4. Bölüm/Benimle alakası ne?

Beni çeken kolların sahibine baktığımda bunun ukala bey olduğunu anlamak zor değildi.Beni arabanın arkasına çekmişti.

Silahımı çantamdan çıkardım ve bize ateş edenlere karşılık vermeye başladım.Neydi bu benim başıma gelenler.Geldiğimden beri olaylar olaylar!

Bora ve ukala beyefendide silahlarını çıkartmış karşı tarafa ateş ediyorlardı.O sırada birinden bir beğırış sesi yükseldi.

“Bu davayı bırak dedik savcı, bırakmadın.Bari dedim öldürelim ölmedin.Ama şimdi kaçışın yok.”hızlıca telefonumu çıkardım ve komiseri aradım.

“Komiser.***** caddesinde saldırıya uğradım.Acil ekip gerekiyor.”dedim ve telefonu kapattım.

Çok geçmeden ekipler gelmişti.Adamların çoğu kaçmıştı fakat iki kişi yakalamıştık.Tuhaf olan şey ise onların elinde de yılan dövmesi vardı.Onlar hızlıca emniyete götürülürken, bende çekici gelmesi için arabamın başında bekliyordum.Bıora ve ukala bey de öyle tabi.

O sırada yanıma komiser geldi ve konuştu.

“Savcım istediğiniz dövmeyi araştırdım.Birçok kişide aynı dövmeye rastlanıyor.Fakat garip olan şu ki belki bilirsiniz Ufuk Çınar.Kendisi adını çoğu kişiye duyurmuş bir teröristti.Yaklaşık 27 yıl önce bir görevde bir asker tarafından öldürüldü.Asker bunu zorunlu olduğu için yaptı.Fakat belli ki teröristler onun intikamı için yeni bir örgüt oluşturmuş.”

“Peki bunun benimle alakası ne?”

“Bilemiyorum savcım.Belki başka bir nedendir fakat şimdilik tek nedeni sizin bu davaya bakıyor olmanız olabilir.”demesiyle onu başımla onayladım ve hızlıca emniyete gittim.Yakalanan iki suçluyu sorguya alacaktım.Suçlulardan birinin sorgu odasına gelmesiyle bende sorgu odasına girdim ve konuştum.

“Neden saldırdınız?”sorumla birlikte cevap gelmedi.Elimle masaya sertçe vurdum ve tekrar konuştum, yani aslında kükredim.

“Neden saldırdınız dedim!Cevap ver.”yüzünde alaylı bir gülüş oluştu.

“Emir geldi.”

“Kimden?”

“İntikam almak isteyen bir kişiden.”

“Kimden lan?Söyle.”diye gürledi benimle sorguya giren komiser.

“Adını bilmem ama tek bildiğim şey varsa siz onu asla bulamazsınız.”dediğiyle kaşlarım çatıldı.Kendine çok güveniyordu.Bulamayacağımızı düşünüyordu.Ardından gözüme elindeki yılan dövmesi çarptı.Bu neydi böyle?

“Dövmenin bir anlamı varmı?”diye sordum.

“Yok.Olması mı lazım?”diye sordu garip bir şekilde paniğini gizlemeye çalışırken.

“Bence var.Hatta diyorum ki Soner Altun tanıdık geldi mi?”demem ile daha çok panikledi ve konuştu.

“Hayır tanımıyorum öyle birisi.”

“Fakat şöyle ki elinizdeki dövmeler aynı, üstelik bu dövme bir örgütün dövmesi.Sence de garip değil mi?”dedim ve ayağa kalkıp yavaşça suçlunun arkasına doğru yürüdüm.
“Sende örgütün üyesi misin yoksa?Hani şu 27 yıl önce Ufuk adında bir kişinin intikamı için kurulan bu örgütün.”dememle paniği arttı ve soğuk terler akıtmaya başladı.

