BÖLÜM 40 — İLK KELİME

BABASI

Azad artık biraz büyümüştü. Evin hiçinde emekliyor, gördüğü her şeye uzanıyor, annesiyle babasının peşinden ayrılmıyordu. Henüz düzgün konuşamasa da sürekli bir şeyler söylemeye çalışıyordu.

Defne salondaki halının üzerine oturmuş, oğluyla oynuyordu. Ateş ise koltukta oturmuş onları izliyordu.

“Azad, gel bakalım oğlum. Babana gel.”

Azad annesinin kucağından inip babasına doğru emeklemeye başladı.

Ateş hemen öne eğildi.

“Aferin benim oğluma! Gel, gel!”

Azad babasının dizlerine tutunarak ayağa kalkmaya çalıştı. Ateş onu belinden tutup destekledi.

“Hadi bakalım, ne diyeceksin babana?”

Azad küçük ağzını açtı. Birkaç anlamsız ses çıkardıktan sonra babasının yüzüne baktı.

“Ba… ba…”

Ateş'in gülümsemesi yüzünde dondu.

“Ne dedin oğlum?”

Defne başını kaldırıp onlara baktı.

Azad bu kez babasının yüzüne dokundu.

“Baba!”

Bir an sessizlik oldu.

Ateş'in gözleri büyüdü. Sonra bir anda ayağa kalkıp oğlunu kucağına aldı.

“DEFNE! DUYDUN MU?!”

Defne gülerek ayağa kalktı.

“Duydum, aşkım!”

Ateş oğlunu havaya kaldırmadan, dikkatlice kendine sarıldı.

“Oğlum bana baba dedi! Benim oğlum bana baba dedi!”

Defne kahkahalarla güldü.

“Ateş, sakin ol! Çocuğu korkutacaksın!”

Ateş'in yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

“Nasıl sakin olayım, Defne? İlk kelimesi baba oldu!”

Azad babasının yanağına dokunup tekrar seslendi.

“Baba!”

Ateş'in gözleri doldu.

“Bir daha söyle, aslanım. Bir daha söyle!”

“Baba!”

Ateş oğlunun yanaklarını öptü, ardından onu göğsüne bastırdı.

“Canım benim! Benim güzel oğlum!”

Defne yanlarına gelip ikisine de sarıldı.

“İkiniz de benim başımı döndüreceksiniz.”

Ateş, Azad'ı kucağında tutarken Defne'nin alnını öptü.

“Sen bana bir oğul verdin, o da bana baba dedi. Bugün dünyanın en mutlu adamıyım.”

Defne gülümsedi.

“Seni böyle görmek çok güzel.”

Ateş yeniden oğluna baktı.

“Azad Karahan! Sen beni bitirdin oğlum!”

Defne kahkaha attı.

“Daha ilk kelimesini söyledi, sen şimdiden bittin.”

Ateş oğlunu öpmeye devam ederken Azad da babasının yüzüne dokunup gülüyordu.

O sırada kapının önünden geçen Ege, içerideki sesleri duyup salona girdi.

“Ağam, ne oluyor? Evden sesler geliyor!”

Ateş hemen ona döndü.

“Ege! Oğlum bana baba dedi!”

Ege'nin yüzü aydınlandı.

“Ciddi misin, ağam?”

Azad'a yaklaştı.

“Azad, amcana da bir şey söyle bakalım!”

Azad Ege'ye baktı, sonra başını babasının göğsüne yasladı.

Ege elini kalbine götürdü.

“Vay be! Beni daha şimdiden sevmiyor.”

Ateş gururla oğlunu biraz daha kendine çekti.

“Sevmek zorunda değil. Babası benim.”

Ege başını iki yana salladı.

“Tamam, ağam. Daha şimdiden kıskançlığa başladın.”

Defne gülerek ikisine baktı.

Ev kahkahalarla dolmuştu.

Ama bu mutluluk çok uzun sürmedi.

BEKLENMEDİK SES

Salondaki neşeli sesler devam ederken dışarıdan aniden sert bir ses geldi.

ÇAT!

Evin pencerelerinden birinin camı kırılmıştı.

Defne irkilerek Azad'a döndü.

“Ateş!”

Ateş'in yüzündeki gülümseme bir anda silindi. Oğlunu hemen Defne'nin kucağına verdi.

“Defne, Azad'ı al ve arkamda dur!”

Kırılan camın ardından bir adamın gölgesi hızla uzaklaştı.

Ateş kapıya yöneldi.

“EGE! ADAM VAR!”

Ege hemen dışarı çıktı. Bahçedeki diğer adamlar da sesi duyunca harekete geçti.

“Kaçmasına izin vermeyin!” diye bağırdı Ateş.

Bütün adamlar kaçan kişiyi yakalamak için peşinden koştu. Ateş de arkalarından çıktı. Adam bahçeden uzaklaşıp sokağa doğru kaçıyordu.

“Dur lan!”

Adam arkasına bile bakmadı.

