18.BÖLÜM-AKLIMDA SEN,İÇİMDEKİ FIRTINA

Defne, Ateş'in karşısında durmuş, onun söylediklerini anlamaya çalışıyordu.

Az önce kendisini öpen adam şimdi başını öne eğmiş, tek kelime etmeden oturuyordu.

Defne'nin kalbi hâlâ hızlı atıyordu.

— Ateş Bey, yüzüme bakın.

Ateş yavaşça başını kaldırdı.

— Bana bir daha böyle bir şey yapmayın.

Ateş gözlerini kaçırdı.

— Haklısın, doktor. Özür dilerim.

Defne bir süre ona baktı. İçinde öfke, şaşkınlık ve adını koyamadığı başka bir duygu vardı.

Sonunda elini kaldırıp Ateş'in yanağına hafifçe bir tokat attı.

Ses odada yankılandı.

Ateş şaşkınlıkla yüzüne dokundu.

— Doktor, bu da neydi şimdi?

Defne kaşlarını çattı.

— Kendinize gelin diye!

Ateş, bütün gece ilk defa gülümsemeye benzer bir ifade gösterdi.

— Demek hastanede tedavi yöntemleriniz böyle.

— Sizin gibi inatçı hastalarda mecbur kalıyoruz!

Ateş'in gülümsemesi yavaşça kayboldu. Defne'nin yüzüne baktı; onun hâlâ kendisine kızgın olduğunu anlayabiliyordu.

— Sana saygısızlık etmek istemedim, Defne.

Defne'nin ifadesi yumuşadı.

— O zaman neden yaptınız?

Ateş bir süre sustu.

— Çünkü bu gece her şey üstüme geldi. Babamı buldum. Yıllardır öldü sandığım adamın karşısında durdum. Bana anlattıklarına inanamadım. Ona söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki… Sonra buraya geldim.

— Neden buraya geldiniz?

Ateş gözlerini ondan ayırmadı.

— Çünkü seni görmek istedim.

Defne'nin nefesi bir anlığına kesildi.

Ateş de söylediği sözün ardından sustu. Sanki bunu yüksek sesle ilk kez kendisine itiraf ediyordu.

— Sabah bana bir şey olursa sana yazmamı söyledin, diye devam etti. Ben de… bilmiyorum. O an aklıma sen geldin.

Defne'nin gözleri dolacak gibi oldu ama kendini toparladı.

— Ateş, benim yanımda olmanız için kendinizi bu hâle getirmenize gerek yok.

Ateş başını hafifçe eğdi.

— Biliyorum.

— Ayrıca ben sizin doktorunuzum. Sizin iyiliğinizi istiyorum ama…

Defne cümlesini tamamlayamadı.

Ateş dikkatle ona baktı.

— Ama?

Defne gözlerini kaçırdı.

— Ama bazen sizi anlamakta gerçekten zorlanıyorum.

Ateş hafifçe gülümsedi.

— Kendimi ben bile anlamıyorum, doktor.

Defne istemeden güldü.

İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı. Aralarındaki gerginlik biraz olsun azalmıştı.

Defne, Ateş'in karşısına oturdu.

— Şimdi beni dinleyin. Bu gece dinleneceksiniz. Ben de durumunuzu kontrol edeceğim. Sonra ayıldığınızda konuşuruz.

Ateş başını salladı.

— Emredersiniz, doktor hanım.

— Benimle dalga geçmeyin!

— Geçmiyorum.

Ateş'in bakışları Defne'nin gözlerinde durdu.

— Sadece yanımda olman iyi geliyor.

Defne'nin yüzündeki gülümseme kayboldu. Bu kez ne söyleyeceğini gerçekten bilmiyordu.

Ateş yavaşça elini uzattı ama ona dokunmadan durdu.

— Elini tutabilir miyim?

Defne önce eline, sonra yüzüne baktı.

Ardından kendi elini onun avucuna bıraktı.

Ateş parmaklarını hafifçe kapattı. Bir süre hiçbir şey söylemeden öylece oturdular.

Defne onun elinin sıcaklığını hissediyordu. Ateş ise ilk defa düşüncelerini susturmak için içkiye ihtiyaç duymadan birkaç saniyeliğine sakinleşmişti.

Ama Defne, onun hâlâ sarhoş olduğunu unutmuyordu.

— Ateş, bu gece burada dinlenin. Yarın konuşacağız, tamam mı?

Ateş gözlerini kapatıp başını koltuğun arkasına yasladı.

— Tamam.

Defne ayağa kalktı, yanındaki yatağı hazırladı ve ona destek olarak uzanmasına yardım etti. Ateş yorgunluktan gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu.

— Doktor?

— Efendim?

— Yarın da burada olacak mısın?

Defne örtüyü üzerine çekti.

— Nöbetim bitene kadar buradayım.

Ateş başını hafifçe ona çevirdi.

— Ben onu sormadım.

Defne'nin kalbi yeniden hızlandı.

Fakat Ateş'in gözleri kapanmak üzereydi. Defne onun alnına düşen saçlarını düzeltmek için elini kaldırdı, sonra duraksayıp elini geri çekti.

— Yarın konuşuruz, Ateş.

Ateş bu kez itiraz etmedi.

Birkaç dakika sonra nefesi düzenli hâle geldi.

Defne yatağın yanındaki sandalyeye oturdu. Bir süre onu izledi. Gündüzleri herkese korku salan, tek bir bakışıyla insanları susturan adam, şimdi yatağında sessizce uyuyordu.

Defne başını iki yana salladı.

— Başımı belaya sokacaksın sen, Karahan, diye fısıldadı.

Sonra dosyalarını eline aldı.

Ama satırlara odaklanamıyordu.

Çünkü sabah olduğunda Ateş'in ne hatırlayacağını bilmiyordu.

Daha da önemlisi, kendisinin ne hissedeceğini artık eskisi kadar iyi bildiğinden emin değildi.

Bazı insanlar hayatına kapıyı çalarak girerdi. Ateş Karahan ise Defne'nin hayatına bir fırtına gibi girmişti. Ve Defne, o fırtınanın bir gün dinmesini mi, yoksa biraz daha yaklaşmasını mı istediğini henüz bilmiyordu.