45. Bölüm/Daha ne isterdik?

1.5 ay sonra;

Bir buçuk ay geçmişti.Bu sürede bebeğim büyümüştü.Bende iki kez kontrole gitmiştim bu sürede.Şimdi ise adliyede odamdaydım.Bu sürede komiser ve yardımcım benim hep yanımda olmuştu işte yardımcı olmak için.Ayrıca selma ablada her zaman yanımdaydı.

Şuanda ise kontrole gittiğim günlerde aldığım ultrason fotoğraflarını yazdığım mektuplara yapıştırıyordum.Alparslan bu bir buçuk ayda yanımda olamadığı için ona bazı günler mektup yazmış benim düşüncelerimi, bebeğimizin hareketlerini, doktorun ne dediğini yazmıştım.Ultrason fotoğraflarını da yapıştırmıştım.Hepsini bir zarfın içine koyduğumda üzerine ‘dünyanın en iyi babasına’ yazarak zarfı kapattım.

Bebeğimizin cinsiyeti belli olmuştu ancak ben kontrole gitmeme rağmen öğrenmemiştim.Günden güne büyüyen karnım artık hareketlerimi zorlaştırıyordu.Ancak ben asla şikayetçi değildim. Yeter ki iyi olsundu.

Annelik Demekki böyle birşeydi.Annemi sorgulamaya gittiğimde önümde farklı şeyler söylediğinde korkmuştum onun gibi olmaktan.Ancak şimdi asla öyle olmadığının farkına varmıştım.Ben iyi bir anne olacaktım.

Odamın kapısının tıklatılması ile bakışlarımı zarftan kaldırmadan kapıya yönelttim.İçeri Alparslan’ın girmesi ile konuştu.

“İyi ki doğdun Nil’im.İyi ki doğdun Nil’im.”

Elinde pastayla yanım yaklaşıyordu.Yerimden kalkıp dolu gözlerle ona doğru adımladım.

“Üfle bakalım pastanı.”

Pastayı üfledikten sonra konuştum.

“Alp.”dedim içim gide gide.

“Söyle güzelim.”

Kollarımı hemen ona sardım.

“Birşeyin yok değil mi?Yaran var mı?”

“Yok güzelim merak etme.”

Dudaklarıma yaklaşıp bir öpücük kondurdu Alparslan.Ardından bakışları benim karnıma giderken konuştu.

“Babasının bir tanesi, nasıl da hemen büyümüş.Cinsiyeti belli olmuştur.Öğrendin mi?”

“Hayır.Öğrenmedim.Seni bekleyeceğini söylemiştim.”

Ellerini yanaklarıma koyup son zamanlarda dolan yanaklarımı okşadı.

“Teşekkür ederim güzelim.”

Gözlerimden yaşlar akarken konuştu.

“Ağla diye yapmadım bunu güzelim.”

“Ama ne yapayım?Hormonlar.”

“Doğru ya.O zaman sen daha gazla ağlamadan sana hediyeni vereyim.”

Alparslan ilk önce bir oyuncak ayı verdi.Oyuncak ayı oldukça tatlıydı ve gerçekten romantik bir hediyeydi.Ardından bir kutu çıkartıp ‘Nil&Alp’ yazan bir kolye çıkardı kutudan.

“Alp, bunlar çok güzel.Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.Taktıkça hep bizi hatırlarsın.”

Alparslan arkama geçip kolyeyi taktı.Ardından ben konuştum.

“Bebeğimiz doğunca onunda adını ekletelim mi kolyeye?”

“Ekletelim tabii.”

Yüzümde kocaman bir gülümseme oluştu.Alparslan kolyeyi taktıktan sonra ona dönüp kollarımı sıkça ona sardım.Başımı göğsüne yasladım.

İşten birlikte çıktığımızda eve doğru yola çıktık.

“Randevu alıp kontrole gidelim.Birlikte öğreniriz bebeğimizin cinsiyetini.”

“Hemen alalım randevu.Yoksa meraktan ve heyecandan çatlayacağım.”bu dedikleri ile kıkırdadım.

Eve geldiğimizde zaten yorgun olduğum için üzerimi değiştirmiştim.Alparslanda üzerini değiştirdiğinde brilikte koltuğa uzanıp dizi izlemiştik.Ardından ikimizde uyumak için yatağımıza gitmiştik.

Ben başımı onun göğsüne koyarken o da kollarından bir tanesini bana sardı.Siğer elini de karnıma koyup okşamaya başladı.Uzun süre sonra Alparslan ile çok huzurlu bir uyku uyumuştum.

