BÖLÜM 49 — SESSİZLİĞİN ARDINDA

Hiçbir Şey Olmamış Gibi

Defne, Selin'le karşılaştığı günden beri içinde taşıdığı huzursuzluğu Ateş'e belli etmemeye çalışıyordu. Onunla konuşmuş, söylediklerini dinlemişti ama aklındaki sorular hâlâ cevapsızdı.

Yine de Ateş'in yanında normal davranmaya karar vermişti.

Çünkü ne olduğunu tam olarak bilmeden bir tartışma çıkarmak istemiyordu.

Defne mutfağa indiğinde Ateş çoktan hazırlanmıştı. Siyah gömleğinin kollarını kıvırmış, telefonundan şirketle ilgili mesajları okuyordu.

Ateş başını kaldırıp karısına baktı.

“Günaydın, bir tanem.”

Defne gülümsedi.

“Günaydın, kocacığım.”

Ateş onun yanına gelip alnından öptü.

“Bugün nasılsın?”

“İyiyim. Sen nasılsın?”

“Seninle aynı evde uyandım. Daha ne olsun?”

Defne gülerek başını iki yana salladı.

“Her sabah böyle konuşmak zorunda mısın?”

“Evet. İtirazın varsa dilekçe yaz.”

Defne kahkaha attı.

“Çok komiksin gerçekten.”

Ateş onu belinden kendine çekip yanağından öptü.

“Biliyorum.”

Tam o sırada Azad'ın sesi duyuldu. Ateş hemen oğlunun yanına gitti. Azad kollarını babasına uzatınca onu kucağına aldı.

“Gel bakalım, aslanım. Babanın yakışıklısı uyanmış mı?”

Defne onları izlerken gülümsedi.

İşte tam da bu yüzden hiçbir şeyi aceleye getirmek istemiyordu. Ateş'le kurduğu hayatı seviyordu. Azad'ın mutlu bir ailede büyümesini istiyordu.

Ama içindeki huzursuzluk da bir türlü geçmiyordu.

Ateş, Defne'nin yanına döndü.

“Bugün hastaneye gidecek misin?”

“Evet. Birkaç işim var. Sonra anneme uğramayı düşünüyorum.”

“Tamam. Ben de şirkete geçeceğim. İşim erken biterse seni almaya gelirim.”

Defne başını salladı.

“Olur.”

Ateş onun yüzüne dikkatle baktı.

“Bir şey mi düşünüyorsun?”

Defne hiç beklemeden cevap verdi.

“Hayır, aşkım. Sadece bugün biraz yorgunum.”

Ateş alnına bir öpücük kondurdu.

“Öyleyse kendini fazla yorma.”

Defne gülümsedi.

“Tamam, kocacığım.”

Ateş oğlunu annesine verdi, Defne'ye son bir kez sarıldı ve evden çıktı.

Kapı kapandığında Defne'nin gülümsemesi yavaşça silindi.

Kendi kendine fısıldadı:

“Şimdilik hiçbir şey söylemeyeceğim.”

2. Hastanede Bir Karşılaşma

Defne hastaneye vardığında işlerine yoğunlaşmaya çalıştı. Hastalarını muayene ediyor, raporlarını düzenliyor ve hemşirelerle konuşuyordu.

Ancak fırsat buldukça aklına Selin geliyordu.

Öğleye doğru hastanenin koridorunda yürürken meslektaşı Selin değil, arkadaşı Selin'le karıştırılabilecek başka bir isim olan Derya karşısına çıktı.

Derya, Defne'nin yüzüne baktı.

“Sen bugün pek dalgınsın. Bir şey mi oldu?”

Defne gülümsedi.

“Yok, sadece biraz uykusuzum.”

Derya ona inanmış gibi görünmedi.

“Emin misin?”

“Eminim. Hadi, şu dosyaları bitirelim.”

Derya daha fazla üstelemedi.

Tam o sırada acil servisten bir ses yükseldi.

“Doktor hanım! Acil hastamız var!”

Defne hemen yönünü değiştirdi.

“Geliyorum!”

Acil servise ulaştığında trafik kazasında yaralanmış bir adam sedyeyle içeri alınıyordu. Sağlık ekibi hastanın durumunu anlatırken Defne eldivenlerini giydi ve muayeneye başladı.

“Damar yolunu açın. Tansiyonunu kontrol edin. Görüntüleme için hazırlık yapılsın.”

Ekip hızla çalışmaya başladı.

Defne bütün dikkatini hastasına verdi. Bir süre sonra hastanın durumu kontrol altına alındı ve gerekli işlemler için başka bir birime götürüldü.

