BÖLÜM 44 — AİLEYLE İLK TANIŞMA

Emir'in Heyecanı

Karahan konağında akşam hazırlıkları başlamıştı. Melek mutfakta yemeklerle ilgilenirken Defne de ona yardım ediyordu. Ateş salonda oturmuş, kucağında Azad'la oynuyordu.

Emir ise odasında kaçıncı kez gömleğini değiştirdiğini kendisi bile bilmiyordu.

Sonunda aşağı indiğinde Ateş kardeşini baştan aşağı süzdü.

“Ne bu hâlin, Emir? Düğüne mi gidiyorsun?”

Emir gömleğinin kollarını düzeltti.

“Gayet normal giyindim, ağabey.”

Ateş gülümseyerek başını salladı.

“Tabii. Yarım saattir hazırlanman da gayet normal.”

Defne gülmemek için kendini zor tuttu.

“Emir, heyecanlanman çok doğal. İlk defa sevgilinle aileyi tanıştıracaksın.”

Emir koltuğa oturdu.

“Ya sizi sevmezse?”

Ateş kaşlarını kaldırdı.

“Bizi mi, seni mi?”

Emir ağabeyine baktı.

“Ağabey, ciddi konuşuyorum.”

Ateş'in yüzündeki gülümseme biraz yumuşadı.

“Bak kardeşim, sen onu seviyorsan ve sana iyi geliyorsa bizim için önemli olan bu. Onu tanımadan kimse hakkında karar vermeyiz.”

Emir rahatlamış bir şekilde başını salladı.

“Sağ ol, ağabey.”

Tam o sırada Ege salona girdi.

“Hazır mı bizim damat adayı?”

Emir hemen ona döndü.

“Ege abi, sen de başlama!”

Ege kahkaha attı.

“Daha gelin gelmeden bütün konak seni konuşuyor!”

Defne gülerek araya girdi.

“Yeter artık, çocuğu rahat bırakın.”

Ateş karısının beline kolunu doladı.

“Sen bizim kardeşimizi fazla koruyorsun.”

“Birisi korumalı.”

Emir gülümseyerek Defne'ye baktı.

“İyi ki varsın, yenge.”

Ateş hemen karşılık verdi.

“Tamam, yeter. Şimdi de kardeşimi elimden almayın.”

Salonda kahkahalar yükseldi.

Kapıdaki Misafir

Bir süre sonra konağın kapısı çaldı.

Emir anında ayağa kalktı.

“Geldi!”

Ege arkasından seslendi.

“Yavaş ol! Kapıyı yerinden sökeceksin!”

Emir kimseye cevap vermeden kapıya gitti ve kapıyı açtı.

Karşısında Yelda duruyordu.

Üzerinde sade ama şık bir kıyafet vardı. Elinde küçük bir çiçek buketi tutuyordu. Emir'i görünce gülümsedi.

“Merhaba.”

Emir'in yüzündeki bütün gerginlik bir anda dağıldı.

“Hoş geldin, Yelda.”

“Hoş buldum. Biraz heyecanlıyım.”

Emir elini uzatıp onun elini tuttu.

“Ben de. Ama merak etme, hepsi seni bekliyor.”

Yelda gülümseyerek içeri girdi.

Salona geçtiklerinde Melek onları karşılamak için ayağa kalktı. Defne de yanına geldi.

Emir, Yelda'nın elini bırakmadan konuştu.

“Anne, yenge… Sizinle tanıştırmak istediğim kişi Yelda.”

Melek'in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.

“Hoş geldin kızım. Seni nihayet tanıyabildik.”

Yelda saygıyla başını eğdi.

“Hoş bulduk. Sizinle tanıştığım için çok mutluyum.”

Melek ona sarıldı.

“Umarım burada kendini evinde gibi hissedersin.”

Defne de Yelda'ya yaklaşıp sarıldı.

“Ben de Defne. Emir senden çok bahsetmese de seni tanımayı merak ediyorduk.”

Yelda, Emir'e bakıp hafifçe gülümsedi.

“Bazen anlatmaya utanıyor.”

Emir hemen itiraz etti.

“Yelda!”

Defne kahkaha attı.

“Daha ilk dakikadan başladı. Bence iyi anlaşacağız.”

Ateş'le Tanışma

Biraz sonra Ateş ayağa kalkarak yanlarına geldi. Emir'in yüzündeki heyecan yeniden belli oldu.

“Yelda, bu da ağabeyim Ateş.”

Ateş elini uzattı.

“Hoş geldin, Yelda.”

“Hoş buldum.”

Ateş sakin bir ifadeyle devam etti.

“Emir seni bize anlatıyordu. Seni tanımak istedik.”

Yelda gülümseyerek cevap verdi.

“Ben de sizinle tanışmayı istiyordum.”

Ege de yanlarına geldi.

“Ben de Ege. Bu evin en çalışkan insanı.”

Ateş hiç düşünmeden karşılık verdi.

“En çok konuşanı demek istedin herhâlde.”

Ege elini göğsüne koydu.

“Ağam, misafirimizin yanında beni küçük düşürüyorsun.”

Yelda gülmeye başladı.

Emir, sevgilisinin rahatladığını görünce sevindi.

“Gördün mü? Sana söylemiştim, alışınca susmuyorlar.”

Ege parmağını Emir'e doğrulttu.

“Sen bir sus, damat adayı!”

Bu kez herkes kahkahaya boğuldu.

Azad'ın Yeni Arkadaşı

Salondaki hareketliliği gören Azad, Ateş'in kucağından inmek istedi. Ateş onu yere bıraktı ve elinden tutarak birkaç adım atmasına yardım etti.

Azad, Emir'in yanına geldiğinde Emir hemen eğildi.

“Gel bakalım, küçük ağam!”

