BÖLÜM 29 — SENİNLE EVLENECEĞİM

Sabah güneşi hastanenin pencerelerinden içeri süzülürken Defne, doktor odasında dosyaları düzenliyordu.

Gece boyunca doğru düzgün uyumamıştı. Bir yandan hastanedeki işleriyle ilgilenmiş, diğer yandan aklı sürekli Ateş’te kalmıştı.

Sarhoş hâli gözlerinin önünden gitmiyordu.

Onu kucağına alışı, kendisine bakarken söylediği sözler ve ardından özür dilemesi…

Defne derin bir nefes aldı.

“Bir insan nasıl hem bu kadar sinir bozucu hem de bu kadar merak edilir olabilir?” diye mırıldandı.

Tam o sırada kapı çalındı.

Defne başını kaldırmadan konuştu.

“Buyurun.”

Kapı açıldı.

“Açıkçası, doktor hanım, içeri girmeden önce biraz daha güzel bir şey söylemeni beklerdim.”

Defne o sesi duyar duymaz başını kaldırdı.

Ateş kapının önünde duruyordu.

Üzerinde siyah bir gömlek ve koyu renk pantolon vardı. Saçları her zamanki gibi özenle şekillendirilmişti. Yüzünde hafif bir yorgunluk olsa da artık ayıktı.

Defne kollarını göğsünde birleştirdi.

“Senin burada ne işin var?”

Ateş kapıyı kapatıp içeri girdi.

“Günaydın demek yok mu?”

“Günaydın. Şimdi söyle, ne istiyorsun?”

Ateş hafifçe gülümsedi.

“Dün gece için konuşmaya geldim.”

Defne’nin yüzündeki ifade ciddileşti.

“Güzel. Çünkü benim de seninle konuşacaklarım var.”

Ateş karşısındaki sandalyeyi gösterdi.

“Oturabilir miyim?”

“Burası benim odam, Ateş. Oturmak için benden izin alman gerekmiyor.”

Ateş oturdu.

“Dün gece ne yaptım?”

Defne kaşlarını kaldırdı.

“Gerçekten hatırlamıyor musun?”

“Bazı şeyleri hatırlıyorum. Ama her şeyi değil.”

Defne masanın kenarına yaslandı.

“Önce adamlarına babanı bulmalarını söyledin. Sonra beni hastaneye çağırdın. Bahçede yanıma geldin, elimdeki çay bardağını yere attın.”

Ateş gözlerini kapattı.

“Bardağı da mı kırdım?”

“Evet, beyefendi. Üstelik hastanenin bahçesinde!”

“Parasını öderim.”

Defne ona inanamayarak baktı.

“Sen ciddi misin?”

“Hayır. Konuyu değiştirmeye çalışıyorum.”

Defne kendini tutamayarak güldü ama hemen ardından ciddileşti.

“Sonra beni kucağına aldın.”

Ateş’in bakışları Defne’nin yüzünde durdu.

“Onu hatırlıyorum.”

“Peki, sonra ne yaptığını hatırlıyor musun?”

Ateş bir süre sustu.

“Seni öpmeye çalıştım.”

Defne başını salladı.

“Evet. Ben de sana o hâlde bunu yapamayacağını söyledim. Sen de durdun.”

Ateş’in yüzündeki gülümseme silindi.

“Özür dilerim, Defne. Gerçekten. Sarhoş olmam, sana karşı düşüncesiz davranmam için bir bahane değil. Seni rahatsız ettiysem…”

“Ettin.”

Ateş başını eğdi.

Defne bir süre onu izledi. Sonra yanına yaklaşıp karşısında durdu.

“Ama durmanı söylediğimde durdun. Benim için önemli olan buydu.”

Ateş başını kaldırdı.

“Bir daha böyle bir şey olmayacak.”

“Umarım.”

“Umarım değil. Söz veriyorum.”

Defne onun kızarmış parmak eklemlerini fark etti.

“Elin ne oldu?”

Ateş elini saklamaya çalıştı.

