BÖLÜM 32 — BİR TARİH, BİR ÖMÜR

Sabah 09.00 — Karahan Konağı

Sabah güneşi Şanlıurfa'nın sokaklarına yayılırken Karahan Konağı'nda alışılmışın dışında bir telaş vardı.

Defne, odasının aynasının karşısında hazırlanıyordu. Üzerinde açık renk bir pantolon, zarif bir bluz vardı. Saçlarını açık bırakmış, çantasını hazırlamıştı.

Aynanın karşısında durup sol elindeki tek taş yüzüğe baktı.

Dün gece Ateş'in ona yüzüğü taktığı an gözlerinin önüne geldi.

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Gerçekten evleniyorum…”

Telefonu çaldı.

Ekranda Ateş'in adı yazıyordu.

Defne hemen açtı.

“Efendim, Karahan?”

Ateş'in neşeli sesi duyuldu.

“Günaydın, müstakbel eşim.”

Defne gülümseyerek başını iki yana salladı.

“Daha sabah sabah başladın mı?”

“Ne yapayım? Seninle evleneceğim diye mutluyum.”

“Ben de mutluyum ama bunu her beş dakikada bir söylemek zorunda değilsin.”

“Peki. Altı dakikada bir söylerim.”

Defne kahkaha attı.

“Ateş!”

“Tamam, tamam. Hazır mısın?”

“Neye?”

Ateş bilerek sustu.

Defne'nin kaşları çatıldı.

“Ateş Karahan, ne planlıyorsun?”

“Bugün nikâh günü için tarih almaya gidiyoruz, doktor hanım.”

Defne'nin yüzündeki gülümseme büyüdü.

“Bugün mü?”

“Evet, bugün. Yoksa fikrini mi değiştirdin?”

“Hayır!”

Cevabı o kadar hızlı vermişti ki Ateş telefonda kahkaha attı.

“Tamam, tamam. On dakikaya konağın önündeyim. Seni bekliyorum.”

“Ben de hazırım sayılır.”

“Güzel. Bir de…”

“Ne?”

“Seni seviyorum.”

Defne gözlerini kapatıp gülümsedi.

“Ben de seni seviyorum. Hadi gel artık.”

Telefon kapandığında Defne çantasını aldı ve merdivenlerden aşağı indi.

---

Karahan Holding — Aynı Saatler

Ateş, konağın önünde duran siyah motosikletinin yanına geldi. Üzerinde siyah bir motosiklet ceketi, koyu renk pantolon ve botlar vardı. Kaskını eline almıştı.

Motosikletin yanında bekleyen iki adamı onu görünce doğruldu.

“Hazırız, ağam.”

Ateş başını salladı.

“Bugün benimle Defne belediyeye gelecek. Siz de uzaktan takip edeceksiniz. Kimseye görünmeye çalışmayın ama gözünüzü de üzerimizden ayırmayın.”

Adamlarından biri başını salladı.

“Emredersiniz.”

Ateş onlara sertçe baktı.

“Bu bir düğün hazırlığı günü. Ortalığı karıştırmak yok. Bir tehlike görürseniz önce haber verirsiniz. Kimse kendi başına hareket etmeyecek.”

“Anlaşıldı, ağam.”

Bu sırada Ege telefonda konuşarak holdingin kapısından çıktı.

“Abi, sabahki toplantıyı hallettim. Belgeleri de masanıza bıraktım.”

Ateş kaskını takmadan önce ona döndü.

“Bugün şirket sana emanet. Gelen evrakları kontrol et, öğleden sonraki toplantıyı da sen yürüt.”

Ege'nin yüzü düştü.

“Bir dakika. Sen nikâh günü almaya gidiyorsun, ben burada çalışıyorum. Bu nasıl adalet?”

Ateş sırıttı.

“Hayat böyle, Ege.”

“Ben de evleneyim o zaman!”

Ateş hiç düşünmeden cevap verdi.

“Önce birini bul.”

Ege'nin ağzı açık kaldı.

“Abi, bu yaptığın ayıp!”

Ateş kahkaha attı.

“Akşama görüşürüz.”

Motosikletine bindi ve motoru çalıştırdı.

Ege arkasından seslendi.

“Defne Hanım'a iyi davran! Bir de sakın nikâh memuruna artistlik yapma!”

Ateş elini kaldırıp ona işaret yaptı.

“İşine bak!”

Ege başını iki yana salladı.

“Allah sabır versin şu kıza…”

---

Konağın Önü — Saat 09.20

Defne konağın kapısından çıktığında Ateş motosikletin üzerinde bekliyordu.

Ateş onu görür görmez kaskını çıkardı.

“Günaydın, güzelim.”

Defne ona yaklaştı.

“Günaydın.”

Ateş gözlerini onun üzerinde gezdirdi.

“Çok güzelsin.”

Defne gülümsedi.

“Daha nikâh günü almaya gidiyoruz. Düğünde ne diyeceksin?”