Defne derin bir nefes alarak eldivenlerini çıkardı.

Derya yanına geldi.

“İyi ki buradaydın.”

Defne başını salladı.

“Önemli olan hastanın iyi olması.”

O sırada telefonu çaldı. Arayan Ateş'ti.

Defne telefonu açınca sesini neşeli çıkarmaya çalıştı.

“Efendim, kocacığım?”

Ateş'in gülüşü duyuldu.

“Bu ne güzel hitap böyle? Bir şey mi isteyeceksin?”

Defne güldü.

“İlla bir şey mi istemem gerekiyor?”

“Hayır ama insan alışıyor.”

“Sen de bana istediğin zaman aşkım diyorsun.”

“Çünkü sen benim aşkımsın.”

Defne'nin yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.

“Ne oldu, neden aradın?”

“İşlerim biraz uzayacak. Seni almaya gelemeyebilirim. Ege'ye söyleyeyim mi?”

“Gerek yok, kendim dönerim.”

“Emin misin?”

“Eminim, Ateş. Merak etme.”

Ateş kısa bir sessizliğin ardından konuştu.

“Peki. Eve varınca bana haber ver.”

“Tamam.”

Telefon kapandığında Defne bir süre ekrana baktı.

Ateş'e gerçeği anlatmak istiyordu.

Ama Selin'in neden döndüğünü öğrenmeden hiçbir şey söylemek istemiyordu.

3. Aile Sofrasında

Akşam Defne, Azad'ı da yanına alarak annesi Asuman'ın evine gitti. Araz, Kaya, Berfin ve Helin de evdeydi.

Asuman kapıyı açınca torununu kucağına aldı.

“Benim güzel torunum gelmiş!”

Azad anneannesini görünce neşeyle güldü.

Kaya hemen yanlarına geldi.

“Verin bakalım, dayısı biraz sevsin.”

Defne gülerek kardeşine baktı.

“Daha kapıdan yeni girdik, hemen aldınız çocuğu.”

Araz salondan seslendi.

“Bırak, Defne. Bu evde Azad'ın herkesten fazla hakkı var.”

Herkes güldü.

Bir süre sonra sofraya oturdular. Asuman yemekleri dağıtırken kızına baktı.

“Defne, sen bugün pek konuşmuyorsun.”

Defne başını kaldırdı.

“Yorgunum anne.”

Berfin hemen araya girdi.

“Abla, Ateş ağabeyle kavga mı ettiniz?”

Defne şaşkınlıkla ona döndü.

“Ne kavgası?”

Helin gülerek konuştu.

“Belki de bizi özlediği için geldi.”

Defne başını iki yana salladı.

“Yok öyle bir şey. Ateş'le aramız gayet iyi.”

Araz kız kardeşini dikkatle inceledi.

“Bir şey varsa anlatabilirsin.”

Defne ağabeyinin gözlerine baktı.

“Gerçekten bir şey yok, Araz. Biraz yorgunum, hepsi bu.”

Araz daha fazla soru sormadı ama kardeşinin bir şeyleri içinde tuttuğunu hissetmişti.

Yemekten sonra Defne, Azad'ı uyutmak için odaya geçti. Asuman da arkasından geldi.

“Benden sakladığın bir şey mi var, kızım?”

Defne bir an duraksadı.

“Hayır, anne. Neden sordun?”

“Çünkü seni tanıyorum. Bir şey olduğunda önce susarsın, sonra da her şey yolundaymış gibi davranırsın.”

Defne annesinin elini tuttu.

“Anne, Ateş'le aramızda bir sorun yok. Sana söz veriyorum.”

Asuman kızının yüzünü okşadı.

“Peki. Ama ne zaman konuşmak istersen ben buradayım.”

Defne annesine sarıldı.

“Biliyorum.”

O an Defne, Selin'den bahsetmemeye karar verdi. Annesini de ailesini de gereksiz yere endişelendirmek istemiyordu.

Fakat sustukça içindeki soru işaretleri büyüyordu.

4. Konağa Dönüş

Defne eve döndüğünde Ateş salonda onu bekliyordu. Azad'ı annesine bıraktıktan sonra yanına gitti.

Ateş ayağa kalktı.

“Geldin mi, bir tanem?”

Defne başını salladı.

“Geldim.”

Ateş ona sarıldı.

“Özledim seni.”

Defne gülümsedi.

“Bütün gün ayrı kaldık, Ateş.”

“Bana uzun geldi.”

Defne onun göğsüne başını yasladı.

“Bana da.”