“Bir şey olmadı.”

Defne gözlerini kıstı.

“Ateş.”

“Dün gece adamı yumrukladım.”

Defne derin bir nefes aldı.

“Bunu gerçekten konuşmamız gerekiyor.”

“Biliyorum.”

“Öfkeli olabilirsin. Babanın yaptıklarına kızabilirsin. Ama her şeyi yumruklayarak çözemeyeceğini de bilmen gerekiyor.”

Ateş başını salladı.

“Biliyorum, doktor hanım.”

Defne elini uzattı.

“Ver bakalım.”

Ateş şaşkınlıkla baktı.

“Elimi mi?”

“Hayır, kulağını. Tabii ki elini! Bir bakacağım.”

Ateş elini uzattı. Defne parmak eklemlerini dikkatlice kontrol etti.

“Çok ciddi görünmüyor ama yine de buz uygulaman iyi olur. Şişerse ya da ağrın artarsa muayene olman gerekir.”

Ateş onun yüzüne baktı.

“Benimle hâlâ ilgileniyorsun.”

Defne elini bıraktı.

“Ben doktorum. Hastalarımla ilgilenirim.”

Ateş hafifçe öne eğildi.

“Ben senin hastan değilim.”

“Dün gece öyleydin.”

“Peki, bugün neyim?”

Defne bir an durdu.

İşte Ateş’in en sinir bozucu yanı buydu. En ciddi konuşmanın ortasında bile onu hazırlıksız yakalamayı başarıyordu.

“Bilmiyorum,” dedi sonunda.

Ateş’in yüzündeki ifade yumuşadı.

“Ben de bilmiyorum.”

İkisi bir süre birbirlerine baktılar.

Sonra Ateş ayağa kalktı.

“Dün gece söylediklerimi hatırlıyorum, Defne.”

Defne’nin kalbi hızlandı.

“Neleri?”

“Seni özlediğimi söyledim.”

Defne bakışlarını kaçırdı.

“Evet.”

“Bir de seni kaybetmekten korktuğumu.”

“Ateş…”

“Bunları sarhoş olduğum için söylemedim. Sarhoş olduğum için söylemekten çekinmediğim şeylerdi.”

Defne yavaşça başını kaldırdı.

Ateş’in bakışları bu kez ciddiydi.

“Ben seni seviyorum, Defne. Bunu sana ayıkken de söylüyorum. Geçmişimizde ne olduğunu bilmiyorum. Babalarımızın neler yaptığını da henüz tam olarak bilmiyorum. Ama seninle ilgili bildiğim bir şey var.”

“Neymiş o?”

“Seni hayatımda istiyorum.”

Defne’nin gözleri doldu ama gülümsedi.

“Seninle uğraşmak gerçekten çok zor.”

Ateş de gülümsedi.

“Biliyorum.”

“Bir gün beni deli edeceksin.”

“Yeter ki yanımda ol.”

Defne ona yaklaştı ve gömleğinin yakasını düzeltti.

“Dün gece seni affettim diye her şeyi unutacağımı sanma.”

“Sanmıyorum.”

“Bir daha kendini o hâle getirirsen seni bahçeye bile sokmam.”

Ateş kaşlarını kaldırdı.

“Bahçeye mi?”

“Evet. Çayımı da sana vermem.”

Ateş kahkaha attı.

“Bunu yapamazsın.”

“Dene de gör.”

Ateş elini uzatıp Defne’nin elini tuttu.

“Peki, doktor hanım. Bundan sonra çay bardaklarına dokunmuyorum.”

Defne gülerek başını iki yana salladı.

“Sen gerçekten değişmezsin.”

Ateş onun elini hafifçe sıktı.

“Belki de senin için değişirim.”

---

Birkaç dakika sonra

Ateş hastaneden ayrıldıktan sonra arabasına bindi. Şoförüne şirkete gitmesini söyledi ama yola çıkmadan önce telefonunu eline aldı.

Defne’nin numarasını buldu.

Bir an düşündü.

Sonra aradı.