“Onu da o gün düşünürüz.”

Defne güldü.

Ateş yedek kaskı ona uzattı.

“Hazır mısın?”

Defne kaskı aldı.

“Hazırım.”

Kaskını taktıktan sonra motosiklete bindi. Ateş'in beline kollarını doladı.

Ateş bir an durdu.

“Defne?”

“Efendim?”

“Biraz daha sıkı tutun. Yolda seni düşürmek istemiyorum.”

Defne onun beline biraz daha sıkı sarıldı.

“Böyle mi?”

Ateş gülümsedi.

“Böyle.”

Motosiklet hareket etti.

Konağın önünde bekleyen iki araç da birkaç dakika sonra yola çıktı. Adamlar, Ateş ve Defne'yi uzaktan takip ediyordu.

Ateş dikiz aynasından araçları fark etti.

Defne kaskının içinden seslendi:

“Ne oldu?”

“Bir şey yok.”

“Bana bir şey saklıyorsun.”

Ateş başını hafifçe ona doğru çevirdi.

“Bugün nikâh günü almaya gidiyoruz, doktor hanım. Bugün yalnızca güzel şeyler düşüneceğiz.”

Defne gülümseyerek ona sarıldı.

“Peki, Karahan.”

---

Şanlıurfa — Nikâh Dairesi

Belediyenin önüne geldiklerinde Ateş motosikleti uygun bir yere park etti. Defne kaskını çıkarıp saçlarını düzeltti.

Ateş ona bakıp gülümsedi.

“Bir dakika.”

Defne döndü.

“Ne oldu?”

Ateş elini uzattı.

“Birlikte gireceğiz.”

Defne elini onun eline bıraktı.

“Zaten birlikte geldik.”

“Ben yine de söylemek istedim.”

Defne onun elini sıktı.

“Tamam. Hadi gidelim.”

İçeri girdiklerinde görevli onları karşıladı.

“Buyurun, nasıl yardımcı olabilirim?”

Ateş gayet ciddi bir ifadeyle konuştu.

“Evlilik için gün almak istiyoruz.”

Görevli gülümsedi.

“Tabii. Öncelikle gerekli belgelerinizin kontrol edilmesi gerekiyor. Ardından uygun tarihlerden birini seçebilirsiniz.”

Defne çantasından hazırladığı belgeleri çıkardı.

Ateş ona hayranlıkla baktı.

“Her şeyi hazırlamışsın.”

Defne kaşlarını kaldırdı.

“Senin gibi son dakikaya bırakamam.”

Ateş güldü.

“Daha evlenmeden beni eleştirmeye başladın.”

“Daha neler göreceksin.”

Görevli evrakları kontrol ederken ikisi yan yana oturdu.

Defne heyecanla parmaklarını birbirine kenetledi.

Ateş onun elini tuttu.

“Heyecanlandın mı?”

Defne başını salladı.

“Biraz.”

“Ben de.”

Defne şaşkınlıkla ona baktı.

“Sen mi?”

Ateş gülümsedi.

“Evet, ben. Herkes beni korkusuz sanıyor ama konu sen olunca bazen ne söyleyeceğimi bile unutuyorum.”

Defne'nin yüzü yumuşadı.

“Bunu bana daha önce neden söylemedin?”

“Çünkü havalı görünmeye çalışıyordum.”

Defne kahkaha attı.

“İşe yaramıyor.”

“Biliyorum.”

Görevli yeniden yanlarına geldi.

“Belgeleriniz uygun görünüyor. Şu tarihlerden biri için başvurunuzu tamamlayabiliriz.”

Ateş ve Defne tarihleri birlikte incelediler.

Defne bir tarihi gösterdi.

“Bu gün nasıl?”

Ateş ona baktı.

“Senin için uygunsa benim için de uygun.”

Defne gülümsedi.

“O zaman bu tarih olsun.”

Gerekli işlemleri tamamlayıp nikâh gününü aldılar.

Görevli onlara tebriklerini ilettiğinde Ateş, Defne'nin elini kaldırıp yüzüğünü öptü.

“Artık resmî olarak nikâh günümüz var.”

Defne gözlerinin içine baktı.

“Evet.”

Ateş eğilip kulağına fısıldadı.

“Geri sayım başladı, karıcığım.”

Defne hemen çevresine baktı.

“Ateş! Herkes duyacak!”

Ateş kahkaha attı.

“Duysunlar. Benim saklayacak bir şeyim yok.”

Defne başını iki yana salladı ama gülümsemesini gizleyemedi.

---

Nikâh Dairesinin Önü — Saat 10.15

İkisi el ele dışarı çıktı.

Defne bir an durup binaya baktı.

“Garip bir his.”

Ateş ona döndü.

“Ne gibi?”

“Bugün buraya sadece nikâh günü almaya geldik ama sanki hayatım değişmeye başladı.”

