46. Bölüm/Tüm çiftler

İlahi bakış açısı(Sezen ve zafer)

Sezen elindeki kahvesiyle timin bulunduğu odaya ilerliyordu.Ancak bu sefer oda oldukça sessizdi.İçeri girdiğinde kendini sadece zafer karşıladı.

“Tim nerede?”

“Bilmem, birazdan gelirler.”

Sezen zaferin karşısındaki koltuğa oturdu.Zafer sezene döndüğünde derin bir iç çekerek konuştu.

“Hiç mi şansımız yok Sezen?”

Sezenin duyduğu soru ile kalbi hızla atmaya başladı.Derince yutkundu.

Zafer ayağa kalktı.Sezenin yanına gelip oturdu ve ellerini kendi ellerine hapsetti.

“Biliyorum, baban beni istemiyor sezen.Ama denesek?Zamanla baban da beni sever…Beni yanlış anlama, ailene sırtını çevir demiyorum.Ama bizden de vazgeçme.”

Sezenin gözleri buğulandı.Zafere kör kütük aşıktı ve bunu herkeste biliyordu.

“Anlıyorum zafer.Ve bizden vazgeçmeye hiç niyetim yok.Ama babam çok katı.”

“Konuşsak ikna edemez miyiz Sezen?Ben konuşurum.Sen konulursun, hatta tim konuşur.”

Sezen bakışlarını yere indirdi.Babasının pekte konuşup da ikna olacağını sanmıyordu.

Tam o anda aklında bir ampül yandı.Zafere döndü.

“Peki ya Almila konuşsa?O komutanımızla evli.Belki asker eşi olmanın zorluklarıyla birlikte iyiliklerini anlatsa babama?Belki ikna olur zafer.Belki bir şansımız olur!”

Zaferin yüzümde kocaman bir gülümseme yayıldı.Sezenin yüzüne yaklaştı.Alnına bir öpücük kondurdu.Ardından konuştu.

“Seni pişman etmeyeceğim Sezen.Hep seveceğim.Kalbim senden asla vazgeçmeyecek.O zaman haftaya seni istemeye geliyoruz Trabzon kızı!”

———————

İlahi bakış açısı(Bora ve Selin)

Bora elinde kahvesiyle askeriyenin arka bahçesindeki bankta oturuyordu.Onun yalnızlığını bozan şey Alparslandı.

“Devrem napıyorsun burada yalnız başına?”

“Oturuyordum.”

Alparslan boranın yanına oturdu.

“Söyle bakalım ne düşünüyorsun?Sen düşünmesen buraya gelmezsin.”

Boranın dudağının kenarı kalktı.

“Benim ciğerimi biliyorsun Alparslan.”

“Konuyu çarptırma.Selin mevzusu mu?”

Bora Alparslan baktı.

“O kadar belli oluyor mu?”

“Sence?Oğlum kızı gördüğünde mala bağlıyorsun.Gözlerinin içi gülüyor.Pişmiş kelle gibi sırıtmamak için zor duruyorsun.Hadi söyle.”

Bora bri nefes verdi.En yakın arkadaşının gözünden hiçbirşey kaçmıyordu.

“Siz evlenmeden biraz önce biz selinle mesajlaşmaya başlamıştık.Sonra sizin düğününüzde yüz yüze geldik, ben onu havaalanından aldım falan bri şeyler hissetmeye başladım.Ama sonradan fark ettim ki ben bu kıza karşı birşeyler hissetmiyorum.”

Alparslan’ın kaşları çatıldı.

“Oğlum bana bak kızı sevmiyorum de de şurada çakıyım ağzına bir tane.”

“Haşa, o sevilmeyecek biri mi devrem?Ona karşı birşeyler hissetmiyorum çünkü ben kör kütük, sırılsıklam aşığım bu kıza.”

“Bak bora seviyorsan git konuş.Bak Nil’le bize.Anlaşma uğruna evlendik ve şimdi bri kzımçocupu bekliyoruz.Eğer yüz yüze konuşmak istiyorum dersen Nil’in doğuluna yakın zaten Selin gelecekmiş buraya.Buraya geldiğinde konuşup anlatırsın hislerini.”

“Sanırım ben telefondan bahsedeceğim Alparslan.Çünkü dayanamıyorum.Öyle birşey ki içimde hergün daha çok büyüyor alparlsan.Asla azalmıyor, çoğalıyor.”

Alparslan’ın dudağı kıvrıldı usulca.

“Şuanda dünyanın en aşık adamına aşkı anlatıyorsun bora.”

Bora ona baktı alparlsan ciddi mi diye.Ama gerçekten ciddiydi.

“Birdahaki görüşmemizde gidip Almilanın elini öpeceğim.Bu nasıl bir değişim lan?!Sen bildiğin hanımcı olmuşsun.”

Bora konuştuktan sınra telefonu çaldı.Hemen ekrana baktığında yaklaşık yarım saat önce aradığı ama ona ulaşamadığı selinin aradığını gördü.

Alparslan selinin aradığını görmese de boranın yüzünden anladığı için kalktı banktan.Boranın omzuna vurarak askeriyeye ilerledi.Bora ise beklemeden telefonu açtı.

“Alo, aramışsın ama bir mahkemem vardı açamadım bu yüzden.”

“Sorun değil, nasılsın.Bir sesini duyayım dedim.”

Selinin yanakları çoktan alev alev yanmaya başlamıştı.

“İyiyim.Öyle iş güç.Sen nasılsın.”