Ateş karısının saçlarını okşadı.

“Yemek yedin mi?”

“Annemlerde yedim.”

“Güzel. Ben de senin için yemek hazırlatmıştım ama artık yarına kalır.”

Defne şaşırdı.

“Benim için mi?”

Ateş omuz silkti.

“Evet. Karımın eve aç gelmesini istemiyorum.”

Defne gülümsedi.

“Sen var ya…”

“Ne olmuş bana?”

“Bazen çok tatlı oluyorsun.”

Ateş kaşını kaldırdı.

“Bazen mi?”

Defne kahkaha attı.

“Tamam, hep!”

Ateş onu kollarının arasına aldı ve dudaklarına kısa bir öpücük kondurdu.

“İşte şimdi oldu.”

Bir süre birlikte oturup sohbet ettiler. Azad da yanlarına gelince üçü birlikte vakit geçirdi. Ateş oğluna oyuncaklarını gösteriyor, Defne de ikisini izleyerek gülüyordu.

Her şey normal görünüyordu.

Ama Defne'nin telefonu titredi.

Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.

Bilinmeyen numara: Bugün meydanda gördüğün kadını unutma. Bazı gerçekler anlatılmadığında daha çok can yakar.

Defne'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

Mesajı hemen sildi ve telefonu masaya bıraktı.

Ateş ona döndü.

“Kim yazdı?”

Defne kalbinin hızlandığını hissetti.

“Önemli değil. Hastaneden bir mesaj.”

Ateş kısa bir süre ona baktı.

“Emin misin?”

Defne başını salladı.

“Eminim, aşkım.”

Ateş yeniden Azad'la ilgilenmeye başladı.

Defne ise sessizce telefonuna baktı.

Artık biri onun Selin'le karşılaştığını biliyordu.

Üstelik Defne'nin susmasını istemiyordu.

5. Sakladığım Şey

Gece Azad uyuduktan sonra Ateş çalışma odasına geçti. Defne de yatak odasında oturmuş, elindeki telefonu düşünüyordu.

Mesajı Ateş'e gösterse miydi?

Bir yandan onun kendisinden şüphelenmesini istemiyordu. Diğer yandan birilerinin kendisini izlediği düşüncesi içini ürpertiyordu.

Tam telefonu yeniden eline almıştı ki Ateş odaya girdi.

“Ne düşünüyorsun?”

Defne telefonu hemen bıraktı.

“Hiçbir şey.”

Ateş yatağın kenarına oturdu.

“Defne, son zamanlarda bana bir şey anlatacakmış gibi bakıyorsun. Sonra vazgeçiyorsun.”

Defne'nin boğazı düğümlendi.

Ateş elini tuttu.

“Benden bir şey saklıyor musun?”

Defne gözlerini onun gözlerine kaldırdı.

Bir an için her şeyi anlatmak istedi. Selin'i, meydanda yaşananları, gelen mesajı…

Ama sonra durdu.

Henüz hiçbir şeyden emin değildi.

“Hayır, Ateş. Sadece kafam biraz dolu.”

Ateş onun elini öptü.

“Peki. Ama ne olursa olsun benimle konuşabilirsin. Her şeyi tek başına taşımak zorunda değilsin.”

Defne'nin gözleri doldu.

“Biliyorum.”

Ateş alnından öpüp onu kendine çekti.

“Gel buraya.”

Defne kollarını onun beline doladı.

O gece Ateş, karısının yanında hiçbir sorun yokmuş gibi uykuya daldı.

Defne ise uzun süre gözlerini kapatamadı.

Çünkü sakladığı şey, yalnızca Selin'in geri dönmesi değildi.

Defne artık birilerinin bu meseleyi özellikle önüne koyduğunu biliyordu.

Ve Ateş'e söylemediği her dakika, aralarındaki sessizliği biraz daha büyütüyordu.

Telefonu komodinin üzerinde bir kez daha titredi.

Defne sessizce uzanıp ekrana baktı.

Bilinmeyen numara: Yarın onu yeniden göreceksin.

Defne'nin parmakları buz kesti.

Mesajın altında yeni bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta Selin, Karahan konağının kapısının önünde duruyordu.

Defne başını kaldırıp Ateş'e baktı. Ateş hâlâ uyuyordu.

Defne telefonu göğsüne bastırdı.

“Kim bu insan?” diye fısıldadı.

O an kararını verdi.

Yarın Selin'i yeniden görürse bu kez gerçeği kendi ağzından öğrenecekti.

Ama Ateş'e şimdilik hiçbir şey söylemeyecekti.