BÖLÜM 33 — BİR ÖMÜR SENİNLE

Birkaç Hafta Sonra — Şanlıurfa

Karahan Konağı o sabah bayram yeri gibiydi.

Bahçeye beyaz çiçekler yerleştirilmiş, konak ışıklarla süslenmişti. İki aile de oradaydı. Melek Hanım heyecandan bir o yana bir bu yana koşuyor, Asuman Hanım kızının son hazırlıklarıyla ilgileniyordu.

Berfin, Helin ve Kaya ise Defne'nin yanından ayrılmıyordu.

“Abla, hâlâ inanamıyorum!” dedi Helin. “Bugün gerçekten evleniyorsun!”

Defne aynadaki yansımasına bakıp gülümsedi.

“Ben de hâlâ inanamıyorum.”

Berfin arkasından sarıldı.

“Şu Ateş abinin yüzünü görmen lazım. Sabah beri herkese emir veriyor ama kendisi heyecandan yerinde duramıyor.”

Defne güldü.

“Eminim öyledir.”

Asuman kızının yanına geldi, duvağını düzeltti ve gözleri dolarak ona baktı.

“Çok güzelsin, kızım.”

Defne annesinin ellerini tuttu.

“Anne, ağlama. Ben de ağlayacağım şimdi.”

“Ne yapayım? Daha dün küçücük bir kızdın. Şimdi gelin oluyorsun.”

Defne annesine sarıldı.

“Sen hep yanımda olacaksın.”

Asuman kızının saçlarını okşadı.

“Her zaman.”

---

Nikâh Töreni

Ateş siyah takım elbisesiyle bekliyordu. Yanında Ege vardı. Ege, arkadaşının yüzündeki ifadeyi görünce gülümsemeden edemedi.

“Abi, birazdan Defne geliyor. Şu an nefes almayı unutma.”

Ateş ona yan gözle baktı.

“Ege, bugün kavga etmek istemiyorum.”

“Ben de istemiyorum. Ama hayatımda ilk defa seni bu kadar heyecanlı görüyorum.”

Ateş cevap verecekken müzik başladı.

Defne, annesi ve Araz eşliğinde salona girdi.

Ateş'in yüzündeki bütün sertlik bir anda kayboldu.

Defne ona doğru yürürken gözlerini ondan ayırmadı. Ateş elini uzattı. Defne de elini onun eline bıraktı.

Araz, Ateş'e yaklaşarak alçak sesle konuştu.

“Kardeşimi üzme.”

Ateş ciddi bir ifadeyle başını salladı.

“Üzmem.”

Araz, Defne'nin alnından öpüp geri çekildi.

Nikâh memuru konuşmasına başladı. Herkes sessizleşti.

Sıra Defne'ye geldiğinde Ateş onun elini sımsıkı tuttu.

“Defne Yılmaz, Ateş Karahan'ı eş olarak kabul ediyor musunuz?”

Defne gülümseyerek Ateş'e baktı.

“Evet, kabul ediyorum.”

Ateş'in gözleri parladı.

“Ateş Karahan, Defne Yılmaz'ı eş olarak kabul ediyor musunuz?”

Ateş hiç tereddüt etmedi.

“Evet. Hem de bütün kalbimle kabul ediyorum.”

Salonda kahkahalar ve alkışlar yükseldi.

Nikâh memuru gülümsedi.

“Öyleyse sizi karı koca ilan ediyorum. Bir ömür boyu mutluluklar dilerim.”

Ateş, Defne'ye döndü.

“Artık resmen benim eşimsin.”

Defne gülerek karşılık verdi.

“Sen de benim kocamsın, Karahan.”

Ateş onu belinden tutup kendine çekti ve dudaklarından öptü.

Alkışlar yükselirken Ege arka taraftan bağırdı:

“SONUNDA BE!”

Herkes kahkahaya boğuldu.

Melek ve Asuman gözyaşları içinde birbirlerine sarıldılar. Araz, kardeşini izlerken gülümsedi. Kaya, Berfin ve Helin ise alkışlayarak çığlık atıyordu.

O gün iki insan yalnızca evlenmemişti.

Birbirlerine, geçmişlerinin gölgelerine rağmen birlikte bir gelecek kurmaya söz vermişlerdi.

