soluk alarak etrafı süzdü; yeraltından kurtulmuştu ama bundan sonra ne yapacağını, bu lanet sisin arkasında ne gibi sırların ve tehlikelerin onu beklediğini henüz bilmiyordu. Pompalı tüfeğini sıkıca kavrayarak sisli köyün karanlık sokağına doğru ilk adımlarını attı.