Azad amcasının bacaklarına sarıldı. Emir onu kucağına aldı.

“Yelda, bu da benim yeğenim Azad. Evin küçük ağası.”

Yelda gülümseyerek Azad'a yaklaştı.

“Merhaba, Azad. Beni tanımadın mı?”

Azad merakla yüzüne baktı. Sonra elindeki oyuncağı ona uzattı.

Defne şaşkınlıkla gülümsedi.

“Azad, oyuncağını paylaşıyorsun!”

Yelda oyuncağı kısa süreliğine tutup yeniden Azad'a verdi.

“Teşekkür ederim, yakışıklı.”

Azad gülümseyince Yelda da güldü.

Emir gururla ağabeyine baktı.

“Bak ağabey, yeğenim de Yelda'yı sevdi.”

Ateş kollarını göğsünde birleştirdi.

“Azad'ın fikrini almadan karar vermeyelim.”

Emir gözlerini devirdi.

“Ağabey!”

Defne, Ateş'in koluna hafifçe vurdu.

“Yeter artık, adamı rahat bırak.”

Ateş karısına dönüp gülümsedi.

“Peki, doktor hanım. Sen nasıl istersen.”

Aile Sofrası

Akşam yemeği için herkes sofraya oturdu. Yelda, Melek'in yanına oturmuştu. Emir ise onun hemen yanındaydı.

Melek, Yelda'ya yemeklerden ikram etti.

“İnşallah beğenirsin kızım. Emir senin hakkında pek fazla ayrıntı vermedi.”

Yelda gülümseyerek Emir'e baktı.

“Bazı şeyleri anlatmakta biraz zorlanıyor.”

Ege hemen araya girdi.

“Emir mi? Bizim Emir mi? Çocukluğundan beri böyle!”

Emir başını iki yana salladı.

“Ege abi, seninle bir daha konuşmayacağım.”

“Yarın yine konuşursun.”

Defne gülerek başını salladı.

“Bence artık Yelda'yı konuşturalım. Nasıl tanıştınız siz?”

Emir, Yelda'ya döndü.

“Anlatmak ister misin?”

Yelda gülümseyerek tanışma hikâyelerini anlatmaya başladı. İlk karşılaşmalarından, sonrasında nasıl konuşmaya başladıklarından ve zamanla birbirlerine nasıl yakınlaştıklarından bahsetti.

Emir de arada kendi hatırladığı ayrıntıları ekliyordu. Yelda konuşurken ona sevgiyle bakıyordu.

Defne, Ateş'in kulağına doğru eğildi.

“Bak, sen de bana böyle bakıyordun.”

Ateş gözlerini karısından ayırmadan cevap verdi.

“Ben hâlâ öyle bakıyorum.”

Defne gülümseyip başını onun omzuna yasladı.

“Biliyorum.”

Ateş elini tuttu ve parmaklarını onun parmaklarının arasına geçirdi.

Karşılarında Emir ve Yelda oturuyordu. Defne, ikisinin birbirine bakışlarından mutluluklarını anlayabiliyordu.

Melek de sohbetin arasında Yelda'ya dönerek sordu:

“Kızım, Emir'le ilgili düşüncelerin ciddi mi?”

Emir bir an sessizleşti. Yelda ise hiç tereddüt etmeden cevap verdi.

“Evet, Melek Hanım. Emir benim için çok değerli. Onunla güzel bir gelecek kurmak istiyorum.”

Emir'in yüzüne büyük bir gülümseme yayıldı.

Ateş kardeşine baktı.

“Duydun mu? Şimdi sıra sende.”

Emir, Yelda'nın elini tuttu.

“Ben de onunla bir gelecek istiyorum, ağabey.”

Ateş başını salladı.

“O zaman birbirinize sahip çıkın. Sevgi kadar dürüstlük de önemli.”

“Öyle yapacağız.”

Melek mutlulukla gülümsedi.

“Allah mutluluğunuzu daim etsin.”

Güzel Bir Başlangıç

Yemekten sonra herkes salonda oturup sohbet etti. Yelda, Melek'e yardım etmek için mutfağa geçmek istedi ancak Melek onu nazikçe durdurdu.

“Sen misafirimizsin kızım. Bugün dinlen.”

Defne de yanlarına geldi.

“İstersen bir dahaki gelişinde beraber yemek yaparız.”

Yelda'nın yüzü aydınlandı.

“Çok isterim.”

Bir süre sonra Emir, Yelda'yı kapıya kadar geçirdi.

“Nasıl geçti?” diye sordu.

Yelda gülümseyerek ona baktı.

“Çok güzel geçti. Ailen beni gerçekten sıcak karşıladı.”

Emir rahat bir nefes aldı.

“En çok bundan korkuyordum.”

Yelda onun elini tuttu.

“Ben de heyecanlandım ama sen yanımdaydın.”

Emir biraz yaklaşıp alnına küçük bir öpücük kondurdu.

“İyi ki hayatımdasın, Yelda.”

Yelda da gülümsedi.

“Sen de iyi ki benim hayatımdasın.”

Vedalaşıp ayrıldılar.

Emir konağa döndüğünde Ateş salonda onu bekliyordu.

“Mutlu musun?”

Emir hiç düşünmeden cevap verdi.

“Çok, ağabey.”

Ateş kardeşinin omzuna kolunu attı.

“Öyleyse kıymetini bil.”

“Bileceğim.”

O sırada Defne, kucağında uyuyan Azad'la salona geldi. Ateş karısına ve oğluna bakarken yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.

Bu gece Emir, sevdiği kadını ailesiyle tanıştırmıştı. Yelda artık yalnızca Emir'in sevgilisi değil, Karahan ailesinin de tanımaya başladığı biriydi.

Herkes için güzel bir başlangıç olmuştu.