“Bende iyiyim.Gelecek misin buraya?”

“Geleceğim, bir aya gelmiş olurum.Almilanın doğumu yaklaşıyor.Onun yanında kalsam iyi olur.”

“Gel çünkü burada seni özleyen ve hergün özlemle arayan biri var.”

Selin dönüp kaldı.Koridordaki adımları durdu.

“Nasıl yani?”

“Ben sana kör kütük aşık oldum Selin.”

Bora içindeki hisleri tek cümlede ve büyük bri heyecanla söyledi.İlk başta selinden ses gelmedi.Ardından bir şeylerin düşme sesi geldi.

“İyi misin selin?”

“İ-İyiyim.Ben doğru mu duydum az önce?Çünkü doğru duyduysam hislerimiz karşılıklı.”

——————

Almila’dan.

Sabah alarmımın o tiz sesi ile uyandım.En sevmediğim ses bu ses olabilirdi.Alparslan sabah erkenden işe gitmişti.Bu aralar işleri yoğundu.

Hemen banyoya gidip işlerimi hallettim.Ardınfan kendime kahvaltı hazırladım.Kahvaltımı sessizce yaptım.Alparslan olmadığında ev çok sessiz oluyordu.

Odamıza gidip hemen üzerimi değiştirdim.Artık havalar oldukça soğuktu.Ancak kar yağmıyordu.

Üzerime üşümemek için bol, örme, bej renginde bir kazak giydim.Altıma da koyu kahverengi kumaş pantolonumu giydim.Ayağıma botlarımı giydikten sonra kabanımı ve beremi de giydim ve gofrete mamasını verip evden çıktım.

Arabada giderken telefonumun çalması ile hemen cevapladım.

“Alo, efendim sevgilim?”

“Nasılsın güzelim?Bebeğimiz nasıl?”

“İkimizde çok iyiyiz.Hatta turp gibiyiz.”

“Oh iyi iyi, siz iyi olun ya ölsem de gam yemem.”

“Deme öyle şeyler Alparslan!Beni ağlatmaya mı çalışıyorsun?”

“Asla.Sen ağlarsan ben mahvolurum.Madem ağlama moduna geçtin sana güzel bir haber vereyim de keyfin yerine gelsin.”

Kaşlarım çatıldı.Ne güzel haberi verecekti ki?

“Trabzon’a gidiyoruz!”

Kaşlarım merak ve şaşkınlıkla havaya kalktı.

“Trabzon’a mı?Neden?”

“Zafer’e Sezen’i istemeye.Sen, ben ve bebeğimizin ilk şehir dışı gezisi olacak.Doktora sorarız eğer uçağa müsaade ederse uçakla gideriz.Ama müsaade etmezse araba ile gideriz.Bir hafta kalırız.Ne dersin güzelim?”

Valla süper olur derdim çünkü benimde bir tatile ihtiyacım vardı.Üstelik arkadaşlarımın arasını yapmaktan başka çaremde yoktu.

“Ne diyeyim?Harika olur derim sevgilim.”

“Süper!O zaman doktorundan izin alalım.İki güne falan çıkarız yola.”

“Olur, çok güzel olur.Sevgilim ben şimdi adliyeye geldim kapatıyorum.Her özlediğinde beni ara.”

“Geçenlerde de dediğim gibi.O zaman telefon kapanmaz yavrum.”

Sesindeki muzip tını buradan hissediliyordu.Sözeleri ile kıkırdadım.Bence bu adamı ben romantik yapmıştım.Çünkü ilk tanışma anımıza, hele ki o kazaya ve ettiği laflara aklım gittiğinde şaşıp kalıyordum.Adamın o zamanki haliyle şimdiki hali arasında çok fark vardı.

Onunla vedalaşıp telefonu kapattığımızda akşama Ceyda annelerin bizi yemeğe çağırdığını mesajla iletmesi bir oldu.Alparslana mesaj yazdığımda o da yemek işini onayladığı için Ceyda anneme olumlu bir cevap verip adliyedeki odama adımladım.

Şu sıralar cinayet vakası almak hiç istemiyordum çünkü o cinayet kokusu midemi bulandırıyordu.Ayrıca hamilelik bana kilo da aldırmıştı.Ama ayrıca güzellikte katmıştı.Zaten kızım çok usluydu.Bazen biraz hareketlenmeleri oluyordu ama onun dışında hiçbir yaramazlığı yoktu ve bana zorluk çıkartmıyordu.

Şimdiden onu koruma iç güdüm büyümüştü.Her olayda elim karnıma gidiyordu.Sevinsem, üsülsem -ki Alparslan buna hiç izin vermiyor- hep elim karnımdaydı.

Her zaman onun bilincinde olmak, onun varlığını içimde hissetmek çok güzeldi.Adliye koridorunda karşılaştığım rümeysa savcım beni görünce konuştu.

“Günaydın savcım.”

“Günaydın.”dedim samimilikle.Onunla samimiydik.Hemde bayağı.

“Yalnız sana bu hamilelik güzellik katmış kız.Yüzüne nur inmiş.”

“Darısı başına o zaman savcım.”

“Nerdeee…Benim sevdiğim beni görecekte ben onunla evlenip yuva kuracağım.”

“Olur bir gün be canım.Üzme kendini.”

“Neyse o zaman.Görüşürüz.”

Onunla vedalaşıp odama gittim.Ancak odama girdiğim gibi gördüğüm kişi ve o tarafından alnıma çıkarılan namlu ile büyükçe yutkunmam bir oldu.