Ateş onun yüzünü iki eli arasına aldı.

“Hayatın değişecek, Defne. Benimki de değişecek. Ama senden tek bir şey istiyorum.”

Defne gözlerini onun gözlerine dikti.

“Nedir?”

“Ne olursa olsun, konuşmayı bırakmayalım. Kızarsan söyle. Korkarsan söyle. Benden şüphe edersen bile bana sor. Sessizce uzaklaşma.”

Defne elini onun yanağına koydu.

“Sen de benden bir şey saklama.”

Ateş'in yüzü ciddileşti.

“Söz veriyorum.”

Defne ona sarıldı.

Ateş de kollarını onun etrafına doladı.

Tam o sırada yakındaki araçlardan birinde oturan adamlardan biri telefonunu çıkardı.

“Ateş Bey, nikâh dairesinden çıktılar. Her şey normal.”

Karşı taraftaki ses kısa bir cevap verdi.

“Takibe devam edin.”

Adamın yüzü ciddileşti.

“Emredersiniz.”

---

Aynı Saatlerde — Karahan Holding

Ege, Ateş'in masasındaki belgeleri inceliyordu. Şirketin günlük işleri yolunda gidiyordu ama aklı başka yerdeydi.

Telefonunu çıkarıp Ateş'e mesaj attı.

Ege: Nikâh gününü aldınız mı?

Ateş hemen cevap verdi.

Ateş: Aldık.

Ege: Hayırlı olsun, damat bey.

Ateş: Sağ ol, şahit bey.

Ege gülerek başını salladı.

Ege: Yalnız düğünde konuşma yapacağım. Hazırlıklı ol.

Ateş: Bir kelime edersen seni düğünden kovarım.

Ege kahkaha attı.

Tam telefonu masaya bırakacakken şirketin güvenlik biriminden bir çağrı geldi.

“Ege Bey, girişte bir adam var. Ateş Bey'le görüşmek istediğini söylüyor.”

Ege'nin gülümsemesi kayboldu.

“Adı ne?”

“İsmini söylemiyor. Yalnızca Ateş Bey'in babasından geldiğini belirtiyor.”

Ege ayağa kalktı.

“Kimseyi içeri almayın. Ben geliyorum.”

Telefonu kapatıp Ateş'i aradı.

---

Şanlıurfa Yolu

Ateş ve Defne motosikletin yanına gelmişti. Defne kaskını takmadan önce Ateş'e döndü.

“Şimdi ne yapıyoruz?”

Ateş gülümsedi.

“Önce sana güzel bir kahvaltı ısmarlayacağım.”

Defne şaşırdı.

“Şirketin yok mu senin?”

“Var.”

“Ege orada bütün işleri tek başına yapıyor.”

Ateş omuz silkti.

“Ege güçlü çocuktur.”

Defne kahkaha attı.

“Sen gerçekten korkunç bir patron olmalısın.”

“Yalnızca çalışanlarım için.”

Ateş kaskını taktı. Defne de arkasına bindi.

Motosiklet yeniden hareket etti. Arkalarındaki araçlar mesafeyi koruyarak onları takip ediyordu.

Ateş'in telefonu cebinde titredi ama duymadı.

Ege'nin araması cevapsız kaldı.

Şirketin girişinde bekleyen yabancı adam ise başını kaldırıp güvenlik kameralarına baktı.

“Babana söyle,” dedi güvenlik görevlisine. “Oğlunun evleneceğini öğrendim. Bu düğün gerçekleşirse bazı gerçekler sonsuza kadar değişecek.”

Güvenlik görevlisi hemen Ege'ye haber verdi.

Ege telefonu eline aldı ve Ateş'e yeniden ulaşmaya çalıştı.

Bu kez mesaj yazdı:

“Abi, acil beni ara. Babanla ilgili biri şirkete geldi. Defne'yle ilgili de bir şey söyledi.”

Ateş'in telefonu cebinde yeniden titredi.

Motosiklet kırmızı ışıkta durduğunda Defne, Ateş'in omzuna dokundu.

“Telefonun çalıyor galiba.”

Ateş cebinden telefonu çıkarıp ekrana baktı.

Ege'nin mesajını okuduğu anda yüzündeki gülümseme silindi.

Defne hemen fark etti.

“Ateş? Ne oldu?”

Ateş telefonu kapattı, sonra ona döndü.

“Bir şey çıktı.”

Defne'nin içi sıkıştı.

“Babanla mı ilgili?”

Ateş başını salladı.

“Evet.”

Defne elini onun omzuna koydu.

“Birlikte gideceğiz.”

Ateş birkaç saniye ona baktı. Ardından başını salladı.

“Birlikte.”

Motosikletin motoru yeniden çalıştı.

Bu kez yönleri kahvaltı değil, Karahan Holding'di.

Çünkü nikâh gününü aldıkları sabah, geçmiş yeniden kapılarına dayanmıştı.