Ege ve diğer adamlar onu yakalamak için farklı yönlere dağıldılar. Ancak adam karanlıkta gözden kayboldu.

Ege bir süre daha peşinden koştu. Sokağın köşesine geldiğinde durup çevresine baktı.

Adam yoktu.

Ege öfkeyle yumruğunu sıktı.

“Lanet olsun!”

Ateş de birkaç saniye sonra yanına ulaştı.

“Nerede lan?!”

Ege nefes nefese cevap verdi.

“Kaçtı, ağam. Gözden kaybettik.”

Ateş'in yüzü öfkeyle gerildi.

“Nasıl kaçırırsınız?! Burası benim evim!”

“Her yeri kontrol ediyoruz, ağam. Bulacağız onu.”

Ateş etrafına bakıp dişlerini sıktı.

“Bulacaksınız. Kim olduğunu öğrenmeden bu iş kapanmayacak!”

Adamları bahçeyi ve çevredeki sokakları kontrol etmeye devam etti. Fakat yabancı çoktan uzaklaşmıştı.

Ateş'in aklında tek bir şey vardı.

O adam evine kadar gelmişti.

Defne'nin ve oğlunun bulunduğu eve.

Bunun hesabını soracaktı.

KORKMA, AŞKIM

Ateş eve geri döndüğünde Defne salonun ortasında oturuyordu. Azad kucağında ağlıyordu. Defne de gözyaşlarını tutamıyordu.

Ateş'in kalbi sıkıştı.

“Defne…”

Defne başını kaldırdı.

“Ateş!”

Ateş hemen yanlarına gitti. Önce Azad'ı, ardından Defne'yi kollarının arasına aldı.

“Tamam, bir tanem. Geçti. Ben buradayım.”

Defne hıçkırarak konuştu.

“Çok korktum, Ateş! Bir anda cam kırıldı. Azad korktu, ben de ne yapacağımı bilemedim!”

Ateş oğlunun sırtını okşadı.

“Biliyorum, aşkım. Özür dilerim.”

Azad hâlâ ağlıyordu. Ateş onu Defne'nin kucağından alıp göğsüne bastırdı.

“Tamam, oğlum. Baban burada. Korkma.”

Azad küçük elleriyle babasının gömleğine tutundu.

Ateş'in yüzü yeniden sertleşti. Başını kaldırıp kırılan pencereye baktı.

“Kimsin lan sen?!”

Sesi bütün evde yankılandı.

“Seni bulacağım! Duydun mu beni? Seni bulacağım!”

Defne korkuyla onun kolunu tuttu.

“Ateş, lütfen…”

Ateş hemen ona döndü. Öfkesini bastırmaya çalışarak Defne'nin alnından öptü.

“Tamam, aşkım. Sana bir şey olmayacak.”

Sonra Azad'ın başını öptü.

“Size kimsenin zarar vermesine izin vermeyeceğim. Yemin ederim.”

Defne ona sarıldı.

“Bizi bırakma.”

Ateş'in yüzü yumuşadı.

“Hiçbir yere gitmiyorum.”

Üçü birbirlerine sıkıca sarıldılar.

Azad yavaş yavaş sakinleşti. Küçük başını babasının göğsüne yasladı.

Ateş, karısının saçlarını okşarken oğlunu da bırakmıyordu.

Bir süre sonra Ege içeri girdi.

“Ağam, bahçeyi ve çevreyi kontrol ettik. Adamı bulamadık. Güvenlik kayıtlarını inceliyoruz.”

Ateş başını kaldırdı.

“Bütün kameraları inceleyin. Giriş çıkışları kontrol edin. Bu adamın kim olduğunu öğreneceğim.”

“Emredersin, ağam.”

Ege, Defne'ye ve Azad'a baktı.

“İyi misiniz, yenge?”

Defne başını salladı.

“İyiyiz. Sadece çok korktuk.”

Ege üzgün bir ifadeyle başını eğdi.

“Merak etmeyin. Onu bulacağız.”

Ateş oğlunu kucağında tutarken konuştu.

“Bu evde bir daha böyle bir şey yaşanmayacak.”

Ege başını sallayıp dışarı çıktı.

Ateş, Defne'yi ve Azad'ı yanından ayırmadan koltuğa oturdu. Defne başını onun omzuna yasladı. Azad da babasının kollarında uykuya dalmaya başladı.

Ateş önce karısının alnını, sonra oğlunun başını öptü.

“Benim ailem…”

Sesi kısılmıştı.

“Size bir şey olsaydı kendimi asla affetmezdim.”

Defne elini tuttu.

“Biz buradayız, Ateş.”

Ateş parmaklarını onun parmaklarına geçirdi.

“Ve böyle kalacaksınız.”

Pencereden dışarı baktı. Kırılan camın parçaları yerde duruyordu.

Bir yabancı evlerine kadar gelmişti.

Ama Ateş Karahan artık yalnız değildi. Korumak zorunda olduğu bir karısı ve küçücük bir oğlu vardı.

Ve o adamı bulana kadar peşini bırakmayacaktı.