---

Akşam — Balayı Oteli

Gece olduğunda Ateş ve Defne, şehirden uzakta, lüks bir otelin deniz manzaralı odasına geldiler.

Kapı kapanır kapanmaz Defne, Ateş'in boynuna sarıldı.

“Sonunda yalnızız.”

Ateş gülümsedi.

“Bütün gün seni bekledim.”

Defne yüzünü onun yüzüne yaklaştırdı.

“Ben de seni.”

Ateş onu dudaklarından öptü. Defne de kollarını boynuna dolayarak karşılık verdi. Öpüşmeleri derinleşirken Ateş onu belinden kavrayıp yatağa doğru götürdü.

Defne gülerek ona baktı.

“Ateş, dikkat et!”

Ateş onu yatağın üzerine nazikçe bıraktı ve yanına uzandı.

“İyi misin?”

Defne başını salladı.

“İyiyim.”

Ateş saçlarını yüzünden çekti.

“Bugün çok güzeldin.”

Defne elini onun yanağına koydu.

“Sen de.”

Ateş yeniden onu öptü. Bu kez Defne de onu kendine çekti. Aralarındaki heyecan, günlerdir biriken özlemle birleşmişti.

Bir süre sonra Ateş, Defne'nin gözlerinin içine baktı.

“Bana bir şey söyle.”

“Neyi?”

“Mutlu musun?”

Defne gülümsedi.

“Seninle olduğum için mi?”

Ateş başını salladı.

“Evet.”

Defne onun elini tuttu.

“Çok mutluyum. Ama senden bir isteğim var.”

“Söyle, karım.”

“Bu gece geçmişi düşünmeyelim. Babalarını, sırları, tehditleri… Hiçbirini.”

Ateş bir süre sessiz kaldı. Sonra alnını onun alnına dayadı.

“Tamam. Bu gece yalnızca sen ve ben varız.”

Defne onu yeniden öptü.

O gece birbirlerine sarılıp uzun uzun konuştular, güldüler ve öpüştüler. Sonunda günün yorgunluğu ikisini de ele geçirdi. Yan yana uzanıp birbirlerine sokuldular.

Ateş, Defne'nin alnına son bir öpücük kondurdu.

“İyi geceler, karım.”

Defne gözlerini kapatırken gülümsedi.

“İyi geceler, kocacığım.”

Ateş onun elini tuttu.

Ve o gece, uzun zamandır ilk kez, geçmişin yükünü düşünmeden uykuya daldı.

---

Sabah 04.17 — Otel Odası

Ateş'in telefonu titreyince gözlerini açtı.

Defne hâlâ yanında uyuyordu. Başını yastığa yaslamış, bir eli Ateş'in kolunun üzerindeydi.

Ateş dikkatlice doğruldu ve telefonu eline aldı.

Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.

Bilinmeyen Numara:

Babanın peşini bırak. Bazı kapılar açıldığında geri kapatılamaz.

Ateş'in yüzü sertleşti.

Mesajı bir kez daha okudu.

“Kim lan bu?” diye fısıldadı.

Numarayı tanımıyordu. Daha önce aramamış, mesaj da göndermemişti.

Telefon yeniden titredi.

Bilinmeyen Numara:

Evliliğin seni zayıflattığını sanma. Sevdiklerin üzerinden sınanmak istemiyorsan araştırmayı bırak.

Ateş'in çenesi kasıldı.

Defne'ye baktı. Onu uyandırmak istemiyordu. Telefonunu sessize alıp yataktan çıktı, ardından odanın penceresinin yanına geçti.

Ege'ye mesaj yazdı.

Ateş: Acil. Bilinmeyen bir numaradan mesaj aldım. Numarayı araştır. Kime ait olduğunu ve son bağlantılarını öğren.

Ardından güvendiği adamlarından birine yazdı.

Ateş: Bugünden itibaren otelin ve Defne'nin çevresindeki güvenliği artırın. Fakat kimseyi paniğe sürüklemeyin. Beni aramadan önce elinizde somut bilgi olsun.

Son olarak numaranın ekran görüntüsünü Ege'ye gönderdi.

Telefonu elinde tutarken yüzü daha da karardı.

“Düğün günü bile rahat bırakmıyorsunuz,” diye mırıldandı.

