BÖLÜM 42 — KÜÇÜK MUTLULUKLAR

YENİ BİR GÜN

Azad'ın odasından gelen seslerle Defne gözlerini açtı. Yanındaki Ateş hâlâ uyuyordu. Defne yavaşça yataktan kalkıp oğlunun odasına gitti.

Azad yatağında oturmuş, kendi kendine sesler çıkarıyordu.

“Günaydın benim yakışıklı oğlum.”

Azad annesini görünce gülümsedi.

“Anne!”

Defne şaşkınlıkla ona baktı.

“Ne dedin sen? Bir daha söyle bakalım!”

Azad ellerini ona uzattı.

“Anne!”

Defne'nin yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı. Oğlunu kucağına alıp yanaklarından öptü.

“Aşkım! Sen de mi konuşmaya başladın? Bir dakika, babana söyleyelim!”

Azad'ı kucağında taşıyarak yatak odasına döndü.

“Ateş! Ateş, uyan!”

Ateş yorganın altından başını çıkardı.

“Ne oldu, bir şey mi var?”

“Azad bana anne dedi!”

Ateş bir anda doğruldu.

“Ne?!”

Defne oğlunu ona uzattı.

“Hadi, söyle oğlum. Babana da anlat.”

Ateş Azad'ı kucağına aldı.

“Azad, aslanım! Hadi, babana bir şey söyle.”

Azad babasının yüzüne baktı.

“Baba!”

Ateş gülümseyerek oğlunun alnını öptü.

“Baba demeyi biliyoruz zaten. Bir de anne diyelim, bakalım.”

Defne kollarını göğsünde birleştirdi.

“Bana söyledi ama sana söylemek istemiyor olabilir.”

Ateş hemen ona döndü.

“Ne demek istemiyor olabilir? Ben onun babasıyım!”

Defne kahkaha attı.

“Ateş, çocuk daha yeni konuşuyor!”

Ateş oğlunu havaya kaldırmadan kendine sarıldı.

“Tamam, oğlum. Sen istediğini söyle. Baban burada.”

Defne yanlarına oturdu. Ateş bir koluyla oğlunu tutarken diğer kolunu Defne'nin omzuna attı.

“Şu eve bak,” dedi Ateş. “Biriniz anne diyor, biriniz baba diyor. Ben de ikinizin arasında kaldım.”

Defne yanağına bir öpücük kondurdu.

“Alış buna, kocacığım.”

Ateş gülümseyerek onu kendine çekti.

“Seninle her şeye alışırım.”

EGE'NİN SABAH ZİYARETİ

Kahvaltı için salona indiklerinde Ege de konağa geldi.

“Ağam, şirkete geçmeden önce konuşmamız gereken bir konu var.”

Ateş çayından bir yudum aldı.

“Söyle.”

Ege, Azad'ın mama sandalyesinde oturduğunu görünce yanına yaklaştı.

“Günaydın, küçük ağam!”

Azad elindeki oyuncağı masaya vurdu.

Ege gülerek Ateş'e döndü.

“Bu çocuk büyüyünce hepimizi yönetecek, ağam.”

Ateş gururla başını salladı.

“Şimdiden belli.”

Defne gülerek araya girdi.

“İkiniz de çocuğu şimdiden şımartıyorsunuz.”

Ege sandalyesine oturdu.

“Yenge, ben ne yaptım? Daha kahvaltı bile etmedim.”

Ateş çayını masaya bıraktı.

“Ege, konu neydi?”

Ege ciddileşti.

“Dün geceki saldırganla ilgili yeni bir şey çıkmadı. Ancak çevredeki iş yerlerinin kameralarını da inceletiyorum. Belki başka bir açıdan yüzünü görebiliriz.”

Ateş başını salladı.

“Güzel. Sonuç çıkana kadar kimseyi suçlamayacağız. Ama güvenliği de azaltmayacağız.”

“Tamam, ağam.”

Defne, Ateş'in elini tuttu.

“Bugün şirkette çok kalacak mısın?”

Ateş ona baktı.

“İşleri bitirirsem öğleden sonra gelirim.”

“Azad'la biraz vakit geçirmek istiyorum. Sen de gelirsen güzel olur.”

Ateş hiç düşünmeden cevap verdi.

“İşleri Ege'ye bırakırım, gelirim.”

Ege çayını içerken öksürür gibi yaptı.

“Tabii ağam. Şirket de kendi kendine çalışsın zaten.”

Ateş ona sertçe baktı.

“Bir şey mi dedin?”

“Yok, ağam. Afiyet olsun.”

Defne gülerek başını iki yana salladı.

ŞİRKETTE

Ateş şirkete gittiğinde Ege onu bekleyen dosyaları masasına bıraktı.

“Ağam, bunların bugün imzalanması gerekiyor.”

Ateş dosyaları açtı.

“Tamam. Sen diğer işlere bak.”

Bir süre belgelerle ilgilendi. Telefonu çaldığında arayanın adamlarından biri olduğunu gördü.

“Ağam, çevredeki kameraların kayıtlarını aldık. Birkaç görüntüyü daha incelememiz gerekiyor.”

“İnceleyin. Bir gelişme olursa bana haber verin.”

Telefonu kapattıktan sonra imzalarına devam etti.

Ege kapıyı çalıp içeri girdi.

“Ağam, bir de önümüzdeki haftanın toplantısı var. Saatini değiştirmek isteyenler olmuş.”

Ateş kalemini bıraktı.

“Toplantıyı öğleden önceye alın. Öğleden sonrayı aileme ayıracağım.”