“Ne ufuk diye birini tanıyorum ne de dövmemin bir anlamı var.Öylesine yaptırdım dövmemi.”Ardından durdu ve tekrar konuştu.”ben susma hakkımı kullanacağım.”dedi.Komisrle birbirimize baktık ve sorgudan dışarı çıktım.Ardından konuştum.

“Komiser bu ufuk çınarı araştırmanı istiyorum.”dedim ve mesaim bittiği için hılıca eşyalarımı alıp emniyetten çıktım.Arabam tamirdeydi ve onu almaya gitmem gerekiyordu.Tamirciye doğru yola çıktım.Arabam olmadığı için taksiyle gelmiştim.Geldiğimde Alparslan bey namı diğer ukala bey oradaydı.Offf bu şaka mı ya birde bununla mı uğraşacaktım.

Arabama doğru ilerlerken ona hiçbirşey demeden tamirciye ilerledim.Onun bakışları ise üzerimdeydi.Tamircinin yanına vardığımda arabanın parasını ödedim.O kendi arabasının parasını çoktan ödemişti.Sözde ben ödeyecektim.Arabama doğru ilerlemeye başladım.Ben ilerlerken o ise bana birşeyler söylüyordu.

“Dikkat edin küstah hanım.Bir daha kaza yapmayın.Allah korusun.”demesiyle ona doğru döndüm ve konuştum.

“Sağolun ukala bey.”dedim soğuk bir sesle ardından arabama bindim ve yoluma devam ettim.Sanki kaç defa görecektim o ukalayı?Öyle değil mi?

Eve varınca hızlıca evime girdim.Evim müstakil bir evdi.Küçük, tatlı bir evdi.Etrafı ağaçlarla çevrili küçük bir bahçesi vardı.Evimin etrafında fazla ev yoktu.Mahallemde yaklaşık üç ev anca vardı.Bu yüzden sessiz, sakin bir ortamdı.Bahçesinde rengarenk çiçekler, küçük bir oturma alanı, bir yemek masası vardı.Evimin içi ise çok sade ama şık dizayn edilmişti.Ne yalan söyliyim evimi seviyordum.Benim sığınağım gibi bir yerdi.

Ayrıca bir de kedim var.Kendisinin adı Gofret.Sütlü kahve tonlarında tüyleri olduğu için ona bu adı verdim.Bazen evde duruyor, bazen ise bahçeye çıkıyordu.Onu çok seviyorum.Çünkü o benim tek ailem.

Üzerimi hızlıca değiştirdim ve rahat bir şeyler giydim.Kendime bir kahve hazırladım ve gitarımı da alıp bahçeye çıktım.Yetimhanede birinden öğrenmiştim gitar çalmayı.Yetimhaneden mezun olup kendime bir hayat kurunca da gitar çalmaya devam etmiştim.Oturma köşeme oturdum ve küçük sehpaya kahvemi koydum.Gofret’te peşimden geliyordu.

“Oyy Gofret sende mi geldin.Canım ya canım.”dedim kedimin tüylerini şefkat ile okşarken.O da yanıma geldi ve koltuğun diğer köşesine yatıp beni izlemeye başladı.Gofret yaklaşık iki yıldır benimleydi.Onu sokakta bulmuş, gerekli aşıları yaptırmış ve sahiplenmiştim.

Gitarımı kucağıma aldım ve birkaç telini çaldım.İyi çaldığından emin olunca sevdiğim şarkılardan birini söylemeye başladım.Evimin etrafı ağaçlarla kaplı olduğu için rahatça söylüyordum çünki etrafta rahatsız olacak kişiler yoktu.

Biraz melodisinden çaldım ve sözlerine başladım.

“Sıkıldım buralardan ben,
Sıkıldım bu zamandan
Nereye gitsem, ne yana baksam
Çok haber aldım, azı güzel
Uyanıyoruz artık çık,
Şu kafanın içinden
Yolunu bulsan, dayanabilsen,
Senin içinde seni arar…”

~Evdeki Saat/Sustum