33. Bölüm/Dilerim ki…

Bugün Selin geliyordu.O aslında havaalanından almak için beni bekliyordu ancak ben tabi ki Borayı gönderecektim.Selin akşama doğru gelecekti.Bugün Alparslan da bende izinliydik.Akşama tim bize yemeğe gelecekti.Kalkar kalkmaz hemen mutfağa ilerledim.Mutfakta Alparslan’ı görememem ile içimde bir huzursuzluk oluşsa da hemen arka bahçeye çıktım.Alparslan arka bahçede bizim için harika bir sofra kurmuştu.

“Oo baya beceriklisiniz alp bey.”

“Öyleyimdir Nil hanım.”benim oturacağım sandalyenin arkasına geçti.Sandalyeyi çekti.Onun sandalyeyi çekmesi ile bende yerime oturdum.

Yerine geri oturduğunda kahvaltımıza başladık.Birlikte kahvaltımızı yaptıktan sonra ben Borayı aradım.Birkaç çalıştan sonra telefon açıldı.

“Efendim Almila?”

“Naber bora?”

“İyidir işte senden?”

“Bende iyiyim.Bora ben sana bişey dicem sen biliyorsun bugün zaten bize geleceksiniz ya.”

“Evet.Geleceğiz inşallah.”

“İşte gelmeden önce havaalanından bir misafirimi alman gerekecek.Alırsın değil mi?”

“Alırım.Nasıl tanıyacağım misafirini?”

“Merak etme tanırsın ilk görüşte.Neyse canım hadi bay.”

“Görüşürüz.”

Telefonu kapattıktan sonra Alparslan ile mutfağa geçtik.Akşam için güzel yemekler yapacaktık.

Yemek yapımımızın bitmesi ile kurabiye yapmaya başlamıştık ki Alparslan’ın yanaklarımı ve burnumu un ile kaplaması ile irkildim.Şuanda kardan adama benziyordum.Çünkü yüzüm gözüm hep un olmuştu!

Yavaşça Alparslan’a baktığımda sırıtıyordu.

“Alp!”diyerek onu tutmaya çalıştım ancak dev cüssesi buna engel oluyordu.Benden kaçmayı yine başarmıştı.

O benden kaçarken bende onu kovalamaya başlamıştım ki tezgahın üstünden un alıp bende onun yüzünü un ile kapladım.En sonunda kovalamacamızın bitmesi ile o beni bileklerimden tuttu ve kendine çekti.Şuanda dip dibe bir şekilde bakışıyorduk.En sonunda ben yerimde kıpırdanıp ondan uzaklaştım.Mutfağa doğru tekrar unlar içerisinde yürürken konuştum.

“Hadi hadi akşama gelirler misafirler.Kurabiyeyi yapmalıyız.”

“Merak etme hallederiz.”

“Sen dünyanın en rahat insanısın.”

“Sen de dünyanın en tatlı kaçan insanısın.”

Merakla ona döndüm.

“Kaçan mı?”

“Evet her burun buruna gelmemizde kaçmıyor musun?”

“Hayır kaçmıyorum.Hadi dön işine bu kurabiyeler akşama yetişecek asker.”

“Emredersiniz savcım.”dedi bana asker selamı verirken.

Ben alttan alttan sırıtırken o da muzipçe gülüyordu.En sonunda tekrar işimize döndüğümüzde hemen işimizi bitirmiştik.En sonunda ikimizde odamıza geçtik.Eşyalarımı Alparslan’ın odasına taşımıştım.Artık tamamen Alparslan’ın odası benimde odamdı.

Odamıza geçtiğimizde Alparslan duşa gitmişti.Bende o sırada üzerime çiçekli, kalın askılı, soft tonlarda bir elbise giydim.Takı olarak kolye taktım.Tektaş yüzüğüm ve alyansım her zamanki gibi parmağımdaydı.Tamamen hazır olunca biraz telefona bakmak için telefonumu elime aldım.Ancak almaz olaydım.Çünkü karşılaştığım şey Bora’dan ve Selin’den Birsürü mesaj gelmişti.