Ege gülümsedi.

“Senin ajandan artık Defne yengenin elinde.”

Ateş arkasına yaslandı.

“Benim ajandamda ailem var. Bunun neresi yanlış?”

Ege'nin gülümsemesi yumuşadı.

“Yanlış değil, ağam. Seni böyle görmek güzel.”

Ateş kısa bir süre sustu.

“Ben de böyle yaşamak istiyorum, Ege. Sürekli düşman aramadan, geçmişin peşinden koşmadan… Eve gittiğimde karımı ve oğlumu görmek istiyorum.”

Ege başını salladı.

“İnşallah öyle olacak.”

Ateş yeniden dosyasını eline aldı.

“Olacak. Bunun için elimden geleni yapacağım.”

BABA-OĞUL ZAMANI

Öğleden sonra Ateş konağa döndüğünde Defne, Azad'la bahçedeydi. Oğlunu çimlerin üzerine serdikleri örtüde oturtmuş, önüne oyuncaklarını koymuştu.

Azad babasını görünce heyecanlandı.

“Baba!”

Ateş'in yüzü aydınlandı.

“Benim oğlum!”

Hemen yanlarına gidip dizlerinin üzerine çöktü. Azad'ı kucağına alarak havaya kaldırmadan kendine sarıldı.

“Özledin mi babanı?”

Defne gülerek konuştu.

“Bütün gün yanında değildin sanki. Sabah daha yeni çıktın.”

Ateş oğlunun yanağını öptü.

“Bir dakika bile ayrı kalmak istemiyorum.”

Defne başını salladı.

“Sen böyle devam edersen Azad büyüyünce seni hiç yanından ayırmayacak.”

Ateş oğluna baktı.

“İstediği kadar ayırmasın. Ben razıyım.”

Defne ayağa kalktı.

“Peki, madem geldin, bize yardım et. Azad'ın yeni oyuncaklarını düzenleyeceğiz.”

Ateş şaşkınlıkla ona baktı.

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Defne, ben koskoca Karahan aşiretinin başındayım.”

Defne kaşlarını kaldırdı.

“Ben de Azad'ın annesiyim. Oyuncakları düzenleyeceksin.”

Ateş birkaç saniye karısına baktıktan sonra gülmeye başladı.

“Peki, doktor hanım. Emredersiniz.”

Defne onun yanağına bir öpücük kondurdu.

“Aferin benim kocama.”

Birlikte oyuncakları düzenlediler. Azad ise bir oyuncağı alıp diğerini atıyor, anne babasının bütün çabasını boşa çıkarıyordu.

Ateş sonunda ellerini iki yana açtı.

“Ben pes ediyorum. Bu çocukla baş edemem.”

Defne kahkahalarla güldü.

“Daha yeni başladık, Ateş!”

Ateş oğlunu kucağına aldı.

“Duydun mu, Azad? Annen bizi çalıştırmaya kararlı.”

Azad babasının yüzüne dokunup güldü.

Ateş de onunla birlikte gülmeye başladı.

AKŞAMIN SESSİZLİĞİ

Akşam yemeğinden sonra Azad uyudu. Defne ve Ateş terasa çıktılar. Hava serinlemişti. Ateş karısının omuzlarına bir şal bıraktı ve yanına oturdu.

Defne başını onun omzuna yasladı.

“Bugün güzeldi.”

Ateş elini tuttu.

“Seninle geçirdiğim her gün güzel.”

Defne bir süre sessiz kaldıktan sonra ona döndü.

“Ateş, sence Azad büyüyünce nasıl biri olacak?”

Ateş düşündü.

“Nasıl olmak isterse öyle olsun. Güçlü olsun ama kimseye zulmetmesin. Cesur olsun ama sevdiklerini korumayı bilsin.”

Defne gülümsedi.

“Bir de mutlu olsun.”

Ateş onun alnını öptü.

“En çok bunu istiyorum.”

Defne parmaklarını onun parmaklarına geçirdi.

“Bazen korkuyorum. Her şey yolundayken bir şey olacakmış gibi geliyor.”

Ateş yüzünü ona çevirdi.

“Geçmişte çok şey yaşadık, Defne. Ama artık her şeyi tek başımıza taşımak zorunda değiliz. Ne olursa olsun konuşacağız, birbirimizi dinleyeceğiz.”

Defne'nin gözleri doldu.

“Bana bunu unutturma.”

“Unutturmam.”

Ateş onu kollarının arasına aldı. Defne de ona sarıldı.

Bir süre sonra Defne başını kaldırdı.

“Seni seviyorum.”

Ateş gülümsedi.

“Ben de seni seviyorum, bir tanem.”

Eğilip onu öptü. Defne gözlerini kapatıp ona karşılık verdi.

İçeride oğulları huzurla uyuyordu. Dışarıda ise gece sessizce ilerliyordu.

Ateş, Defne'nin elini tutup ayağa kalktı.

“Hadi, içeri girelim. Yarın da oğlumuzla ilgileneceğiz.”

Defne gülerek onun peşinden yürüdü.

“Yarın oyuncakları sen toplayacaksın ama.”

Ateş başını iki yana salladı.

“Ben bu evde hiç dinlenemiyorum!”

Defne kahkaha attı.

“Şikâyet etme, kocacığım. Daha önümüzde koca bir ömür var.”

Ateş ona dönüp gülümsedi.

“Seninle olsun da varsın bir ömür çalışayım.”

El ele içeri girdiler.

O gece Karahan konağında yine huzur vardı.