BÖLÜM 46 — BİR AKŞAM, İKİ KALP

Emir'in Teklifi

Karahan konağında yaşanan korku dolu gecenin ardından herkes biraz olsun rahatlamaya çalışıyordu. Ateş, konağın güvenliğiyle ilgilenirken Emir'in aklı Yelda'daydı.

Telefonunu eline alıp ona mesaj yazdı.

Emir: Hazır ol, bu akşam seni dışarı çıkarıyorum.

Yelda'nın cevabı fazla gecikmedi.

Yelda: Nereye götüreceksin beni?

Emir: Sürpriz.

Yelda: Emir, sürprizlerden korkuyorum. 😂

Emir: Benden korkmana gerek yok, güzelim.

Yelda mesajı okuyunca gülümsedi.

Yelda: Peki, ne zaman geliyorsun?

Emir: Bir saate kapındayım.

Emir telefonunu cebine koyup odasından çıktı. Salonda Ateş ve Defne oturuyordu. Azad da babasının yanında oyuncaklarıyla oynuyordu.

Ateş kardeşini görünce sordu:

“Nereye böyle?”

“Yelda'yla dışarı çıkacağım.”

Ateş başını kaldırdı.

“İyi. Geç kalmayın.”

Emir güldü.

“Ağabey, Yelda'yla yemeğe gidiyorum. Savaşa değil.”

Ege de salona girdiği sırada konuşmayı duydu.

“İstersen iki adam da verelim yanına, Emir. Malum, romantik akşam tehlikeli olabilir!”

Emir gözlerini devirdi.

“Ege abi, bir gün seni gerçekten susturacağım.”

Defne kahkaha attı.

“Hadi git artık. Yelda seni beklemesin.”

Emir kapıya yönelirken Ateş arkasından seslendi.

“Emir!”

Emir dönüp baktı.

“Efendim, ağabey?”

Ateş gülümseyerek başını salladı.

“İyi eğlen.”

Emir'in yüzüne sıcak bir gülümseme yayıldı.

“Sağ ol, ağabey.”

Buluşma

Bir saat sonra Emir, Yelda'nın evinin önüne geldi. Arabasından inip kapının önünde beklemeye başladı.

Az sonra kapı açıldı.

Yelda dışarı çıktı. Siyah, zarif bir elbise giymişti. Saçlarını açık bırakmış, sade bir makyaj yapmıştı.

Emir onu görünce birkaç saniye konuşamadı.

Yelda gülümseyerek önünde durdu.

“Ne oldu? Bir şey mi var?”

Emir başını hafifçe iki yana salladı.

“Yok.”

“Emin misin?”

Emir ona doğru yaklaşıp elini tuttu.

“Çok güzelsin, Yelda.”

Yelda'nın yanakları kızardı.

“Teşekkür ederim.”

Emir arabanın kapısını açtı.

“Buyurun, hanımefendi.”

Yelda gülerek arabaya bindi.

“Böyle devam edersen şımaracağım.”

Emir sürücü koltuğuna oturup ona baktı.

“Şımartmak benim işim zaten.”

Yelda gülümseyip başını çevirdi. Emir motoru çalıştırdı ve birlikte yola çıktılar.

Şehrin Işıkları

Şanlıurfa'nın akşam trafiğinde ilerlerken ikisi de bir süre sohbet etti. Emir, Yelda'ya gününün nasıl geçtiğini sordu. Yelda da işlerinden, ailesinden ve son günlerde yaşadıklarından bahsetti.

Bir süre sonra Emir arabayı şık bir restoranın önünde durdurdu.

Yelda etrafına baktı.

“Beni buraya mı getirdin?”

Emir arabadan inip onun kapısını açtı.

“Beğenmedin mi?”

Yelda gülümseyerek elini tuttu.

“Çok güzel.”

Restoranın bahçesinde küçük ışıklar yanıyor, masaların üzerinde mumlar bulunuyordu. Hafif bir müzik duyuluyordu. Görevli onları bahçedeki sakin bir masaya götürdü.

Emir, Yelda'nın sandalyesini çekti.

Yelda otururken ona gülümsedi.

“Bugün çok centilmensin.”

Emir karşısına oturdu.

“Bugün mü?”

Yelda gülerek başını salladı.

“Evet, bugün.”

Emir elini masanın üzerine koydu. Yelda da elini onun elinin üzerine bıraktı.

Emir gözlerinin içine baktı.

“Seninle güzel bir akşam geçirmek istedim. Son zamanlarda hep ailemin, konağın ve başka işlerin arasında kaldım. Biraz da yalnızca ikimiz olalım istedim.”

Yelda'nın yüzündeki gülümseme yumuşadı.

“Benim de istediğim tam olarak bu.”

Emir başparmağıyla onun elini okşadı.

“O zaman bu akşam hiçbir şeyi düşünmüyoruz.”

Yelda başını salladı.

“Anlaştık.”

Yemek Masasında

Yemekleri geldiğinde sohbetleri daha da koyulaştı. Bazen güldüler, bazen birbirlerine takıldılar. Emir, Yelda'nın sevdiği yemekleri hatırlamış ve sipariş verirken ona göre seçim yapmıştı.

Yelda bunu fark edince şaşkınlıkla baktı.

“Benim sevdiğim şeyleri hatırlıyor musun?”

Emir çatalını bıraktı.

“Elbette hatırlıyorum.”

“Ben sana bunları yalnızca bir kere söylemiştim.”

Emir gülümsedi.

“Seninle ilgili şeyleri dinliyorum ben.”

Yelda'nın gözleri yumuşadı.

“Emir…”

“Efendim?”