Sabah uyandığımda Alparslan yanımda değildi.Yataktan hızla kalkıp üzerimi değiştirdim.Mutfağa geldiğimde Alparslan kahvaltı hazırlıyordu.

“Daha yeni görevden geldin, ben hazırlardım kahvaltı.”

Bana döndü.

“Bunu duymamış gibi yapıyorum Nil.Hadi sen masaya otur, bende geliyorum.”

Onun dediği gibi mutfak masamıza oturdum.O da kısa süre sonra geldiğinde kahvaltımızı yaptık.Kahvaltı masasındayken aklıma gelen fikirle çantama ilerledim.Çantamdan Alparslan yokken hazırladığım mektupları çıkarttım.Alparslana uzattığımda bana merak ile bakıyordu.

“Bu ne güzelim?”

“Bu senin olmadığın günlerde ki hissettiklerim, bebeğimizin hareketleri, doktorun sözleri ve ultrason fotoğrafları.”

Alparslan ayağa kalktı.Tam karşımda durdu.Başını sağa doğru eğdi.Ellerini yanaklarıma koyup okşadı.

“Çok teşekkür ederim Nil.İyi ki varsın.”

Bana sarıldığında karnımdan gelen hareket ile benden ayrıldı.Yüzünde güzel bir sırıtış vardı.Bende gülümsüyordum.Arsından ben konuştum.

“Biraz kıskandı babası.”

“Sende iyi ki varsın birtanem.”dedi karnımın hizasına eğilerek.

Kahvaltı masasını topladıktan sonra her ikimizde hazırlanıp dışarı çıktık.Ocak ayındaydık hatta şubata geçecektik ama hâlâ kar yağmamıştı.Kar yağsın isterdim.

Alparslan hemen elimi tuttu.Birlikte arabaya geldiğimizde ben kemerimi takarken konuştum.

“Sence kar yağar mı alp?”

“Yağar yavrum.İnşallah yağar.”

Yoldayken o konuştu.

“Ee sen ne hissediyorsun güzelim?”

Benim yüzünmde kocaman bir gülümseme oluştu.Ardından karnıma baktım.

“Öncelikle sağlıklı olsun da.”dedim heyecanla.

“Tabi, ama hissettiğin bir cinsiyet vardır bence.Mesela ben kız olacağını hissediyorum.”

“Bende kız hissediyorum.İçime doğuyor sanki kız olacağı.”

Hastaneye geldiğimizde heyecanım daha da artmıştı.Doktorumun kapısının önünde ikimiz otururken Alparslan’ın dizi heyecanla inip kalkıyordu.İkimizde çok heyecanlıydık.En sonunda adımın söylenmesi ile odaya girdik.

“Hoşgeldiniz.Almila hanım siz sedyeye yatın ben geliyorum.”

“Hoşbulduk.”dedik her ikimizde ardından sedyeye gidip Alparslan’ın yardımı ile uzandım.

Doktor hanım geldiğinde karnımı yeterli büyüklükte açtı.Ardından jel sürdü.Aleti karnımda gezdirirken Alparslan benim hemen yanımda dikiliyordu.Elimi sıkıca tutmuştu.

“Siz ne hissediyorsunuz?”dedi ikimize bakarak.

“ikimizde kız hissediyoruz.”dedi Alparslan.Ardından bana baktı.Gülümsedi.

Doktor kocaman gülümsedikten sonra bize döndü.

“O zaman doğru hissetmişsiniz, çünkü güzeller güzeli bir kızınız olacak.”

Benim bakışlarım Alparslan’a dönerken o şok olmuş gibi ekrana bakıyordu.Bakışları sonunda beni bulduğunda yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.

Doktor işini bitirip masasına ilerlediğinde Alparslan hemen karnımı sildi.Benim kalkmama yardım etti.Sedyede oturur pozisyondayken az önce sildiği yere bir öpücük bıraktı.Karnımı okşarken konuştu.

“Kızım, güzelim, birtanem.Bekletme bizi.Şu aylar hemen geçse de kavuşsam sana.”

Benim gözlerim doldu.Ardından bana döndüğünde alnıma bir öpücük bıraktı.Elimi tuttu.

Birlikte doktor masasının önüne oturduğumuzda doktor bebeğin ve benim durumumun iyi olduğunu söyledi.Diğer bilgileri de verdikten sonra Alparslan ile hastaneden çıkıp eve ilerlemeye başladık.

Alparslan’ın ağzı zaten kulaklarındaydı.Gerçi benimde pek farkım yoktu.İkimizde çok mutluyduk.Kızımız olacaktı, ben sağlıklıydım, kızımız sağlıklıydı, birlikteydik…Daha ne isterdik ki biz?