Selin’im:Almila Allah seni bildiği gibi yapsın.Beni almaya Borayı niye gönderdin yaa

Selin’im:Borayı görünce heyecandan saçmaladım çocuğun önünde offf razil oldum yaaa

Selin’im:Ama Allah var çok yakışıklı

Son yazdığı mesaj ile kahkaha attım.Birde hoşlanmıyorum diyordu.

Boranınkilere bakmaya cesaretim olmadığı için bakmadım.Kendisi Selin kadar olayı abartmazdı ama kesin o da şaşırmış ve kızmıştı.

Alparslan’ın banyodan çıkıp salona yani yanıma gelmesi ile bakışlarım ona döndü.O da şort ve tişört giymişti.Gerçekten çok yakışıklıydı.Maşallah sana be adam!

Alparslan hemen yanıma gelip koltuğa oturdu.Şakağıma bir öpücük kondurdu.Başımı onun omzuna yasladım.

“Mis gibi kokuyorsun.”dedim sesimdeki o içtenlik ve samimiyet ile.

“Beğendin mi?”

“Sanırım biraz fazla beğendim.”

“O zaman biraz daha yaklaşayım.”kolunu bana sararken o iyice bana sırnaştı.

“Buna hiç itiraz etmem kocacığım.Sonuçta senin yerin benim yanım, benim yerim senin yanın.”

Alparslan’ın dudağının kenarı uzulca kıvrıldı.Şuanda ikimizinde aklından tek hamle geçiyordu.Alparslan bana doğru yaklaşırken bende ona doğru yaklaştım.Gözlerimi kapattım.Dudaklarımız tam birbirine değecekken evde bir ses yankılandı.

“Diiinggg doonnggg.”evet misafirlerimiz gelmişti.

Yani tam şuanda mı ya!

Alparslan hâlâ dibimdeyken ben konuştum.

“Alp kalk kalk, misafirlerimiz geldi.”

Alparslan içinden söylene söylene ayağa kalktı.Birlikte kapıya ilerledik.Ben son kez yemek masasına baktığımda herşey çok güzel, tüm yemekler enfes görünüyordu.Maşallah bana!O kadar becerikliyim ki.

Kapıyı açtığımda tim ile Selin karşımdaydı.Ellerinde tatlılarla hepsi önümüzde duruyordu.

“Hoşgeldiniizz.”dedim neşeyle.Alparslan ise benim aksime oldukça sakindi.

“Hoşgeldiniz.”

Evimizde ilk defa misafir ağırlıyoruz şunun hareketlere bak.Her neyse.

Hepsi içeri girerken birlikte konuştular.

“Hoşbulduk.”

Sonra her konuda geriden gelen metehan konuştu.

“Hoşbulduk yengelerin bir tanesi.”

Bunu duyan selma hemen metehana döndü.

“Öyle mi metehan.Dün de bana öyle demiştin.”

“Ama şuan buradayız ve yemek hazırlayan kişi Almila yengem.Bu yüzden şuan o yengelerin bir tanesi.”

Konuştukça batıyorsun metehan sus.

“He yemek yapmasam yengelerin bir tanesi değilim yani?”dedim tek kaşım havada.

“Yok yok yanlış anladınız ikinizde yengelerin bir tanesisiniz.”

“Metehan bence sus yoksa buradan sağ çıkamayacaksın.”dedi Alparslan sessizce.

Diyerek içeri koşar adımlarla geçti.Bende giderken selin kulağıma birşeyler fısıldadı.

“Almila niye bana boranın geleceğini söylemedin?Mal gibi kaldım çocuğun önünde.”

“Ne olacak sanki ya.Hem artık bence inkar etme Selin.Birbirinize aşıksınız.”

Selin utanarak hızlı adımlarla içeri geçti.Tim oturunca hepsi bana ellerindeki baklavaları uzattı.

“Buyur yenge baklava.”dedi metehan.

“Bende baklava aldım.”dedi zafer.

“Yenge bu da baklava.”dedi Hakan.

“Almilacığım bu da baklava.”dedi Sezen.

Alparslan kıkırdayarak konuştu.

“Oğlum hepiniz baklava almayı nasıl becerdiniz?”

“Ya nerden bilelim?Baklava alınır diye baklava aldık.”