“Bazen bana gerçekten çok değerli olduğumu hissettiriyorsun.”

Emir'in yüzündeki gülümseme kaybolmadı ama bakışları ciddileşti.

“Çünkü benim için değerlisin, Yelda. Bunu sana yalnızca söylemek değil, hissettirmek de istiyorum.”

Yelda elini onun eline uzattı.

“Ben de senin yanında kendimi güvende hissediyorum.”

Emir parmaklarını onun parmaklarına geçirdi.

“Her zaman böyle hissetmeni istiyorum.”

Bir süre göz göze kaldılar.

Sonra Yelda gülümseyerek başını eğdi.

“Bana böyle bakma.”

Emir kaşlarını kaldırdı.

“Neden?”

“Çünkü ne söyleyeceğimi unutuyorum.”

Emir kahkaha attı.

“Demek ki doğru yoldayım.”

Yelda peçetesini alıp hafifçe ona doğru salladı.

“Çok kendini beğenmişsin!”

“Senin yanında biraz.”

İkisi de gülmeye başladı.

Yemeklerini bitirdiklerinde gece iyice ilerlemişti. Emir hesabı ödedi, ardından Yelda'nın sandalyesini çekerek ayağa kalkmasına yardım etti.

Birlikte restoranın bahçesine çıktılar.

İlk Öpücük

Bahçenin daha sakin bir köşesinde durdular. Şehrin ışıkları uzakta parlıyor, hafif bir rüzgâr esiyordu.

Yelda ellerini birbirine kenetleyip Emir'e döndü.

“Bu akşam için teşekkür ederim.”

Emir başını hafifçe yana eğdi.

“Güzel geçti mi?”

“Çok güzel geçti.”

“Öyleyse bir dahakine daha güzel bir yere götürürüm.”

Yelda gülümseyerek başını salladı.

“Benim için önemli olan gittiğimiz yer değil.”

Emir ona bir adım yaklaştı.

“Peki, ne?”

Yelda gözlerinin içine baktı.

“Senin yanımda olman.”

Emir'in yüzündeki ifade yumuşadı. Elini yavaşça Yelda'nın yanağına götürdü.

“Bunu duymak çok güzel.”

Yelda da elini onun göğsüne koydu. Birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar. Emir biraz daha yaklaştı ama durup gözlerinin içine baktı.

Yelda hafifçe gülümsedi ve ona doğru yaklaştı.

Bu küçük hareket, Emir'e yeterli cevabı vermişti.

Emir onu nazikçe kendine çekti ve dudaklarına bir öpücük kondurdu.

Yelda gözlerini kapatıp karşılık verdi.

Öpüşmeleri kısa bir anın ardından yeniden devam etti. Emir bir elini Yelda'nın yanağında tutarken diğer eliyle onun elini kavradı. Yelda da kollarını onun boynuna doladı.

Bir süre sonra birbirlerinden ayrıldılar.

Emir alnını Yelda'nın alnına yasladı.

“Uzun zamandır bunu yapmak istiyordum.”

Yelda gülümseyerek sordu:

“Peki, neden yapmadın?”

“Yanlış bir şey yapmak istemedim. Senin de istemeni bekledim.”

Yelda'nın yüzünde sevgi dolu bir ifade belirdi.

“Ben de istiyordum.”

Emir gülümseyip onu yeniden öptü. Bu kez Yelda da ona daha sıkı sarıldı.

Ardından başını Emir'in göğsüne yasladı.

“Şimdi eve gitmek istemiyorum.”

Emir saçlarını okşadı.

“Biraz daha burada kalabiliriz.”

Yelda başını kaldırıp ona baktı.

“Benimle kalır mısın?”

Emir gülümsedi.

“Sen istediğin sürece.”

Yelda yeniden ona sarıldı.

Gece Biterken

Bir süre daha bahçede kaldılar. Sonra Emir, Yelda'yı evine bıraktı.

Araba kapısının önünde durduğunda Yelda hemen inmek istemedi.

Emir ona döndü.

“Ne oldu?”

Yelda gülümsedi.

“Bu akşamın bitmesini istemiyorum.”

Emir elini tuttu ve parmaklarının üzerine küçük bir öpücük kondurdu.

“Bu, son akşamımız değil ki.”

Yelda ona baktı.

“Biliyorum.”

“Yarın da seni görmek istiyorum.”

Yelda'nın yüzü aydınlandı.

“Ben de seni görmek istiyorum.”

Emir biraz yaklaşıp onu son bir kez öptü. Ardından Yelda arabadan indi ve kapıya yöneldi. İçeri girmeden önce dönüp el salladı.

Emir de ona el sallayıp gülümsedi.

Yelda kapıdan içeri girdiğinde Emir bir süre daha arabada oturdu. Telefonunu eline alıp ona mesaj yazdı.

Emir: Eve girince bile seni özledim.

Yelda'nın cevabı hemen geldi.

Yelda: Daha yeni ayrıldık, Emir. 😂❤️

Emir: Ne yapayım? Suç sende.

Yelda: İyi geceler, sevgilim.

Emir mesajı okuyunca gülümsedi.

Emir: İyi geceler, güzelim.

Arabayı çalıştırıp konağa doğru yola çıktı.

O gece Emir, ilk kez Yelda'yı yalnızca sevgilisi olarak değil, hayatında daha büyük bir yer kaplayan biri olarak hissetmişti.

Ve Yelda da aynı şeyi düşünüyordu.

Bazı akşamlar insanın hafızasında kalırdı.

Bazı öpücüklerse yalnızca bir öpücük olmazdı.

İki insanın birbirine biraz daha yaklaşmasının başlangıcı olurdu.