48. Bölüm/Bu kız bana mı benzeyecek?

Kapı açıldığında içeri giren abim ve babamdı.Ardından ise Ceyda annem, Merve ve Yusuf babam.

“Kızım!”

Diyerek yanıma yaklaşan babam hemen yanıma geldi.Saçlarıma bit öpücük kondurdu.

“Ay kuzum iyi misin yavrum?Çok korkuttun bizi.”

Hepsi tek bir ağızdan konuşurken bende konuşmaya çalışıyordum.

“İyiyim ben, gerçekten.Kızımızda iyi.Endişelenecek birşey yok.”

“Nasıl endişelenecek birşey yok Almila?Zor birşey atlattın.Üstelik yaran var ve hamilesin.Zaten riskli bir hamilelik…”

Abimin sözleri kabul edilemeyen gerçeklerdi.Alparslanda bu konuda oldukça korkmuştu.Korkusunu saklayamadan sadece bana bakıyordu.

“İyiyiz biz.Tüm tahlillerin sonuçları da iyi.Hatta akşam çıkartacaklarmış beni.”

Ben onları sakinleştirmeye çalışırken biraz olsun ikna olup karşıma oturmuşlardı.Ancak herkesin gözlerinde bariz belli bir endişe vardı.Benim için endişelenilmesi güzeldi.Bu duyguyu hayatım boyunca çok az yaşasamda birileri tarafından önemsenilmem beni değerli hissettirmişti.Gerçi Alparslan yanımdayken kendimi değerli hissetmemem mümkün değildi.Kendisi bana prensesler gibi bakıyordu.

Ortamda güzel bir sohbet oluşmuştu.Bende biraz olsun bu kötü günü unutmuş, onlarla muhabbet etmiştim.En sonunda hepsi çıkıp sadece Alparslan kaldığında zaten taburcu işlemlerine başlanılmıştı.Yarım saat sonra hastaneden çıkacağım için Alparslan üzerimi değiştiriyordu.

“Güzelim ani hareketler yapma, şimdi kolunu yavaşça geçir buradan.”

“Alparslan sakin ol biraz.”

“Olamam sakin falan.Üstelik hala iyiyiz diyorsun Nil.Yaran var, bedeninde kızımız var.”

Ona bakarken karnımdan gelen tekmeler ile yüzüm acıyla buruştu.Oldukça hareketli bir kızım vardı.Tekme atmadan duramıyordu.E artık dört aylıktı.Bayağı büyümüştü.

“Noldu?Kolun mu acıdı?Demiştim iyi değilsiniz diye.Bekle doktoru çağıracağım.”

Yanımdan giderken ben hemen elini tuttum.

“Dur hayır birşey olmadı, sadece kızın sana biz iyiyiz demeye çalışıyor.”

Elini karnımın üzerine koydum ve kızımın tekme atmasını bekledim.Tabii ki beni şaşırtmadı ve tekmelerini ard arda savururken ben Alparslan’ın yüzünde oluşacak tüm tepkileri inceliyordum.

“Nil…Bu kız bana mı benzeyecek, aynı benim gibi hareketli.”

“Bence annesinin senden aşağı kalır yanı yok gibi.”

Alparslan sırıtırken konuştu.

“Doğru.Genellikle mesleğinden ve güzelliğinden bela çeken bir annesi var…Yalnız Nil ya kızımız senin gibi güzel olursa?O zaman ben kıskançlıktan ne yaparım?”

“Valla ne yaparsın bilmiyorum ama sen bir kız babasısın.Herşeye hazırlıklı olman ve kıskançlığını biraz azaltman gerekebilir.”

Kıskançlığı şimdiden yüzünden belli oluyordu.Kızımızın babasından çekeceği vardı.Pardon kızımızın değil, damadımızın.

“Vallahi ben hiç kıskançlığımı azaltamam.Olmadı evlendirmeyiz, evde hep bizimle kalır.”

Yüzümde şaşkınlık oluştu.Bu da fazlaydı canım!

“Oldu!Başka isteğin?Üstelik öyle bir dünya olsaydı babamla abiminde beni vermemesi gerekiyordu.”

“İkisi aynı şey değil.Ben seni hayatıma bir anlaşma ile davet ettim.İyi ki de etmişim.Hem zaten onlar seni bana vermese bile ben seni kaçırırdım.”

“He öyleli?E sor ben seninle kaçar mıydım?”

Kaşları havalandı.Yüzünde sırıtış hâlâ vardı.

“Kaçmaz mıydın?”

Kaçardım.Ama onu sinir etmek güzel olabilirdi.

“Kaçmazdım tabii.”

“Bence biraz daha düşün.Karnında senin ve benim kızımız var…He birde yanı başında seni çok özleyen bir adam var.”

Yüzümde muzip bir gülümseme oluştu.

“Benim sizi özlemediğimi mi sanıyorsunuz alp bey?”

Yanyana otururken iyice yüzüme yaklaştı.Artık nefesi dudaklarımdaydı ve burunlarımız birbirlerine değiyordu.

Kokusu sanki ilk günki gibi başımı döndürüyordu.Nefesi tenime değdikçe içimde ince bir sızı akıyordu.

“Emin ol Nil, yaran olmasa ve kızımıza zarar gelebileceğinden korkmasam sana olan özlemimi fazlasıyla gösterirdim.”

Nefesimi tutmuş öylece dururken gözleirm dudaklarına kaydı.