O sırada yataktan hafif bir ses geldi.

“Ateş?”

Ateş hemen arkasını döndü.

Defne gözlerini ovuşturarak ona bakıyordu.

“Ne yapıyorsun? Saat kaç?”

Ateş telefonunu cebine koydu.

“Daha erken, güzelim. Uyu sen.”

Defne doğrulup ona baktı.

“Bir şey mi oldu?”

Ateş yatağa geri geldi, yanına oturdu ve elini tuttu.

“Hayır. Şirketle ilgili küçük bir mesele.”

Defne gözlerini kıstı.

“Bana yalan söylemiyorsun, değil mi?”

Ateş onun elini öptü.

“Seni ilgilendiren bir şey olursa senden saklamayacağım. Ama şu an dinlenmeni istiyorum.”

Defne bir süre yüzüne baktı. Sonra başını onun göğsüne yasladı.

“Peki. Ama aklında bir şey varsa benimle konuşabilirsin.”

Ateş kollarını onun etrafına doladı.

“Biliyorum.”

Defne yeniden gözlerini kapattı.

Ateş ise tavana bakarak düşünmeye devam etti.

Bilinmeyen numaranın sahibini bulacaktı.

Ne pahasına olursa olsun.

---

Aynı Saatlerde — Başka Bir Ülke

Karanlık bir odada bir adam telefonunu masaya bıraktı.

Ekranda Ateş'e gönderdiği mesajlar duruyordu.

Adam karşısındaki kişiye döndü.

“Mesajı gönderdim. Henüz kim olduğumu bilmiyor.”

Karşısındaki adam gölgelerin arasında oturuyordu. Yüzü tam seçilmiyordu.

“Güzel. Takip etmeye devam et. Ne yaptığını, kiminle görüştüğünü, hangi adımları attığını öğrenmek istiyorum.”

“Peki ya beni fark ederse?”

Gölgelerin içindeki adam başını kaldırdı.

“Oğlum beni yıllarca ölü sandı. Şimdi de onu uzaktan izleyen kişiyi bulabileceğini sanıyor.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra adamın sesi duyuldu.

“Ateş, gerçeği öğrendiğinde beni affetmeyecek. Ama onu durdurmak için başka çarem yok.”

Telefonunu yeniden eline aldı.

Ekranda Ateş'in düğününden çekilmiş bir fotoğraf vardı.

Ateş ve Defne, nikâh masasında el ele tutuşuyordu.

Adam fotoğrafa uzun süre baktı.

“Mutlu ol, oğlum,” diye fısıldadı. “Çünkü yakında her şey değişecek.”

---

Sabah 08.30 — Otel

Defne uyandığında Ateş yatağın kenarında oturmuş, telefonundan bir şeyler okuyordu.

Gözlerini açıp gülümsedi.

“Günaydın, kocacığım.”

Ateş başını kaldırdı. Yüzündeki gerginlik bir anda yumuşadı.

“Günaydın, karım.”

Defne doğrulup ona yaklaştı ve yanağına bir öpücük bıraktı.

“Bugün hiçbir işle uğraşmak yok. Bütün gün benimlesin.”

Ateş telefonu kapatıp komodine bıraktı.

“Emredersiniz, doktor hanım.”

Defne gülümsedi.

“Güzel. Şimdi kahvaltıya gidiyoruz.”

Ateş ayağa kalkıp onu kollarına aldı.

“Sen ne dersen o.”

Defne kahkaha attı.

“Beni bırak, daha hazırlanmadım!”

Ateş onu tekrar yatağa bıraktı ve alnından öptü.

“Tamam. Ama bugün seni kimse benden alamaz.”

Defne onun yüzünü iki eli arasına aldı.

“Ben de zaten bir yere gitmiyorum.”

Ateş gülümsedi ama aklının bir köşesinde sabah gelen mesajlar hâlâ duruyordu.

O bilinmeyen numaranın arkasındaki adamı henüz tanımıyordu.

Ve en büyük tehlikenin, yıllardır öldüğünü sandığı babasının gönderdiği kişi olduğunu bilmiyordu.

Balayının ilk sabahında Defne, kocasının kendisine sarılıp gülümsemesinin tadını çıkarırken Ateş çoktan yeni bir düşmanın izini sürmeye başlamıştı.