33. BÖLÜM: KAN VE ZİNCİR

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Akşamüstü / Saat: 18:35)

Zindanın nemli ve kasvetli havası, patlayan ilk kurşunların barut kokusuyla ağırlaşmıştı. Hakan’ın sıktığı 9mm’lik MP5 mermileri, devasa yaratığın göğsüne sarılı paslı zincirlere çarpıp karanlıkta kör edici kıvılcımlar saçtı. Fakat bu atışlar yaratığı durdurmak bir yana, içindeki şeytani öfkeyi daha da körüklemişti.

ŞAKIRRRR!

İlk Zincirli Muhafız, keçe gibi birbirine dolanmış siyah-gri uzun saçlarını savurarak geriye doğru sarsıldı. Derisine kazınmış kor kırmızısı mühürler, duyduğu acıyla daha da parlak bir ışık yaydı. Yaratık, kedi gözünü andıran sapsarı gözlerini Hakan’a dikti. Siyah, yapışkan salyası sivri dişlerinin arasından taş zemine damlarken yer altından geliyormuş gibi boğuk bir çığlık attı:
JPG
+ 1

"Etimi dağlayan o mermiler... Efendimizin gazabını durduramaz, komando!"

Yaratık elindeki iki metrelik paslı kurban tırpanını havada ıslık çaldırarak savurdu. Hakan, askeri refleksleriyle kendini sol taraftaki kırık taş sütunun arkasına attı. Tırpanın devasa demiri sütuna öyle bir şiddetle çarptı ki, tonlarca ağırlıktaki taş blok ŞRAAK diye ikiye bölündü, Hakan’ın üzerine taş kıymıkları ve toz bulutu yağdı.
JPG

Hakan toza ve dumana aldırış etmeden sırtını diğer sütuna dayadı. Kalbi göğüs kafesini patlatırcasına çarpıyordu ama zihni tamamen bir özel harekatçının soğukkanlılığına bürünmüştü. Silahının şarjörünü hızlıca kontrol etti; az önceki seride şarjörün yarısı gitmişti.

"Mermi sekip duruyor, derisindeki zincirler zırh gibi..." diye mıldırlandı Hakan.

O sırada gözü, az önce kaskını ve hücum yeleğini bulduğu Özel Harekât askerinin parçalanmış ceset kalıntısına kaydı. Yeleğin hemen yanında, çamur ve kurumuş kan içinde duran iki adet ek MP5 şarjörü daha vardı! Hakan hiç tereddüt etmedi. Yaratığın adım sesleri toz bulutunun içinde yaklaşırken yere doğru hamle yapıp şarjörleri kaptı ve yeleğindeki ceplere tıkıştırdı. Ateş gücü hâlâ yerindeydi.

ŞAKIRRR... ÇINK... ŞAKIRRR...

Ağır zincirlerin taş zeminde sürüklenme sesi toz bulutunun içinde yankılandı. Yaratık kör veya sağır değildi; aksine Hakan’ın botunun altındaki küçücük bir taş tıkırtısını bile takip ediyordu.
JPG
+ 1

"Nefesini duyuyorum..." dedi yaratık, uzun saçlarının arasından parlayan sarı gözleriyle gölgeleri tarayarak. "Görüşüm karanlığı deler, burnum korkunu sezer... Buradan canlı çıkışın yok!"
JPG

Hakan sütunun arkasından aniden sıyrılıp çıkış yaptı. MP5’i omuzlayıp tetiğe ezildi:

TAK-TAK-TAK! TAK-TAK-TAK!

Nokta atışı yapıyordu. Mermileri yaratığın zincirsiz olan açık üst göğsüne ve boyun hizasına gönderdi. Mermiler etine saplandıkça morumsu, siyah bir kan fışkırdı. Yaratık acıyla geriledi ama durmadı; devasa adımlarla zincirlerini şakırdatarak Hakan’ın üzerine koşmaya başladı!
JPG

Hakan geriye doğru takla atarak zindanın geniş ayin salonuna doğru çekildi. Yaratık arkasından bir gölge gibi geliyordu. Tırpan her savrulduğunda duvarlardan kıvılcımlar kopuyor, taşlar devriliyordu. Hakan kaçarken yaratığın hareketlerini pürdikkat izledi. Yaratık sağ elindeki tırpanı her savurduğunda, göğsünün tam ortasındaki devasa kor kırmızı mühür alev gibi parıldıyor ve yaratık o an kısa bir anlığına açık veriyordu!

"Güç kaynağı o mühür..." dedi Hakan kendi kendine. "Mührü patlatmam lazım!"

Hakan zindanın ortasındaki devasa adak taşının arkasında durdu. Yaratık, gözlerinde öldürme arzusuyla adak taşını devirmek için üzerine fırladı. Tırpanı tam tepeden aşağıya doğru indirdiği an, Hakan sağa doğru sert bir perende atarak kaçtı.

Tırpan adak taşına saplandı, demir zincirler taşın etrafına dolandı! Yaratık silahını kurtarmak için zincirleri asıldı ama ağır tırpan taşa sıkışmıştı.

Hakan aradığı o birkaç saniyelik fırsatı yakalamıştı!

MP5A3’ün namlusunu doğrudan yaratığın göğsünde parıldayan o devasa, kanlı mühre kilitledi. Parmağını tetiğe bastı ve şarjör bitene kadar tetiği bırakmadı:

TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!

Geniş zindan odası makineli tüfeğin gürlemesiyle sarsıldı. 9mm’lik mermiler tam adrese, parlayan mührün göbeğine peş peşe saplandı! Mühür her mermi darbesiyle çatırdadı, en sonunda PATTT diye dışarıya kızıl bir ışık ve siyah bir duman saçarak patladı!

Yaratık, kulakları sağır eden, insanüstü bir çığlık attı:

"AAAAARRGGHHH! EFENDİM... AHHH!"

Mührü patlayan yaratık dizlerinin üzerine çöktü, bedenindeki zincirler gevşeyip taş zemine döküldü. Siyah kan ağzından ve göğsünden fışkırıyordu. Ancak sapsarı gözleri hâlâ kinle parıldıyor, son bir hamleyle Hakan’ın bacağını yakalamak için elini uzatıyordu.
JPG

Hakan soğukkanlılıkla üzerindeki boş şarjörü düşürdü, cebinden aldığı yeni dolu MP5 şarjörünü ŞLAK diye yuvaya oturtup kurma kolunu çekti. Yaratığın tam tepesine dikildi. Sarı gözlerin içine son kez baktı.

"Sizin efendiniz de, o 7 cininiz de bu topraklardan temizlenecek," dedi Hakan, keskin ve hissiz bir sesle.

Namluyu yaratığın uzun saçlı başının ortasına dayadı:
JPG

TAK! TAK! TAK!

Üç el nokta atışıyla yaratığın başı yana devrildi. Devasa beden taş zemine ağır bir gürültüyle yığıldı. Bedenindeki kızıl mühürlerin ışığı yavaş yavaş söndü, etrafı tamamen karanlık ve bir ölüm sessizliği kapladı.

Hakan derin derin nefes alarak namludan çıkan ince dumanı izledi. Alnından akan teri koluyla sildi. Yerde cansız yatan bu dehşet verici muhafıza baktı. İlk engel aşılmıştı ama bu sadece bir başlangıçtı.

Zindanın derinliklerinden, taş duvarların arkasından boğuk metal şakırtıları ve uzaktan gelen hırıltılar hafifçe yankılandı.

Hakan MP5’i göğsüne sıkıca bastırdı, gaddar bir kararlılıkla mırıldandı:

"1 bitti... Geriye kaldı 6."