Bende onu çok özlemiştim.Onu zaten hep özlüyordum.Sanki bende bağımlılık yapmıştı.

İstiyordum onu.Ama haklıydı kızımıza birşey olma ihtimali vardı ve şimdi kolumda yaram da vardı.Tek çare doğumu beklemekti.

“Bence özlemimizi biraz da olsa giderebiliriz alp, ne dersin?”

“Sana her zaman evet derim Nil.”

Gözleri koyulaşırken dudakları tenime yaklaştı.Gözleri usulca kapandı.Bende gözlerimi kapatıp kendimi ona bıraktığımda Alparslan’ın dudakları benim dudaklarımı bulmuştu bile.

Hoyratça, birbirimize aç bir şekilde öpüşüyorduk.Onun öpüşleri sert ve sahipleniciydi.Elleri ise yanaklarımı okşuyordu.Bazen yanaklarımdan ayrılıp belime yerleşiyordu.Sanki tüm vicudumu hissetmek istiyordu.

Benim ellerim onun ensesinde kalan saçlarının arasındaydı.Saçlarını okşuyor, bazen çekiyordum.

Alparslan öpüşmemizi kesmeden beni kucaklayıp kucağına oturttu.Ben kucağındayken dudakları bu sefer nefeslenmek için benden ayrıldığında gözlerim hâlâ kapalıydı.Ben gözlerimi açtığımda o anın büyüsünden çıkamamış gibi gözlerini açmamış, öylece kalakalmıştı.Ben ise bu durumu fırsat bilip boynunu sertçe öpmeye başlamıştım bile.

Her öpüşümde boğzında bir hırıltı hissediyordum.Bunlar oldukça hoşuma gidiyorlardı.Alparslanın elleri sırtımda, belimde, kalçamda her yerimde dolanıyordu.Onun boğazından ayrıldığımda müptelası olduğum o müzip ve aç sesi kulaklarımda duyuldu.

“Seni seviyorum Nil.Hiçkimseyi sevmediğim kadar…”

—————————

“Ya alp, ne olacak sanki.Hem güvende olacağım yanımda sen olacaksın.Hem bende kafamı dağıtırım.”

Arabada evimize gidiyorduk.Akşam olmuştu ve ben çok yorulmuştum.Ama bu yorgunluğumun arasında birde Sezeni istemeye gitmek için Alparslanı ikna etmeye çalışıyordum.

“Bak güzelim, yeni yara aldın, hamilesin.Olmaz.Biz evde kalırız.”

“Ama Alp…”

Hemen gözlerimi doldurdum.Bence Alparslan’a biraz oyun oynamaktan birşey olmazdı.Hem onu ikna etmenin tek yolu buydu.

“Nil, biliyorum gitmek istiyorsun ama bak yaran var, hamilesin.Olmaz.”

“Ama Alp, Sezenin yanında olmam lazım.Hemde kafamı dağıtırım.Ayrıca ne olacak sanki yanımda sen olacaksın.Zaten timde olacak.Nolur.”

Bana dönüp dolu olan gözlerime ve büzmüş olan dudaklarıma baktı.

“Öyle bakma Nil, içim gidiyor.”

Artık son kozumu oynama vaktim gelmişti.Ellerimi karnıma koydum ve konuştum.

“Ama babası, ailecek ilk seyahatimizi yapmayalım mı?Sen, ben ve kızımız.”

Yolda olan gözleri tekrar bana döndü.

“Ama bu hiç adil değil savcı hanım.Şuan üzerime oynuyorsunuz…İyi tamam.Doktorundan izin alıp gideriz.Ama asla yanımdan ayrılmayacaksın ve çok dikkatli olacaksın tamam mı?”

“Merak etme sevgilim.Çook dikkatli olacağım ve yanından ayrılmayacağım.Ee ne zaman gideceğiz.”

“İki gün sonra çıkarız yola.Bir haftaya yakın kalırız.Kafamız dağılır.Hem ailecek ilk tatilimizi de yaparız.”

Eve geldiğimizde arabadan indik.Artık şişmiş olan karnım çoğu işi yaparken beni zorluyordu.Alparsaln ile el ele tutuşmuş bir şekilde eve geldiğimizde o bir duş alacağını söylemişti.O duştayken bende üstümü giyinmiştim.Üzerime uzun kollu kalın gecelik takımımı giymiş ardından masama oturup saçlarımı taramaya başlamıştım.

Artık şubat ayındaydık.Alparlsanın doğum gününün olduğu ay.Biz trabzondayken onun doğum günü olacaktı.Ben tabii ki de en iyi şekilde kutlayacaktım.

Saçlarımı tararken Alparslan’ın duştan çıkması ile hemen yanıma geldi.Saçlarımın üzerine bir öpücük kondurdu.Bende masamdan kalktığım gibi konuştum.

“Hadi gel uyuyalım.”

Ben yatağa doğru adımlarken o da ışığı kapattı ve yanıma uzandı.Beni kendine çekip sarmaladı.Başım onun göğsündeyken onun eli beni sarmıştı.

Başımın onun göğsüne yaslandığı an dünyanın en güvenli limanında gibiydim sanki.Çok güzel bir histi.Sevdiğim adamdan bir parçasını karnımda taşıyor, onu en iyi şekilde büyütüyordum.Üstelik sevdiğim adam her zaman yanımda en büyük destekçimdi.Bu duygu için herşeyimi verebilirdim.Yeterki biz sevgi dolu bir aile olalım, mutlu olalımdı.