Defne, odasında dosyaları düzenlerken telefonun çaldığını gördü. Ekranda Ateş’in adını görünce gülümsedi.

“Alo?”

Ateş’in sesi telefondan duyuldu.

“Doktor hanım.”

“Ne oldu yine? Daha yeni çıktın.”

“Özledim.”

Defne gözlerini devirdi.

“Ateş, aradan beş dakika geçti!”

“Uzun bir beş dakikaydı.”

“Senin gerçekten tedaviye ihtiyacın var.”

“Olabilir. Ama doktorum sensin.”

Defne gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

“Ne istiyorsun?”

Ateş birkaç saniye sustu. Ardından sesi değişti. Bu kez şaka yapmıyordu.

“Defne.”

“Efendim?”

“Ben şimdi şirkete gidiyorum. Babamın işlerini bitireceğim. Belgeleri polise teslim edeceğim, geride bıraktığı bütün pisliklerin hesabını vereceğim. Kimsenin suçunu örtbas etmeyeceğim.”

Defne sessizce dinledi.

Ateş devam etti.

“Sonra da geri döneceğim.”

“Nereye?”

“Senin yanına.”

Defne’nin kalbi hızlandı.

“Ateş, ne demeye çalışıyorsun?”

Ateş direksiyona yaslandı ve hafifçe gülümsedi.

“İyi dinle beni, Defne Yılmaz.”

“Dinliyorum.”

“Ben geri geldiğimde seninle evleneceğim. Hazır ol.”

Defne’nin gözleri büyüdü.

Bir süre konuşamadı.

Sonra şaşkınlıkla cevap verdi.

“NE?”

Ateş kahkaha attı.

“Duydun işte.”

“Ateş Karahan, sen evlilik teklifini telefonla mı ediyorsun?”

“Bu teklif değil, doktor hanım.”

“Öyle mi? Peki, ne?”

“Bilgilendirme.”

Defne istemeden güldü.

“Sen var ya… Sen gerçekten akıllanmayacaksın!”

“Belki de. Ama karım olunca bana alışırsın.”

Defne’nin yanakları kızardı.

“Kim senin karın oluyor? Daha bana düzgün bir teklif bile etmedin!”

Ateş’in gülümsemesi büyüdü.

“Demek düzgün bir teklif istiyorsun.”

Defne sustu.

Ateş devam etti.

“Tamam. Sana öyle bir teklif edeceğim ki hayatın boyunca unutamayacaksın. Ama önce şu işleri bitirmem gerekiyor.”

Defne’nin sesi yumuşadı.

“Ateş, kendine dikkat et.”

Ateş’in yüzündeki neşe bir anlığına yerini ciddiyete bıraktı.

“Sen de kendine dikkat et. Bir şey olursa beni ara. Ne olursa olsun.”

“Tamam.”

“Ve Defne…”

“Efendim?”

“Seni seviyorum.”

Defne gözlerini kapattı. Dudaklarında kocaman bir gülümseme vardı.

“Ben de seni seviyorum, Ateş.”

Ateş bir an sessiz kaldı. Sanki bu sözleri duymayı ne kadar istediğini yeni fark etmişti.

Sonra alçak sesle konuştu.

“Bunu bir daha söyle.”

Defne güldü.

“Hayır.”

“Defne.”

“İşine git, Karahan!”

Telefonu kapattı.

Ateş birkaç saniye ekrana baktıktan sonra gülerek başını koltuğa yasladı.

“Başımı belaya soktun, doktor hanım.”

Ama bu kez o beladan kaçmaya hiç niyeti yoktu.

Arabası hareket etti.

Önünde babasının karanlık geçmişi, polise teslim etmesi gereken belgeler ve cevaplanmamış sorular vardı.

Ama ilk kez geleceği düşündüğünde, kendisini yalnız görmüyordu.

Geleceğinde Defne vardı.

Ve Ateş Karahan, ilk kez bir şeyi yalnızca kazanmak için değil, birlikte bir hayat kurmak için istiyordu.