1. Bölüm/Başlangıç

Hayalet okuyuculık yapmak yerine kitaplarımı beğenirseniz sevinirim…

Eğer;

Çocukluk aşkı,
Basketbolcu erkek&Şef kadın,
Anlaşmazlıklardan doğan aşk,
Komik diyaloglar ve arkadaş çevresi,

İle ilgili bri kiyap arıyorsan profilimdeki ‘Manolya’ kitabına bakabilirsin🤍

🌺🎻

Ben kendimi bildim bileli etrafım tarafından sevilmediğimi düşündüm.Sonuçta ailesinin bile sevmeyip yetimhaneye bıraktığı kızı kim sevsin ki?Öyle değilmi?

Bu yaşıma kadar birçok kez sırtımdan bıçaklandım, birçok kez ailemin olmaması sebebi ile zorbalığa uğradım.Beni yolda gören ebeveynler, “Bırak, ailesi bile sevmemiş yetimhaneye bırakmış.Sen mi seveceksin bunu?” Diyip çocuklarını benden uzaklaştırmışlardı.Hiç evlat edinilmemiştim.Hayatım hep yetimhanede geçti.

Peki ya ben kim miyim?

Almila Nil Karaca.

Adımı kim koydu onu bile bilmiyorum.Fakat önüne koyduğum ünvanın benim sayemde, tamamen benim çalışmam olduğunu biliyorum.

Cumhuriyet Savcısı Almila Nil Karaca.

Ben doğar doğmaz yetimhaneye bırakıldım.Birçok konudan eksiğim olduğu gibi vatanseverlik ve adalet konusundan fazlam da var.Vatanım için ölüme giderim, adaletin sağlanması için kendimden vazgeçerim.Hayatta çok fazla beni seven yoktur, belki de bu yüzden bu kadar rahat kendimden vazgeçiyorum.Bilmiyorum.Ama tek bildiğim bişey var o da; Adalet için elimden gelmeyecek hiç birşey yoktur.

Ben tüm bunları düşünürken aynı zamanda başsavcımdan haber bekliyordum.Bugün görev yerim değişecekti.Fakat nereye yönlendirileceğimi bilemiyordum.Tam o sırada telefon zil sesim odayı doldurdu.Başsavcım arıyordu.

“Alo, Almila savcım.Görev yeriniz belli oldu.Diyarbakır.Pazartesi günü iş başı yapacaksınız.Eşyalarınızı toplayıp çıkabilirsiniz.”

“Tamamdır savcım.İyi günler.”

Yüzümde belli bir gülümseme oluştu.Diyarbakır…Güzel bir yere gidiyordum.Bunun için üzgün değildim.Hızlıca çalışma masamdan ayaklandım.Eşyalarımı toplamaya başladım.Aynı zamanda Diyarbakır’da yaşayan arkadaşım üsteğmen Bora Karahan’ı aramaya çalışıyordum.Bora benden dört yaş büyüktü.Benim olmayan abimdi adeta.Çok iyi anlaşırdık.Yetimhanede tanıştık onunla.O günden sonra da hiç ayrılmadık.Onun tayini Diyarbakır’a çıkınca yollarımız ayrılmıştı sadece.Onun haricinde her zaman abim gibi olmuş, yanımda olmuştu.Borayı aradım.Telefon birkaç çalıştan sonra açıldı.

“Oo sayın savcım, ararmısınız siz böyle?”
“Hep ben arıyorum zaten uydurma.”dedim alaylı bir sesle.
“Bora ben sana ne dicem?”
“Ne dicen kız çatlatma beni?”
“Benim görev yerim değişti.Diyarbakıra geliyorum.”
“Hadi canım.Oh be.E çok iyi oldu.Ben o zaman sana bir ev bulayım adliyeye yakın.Ne zaman geliceksin?”kıkırdayarak cevap verdim.
“Pazartesi günü işbaşı yapacağım.Pazar sabah orada olurum.”
“Tamamdır.Sabırsızlıkla seni bekliyor olacağım sayın savcım.”
“Bende öyle üsteğmenim.Ben şimdi eşyalarımı hazırlıyorum.Görüşürüz sonra.”
“Görüşürüz savcı hanım.”

Diyip telefonu kapattık.Eşyalarımı tamamen topladım.Bilmiyorum, belkide bu şehirden uzaklaşmak iyi gelecekti.İstanbul…Yoğun, kalabalık ve bir o kadar da güzel bir şehir.Fakat benim için bir mezarlık gibi.Çünkü ben ne zaman sevinsem İstanbul boğazına haykırdım, ne zaman üzülsem kız kulesine bakarak ağladım.Belki de ailesizliğimi bu şekilde sakladım.Şimdi ise yeni bir hikayenin başındayım.

Hem ne demiş Tolstoy;
“Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar:Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.”

Bende inanıyorum ki benim hikayemde biraz eksik olsa da, muhteşem olacak…