Baklavaların hepsini mutfağa götürdükten sonra salona gelip herkesi yemeğe davet ettim.Yemek masasına hepimizin yerleşmesi ile yemekleri tabaklara koyup bende oturdum.Masada güzel bir sohbet dönerken metehan konuştu.

“Yenge vallahi eline sağlık tüm yemekler mükemmel olmuş.Daha önce bu kadar lezzetli yemekler yememiştim.”

“Aaa hemşire kızlar iyi bakmadı mı sana?Hani anlarsın ya şu revirdeki.”

Sezenin sözleri ile metehan hiç olmadığı kadar kızardı.Sezen kahkaha tufanını başlatıp herkesin gülmesini sağladıktan sonra sanki hepimiz hayvana benzer bir şekilde gülmemişiz gibi tekrar konuştu.

“Ay şaka yapıyorum metehan.”

Metehan önüne sessizce dönerken biz hala gülüşmelerimizi saklamaya çalışıyorduk.En sonunda konuyu değiştirmek için bora konuştu.

“Şu sarma tenceresinin hepsini yiyebilirim.”

“Ondan şüphemiz yok zaten komutanım.”gülerek söylediği şeyden sonra boranın öldürücü bakışlarına maruz kalan zafer geri önüne döndü.Ancak bora bunu fırsat bilmiş olmalı ki zaferin ensesine sert bir şaplak attı.

“Abartma lan.”

Kısa bir süre sessizlik olduktan sonra Sezen konuştu.

“Selindi adın değil mi?”

“Evet” dedi Selin gülümseyerek.

“Sen nerede yaşıyorsun Selin?”

“Ben İstanbul’da yaşıyorum.Kısa bir süreliğine tatile geldim buraya.”

“Anladım.Eğer istersen biz seni gezdirebiliriz.Hatta bora buraları çok iyi bilir.”

Boranın kucağına karpuzlama atılan top ile bora kısa bir öksürdükten sonra konuştu.

“Tabii gezmek isterseniz yani.”

Ben alttan alttan sırıtırken Alparslan da bana bakarak sırıtmamaya çalışıyordu.

Yemeğimizin bitmesi ile tatlılara geçtikten sonra bahçede çay içerek sohbet ediyorduk.

“Çayına şeker koymak isteyen buradan alsın.”dedi Alparslan şekeri masaya bırakarak.

“Ben şekerli içmiyorum komutanım.Yaş ilerleyince alışıyor insan.”dedi ciddi bir ifade ile zafer.

“Bence yaştan değil doktor korkusundan he aslanım.”dedi Alparslan elini zaferin sırtına vurarak.

“Ne derseniz haklısınız komutanım.”Alparslan birazcık sert vurmuş olmalı ki zafer içine kaçmış sesi ile konuştu.Selin ise ortama baya bir alışmıştı.Sonra Selin konuştu.

“E o zaman Almila bizim bir kulaklarımızın pasını silsin.”

“Aa evet nerede senin şu gitarın Almila?”dedi bora.Bora da gitar çaldığımı biliyordu.

“Gitar mı çalıyorsun Almila?”dedi Sezen.

“Evet çalıyorum.” Sezeni onayladıktan sonra tüm tim çocuk gibi hepsi aynı anda konuştu.

“Hadi yenge ya kırma bizi.”

Alparslan’a baktığımda onun zaten dünden razı olduğunu görmem ile içeri gidip gitarımı aldım.

Bahçeye tekrar geldiğimde yerime oturdum ve gitarımı çalmak için uygun pozisyona getirdim.

“Ne çalmamı istersiniz?”

“Farketmez aslında.”dedi Selin.

Gitarımın tellerini biraz oynattım.Çalınmak için uygun olduğunu düşündüğüm anda çalmaya başladım.Melodisi bittiğinde şarkı sözlerine geçtim.

“Umudumsun, simsiyahken her yanım huzurumsun.
Uçurumsun, atlasam karanlığına adım unutulsun.
Evim ol,
Kurtar beni,
Sonum ol,
Dilerim ki, dilerim ki asla caymazsın benim olmaktan…”

~Dolu Kadehi Ters Tut/Dilerim ki