23.BÖLÜM- ADINI KOYAMADIĞIMIZ

Sabah, Şanlıurfa'nın üzerine yavaşça doğarken Karahan konağında herkes kendi işiyle meşguldü.

Mutfaktan kahvaltı hazırlıklarının sesi geliyor, bahçede çalışanlar günün işlerine başlıyor, koridorda ayak sesleri yankılanıyordu.

Her şey normal görünüyordu.

Ama Ateş Karahan için hiçbir şey normal değildi.

Odada, aynanın karşısında siyah gömleğinin düğmelerini ilikliyordu. Birkaç saniye durdu, aynadaki yansımasına baktı ve dün yaşananları hatırladı.

Defne'nin holdingde karşısına dikilişini…

Ona söylediklerini…

Sonra bir anda kendisini öpmesini…

Ateş'in dudaklarının kenarı istemsizce kıvrıldı.

“Ulan…”

Başını iki yana salladı.

“Ne yaptın sen bana, doktor?”

Yüzündeki gülümsemeyi silmeye çalıştı ama başaramadı. Hayatında ilk defa bir kadının tek bir hareketini defalarca düşünüp duruyordu.

Üstelik mesele yalnızca öpüşmeleri değildi.

Defne'nin ona bakışında bir şey vardı. Sanki bütün sertliğinin arkasındaki adamı görmüş, sonra da o adamdan kaçmak yerine ona yaklaşmayı seçmişti.

Ateş gömleğinin son düğmesini ilikledi.

“Bugün işine bakacaksın, Karahan.”

Kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken telefonu titredi.

Ekranda Ege'den bir mesaj vardı.

Ege: Ağam, holdingdeyim. Dün yaşananlardan sonra kendine gelebildin mi?

Ateş mesajı okuyup gözlerini kapattı.

Ateş: Seni kovmadan önce şu işi bitir.

Ege'nin cevabı anında geldi.

Ege: Demek gelemedin.

Ateş telefonu cebine koydu.

“Bir gün bu adamı gerçekten öldüreceğim.”

Ama yüzündeki gülümseme, söylediği sözün pek de ciddi olmadığını ele veriyordu.

---

YILMAZ AİLESİNİN EVİ

Defne ise odasında, yatağının kenarına oturmuş saçlarını topluyordu.

Önlüğünü giymiş, çantasını hazırlamıştı. Birazdan hastaneye gidecekti.

Ama elindeki tokayı üçüncü kez takıp çıkarmasının sebebi saçları değildi.

Aklı başka yerdeydi.

Dün holdingde yaşananlar gözünün önüne geldi.

Ateş'in karşısında duruşu…

Ona hissettiklerini anlatmaya çalışması…

Ve sonra kendisini tutamayıp onu öpmesi.

Defne iki eliyle yüzünü kapattı.

“Ben ne yaptım ya?”

Yatağa sırtüstü uzandı.

Ateş'in şaşkın bakışını hatırlayınca yeniden gülümsedi. Ardından hemen doğruldu.

“Hayır, Defne. Kendine gel. İşe gideceksin.”

Telefonunu eline aldı.

Ateş'le olan konuşmalarını açtı. En son mesajlarına baktı.

Bir şey yazmak istedi.

Dün gece aklıma geldi.

Sildi.

Günaydın.

Onu da sildi.

Sonunda telefonu yatağa bıraktı.

“Ben niye bu kadar düşünüyorum ki?”

Kapı açıldı. Berfin başını içeri uzattı.

“Abla, annem kahvaltıya çağırıyor.”

Defne hemen ayağa kalktı.

“Geliyorum.”

Berfin kapının önünde durup ablasını süzdü.

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Hayır.”

“Daha sormadım!”

“Yüzünden belli.”

Berfin sırıttı.

“Dün akşam Ateş ağam seni aradı mı?”

Defne'nin eli saçında kaldı.

“Berfin!”

“Ne var? Sadece sordum.”

“İşine bak.”

Berfin kahkaha atarak koridora kaçtı.

“Anneee! Defne abla yine Ateş ağam deyince kızardı!”

“BERFİN!”

Ev kahkahaya boğulurken Defne gözlerini kapattı.

“Bir de şu çıktı başıma…”

Ama içindeki o küçük mutluluğu da inkâr edemiyordu.

---

KARAHAN HOLDİNG

Ateş ofisine girdiğinde Ege masanın önünde bekliyordu. Elinde dosyalar, yüzünde ise fazlasıyla şüpheli bir gülümseme vardı.

Ateş ceketini çıkarıp koltuğuna bıraktı.

“Ne sırıtıyorsun?”

“Hiç ağam.”

“Ege.”

“Efendim?”

“Bir şey söyleyeceksen söyle, yoksa çık.”

Ege dosyaları masaya bıraktı.

“Dün Defne Hanım gittikten sonra çok mutlu görünüyordun.”

Ateş sandalyesine oturdu.

“İş konuşacağız.”

“Tabii ağam. İşimiz çok önemli.”

Ege ciddi bir ifadeyle oturdu.

“Peki, Defne Hanım'la aranızda bir şey var mı?”

Ateş dosyayı açtı.

“Yok.”

Ege birkaç saniye sessiz kaldı.

“Yalan söyledin.”

Ateş başını kaldırdı.

“Ne?”

“Yalan söyledin ağam. Ben seni yıllardır tanıyorum. Bir şey yok diyorsan kesin bir şey var.”

Ateş dosyayı kapattı.

“Senin gerçekten yapacak işin yok mu?”

“Var. Ama senin yüzündeki ifadeyi görmek de insanın ömründe bir kez karşısına çıkar.”

Ateş ayağa kalktı.

“Çık dışarı.”

Ege ayağa kalkarken gülüyordu.

“Tamam, tamam. Yalnız ağam…”

Ateş parmağını kaldırdı.

“Son sözün olsun.”

Ege kapıya doğru yürüdü.

“Bence bir daha öpüşmeden önce kapıyı kilitle.”

Kapı sertçe kapandı.

Ateş birkaç saniye hareketsiz kaldı.

Sonra başını iki yana sallayıp güldü.

“Ulan Ege…”

Telefonunu eline aldı. Defne'nin numarasına baktı.

Aramak istedi.

Ama ne söyleyecekti?

Dün seni düşündüm mü? Evet.

Yeniden öpmek istiyor muyum? Evet.

Peki bunu nasıl söyleyeceğim? Onu bilmiyorum.

Ateş telefonu masaya bıraktı.

İlk kez bir çatışmaya hazırlanmak, bir kadına mesaj atmaktan daha kolay geliyordu.

---

HASTANE

Defne hastaneye geldiğinde koridorlar hareketlenmişti. Hemşireler hasta dosyalarını taşıyor, doktorlar vizite hazırlanıyor, danışmada hastalar bekliyordu.

Beyaz önlüğünü düzeltti ve servise geçti.

Meslektaşı Selin onu görür görmez yanına geldi.

“Günaydın, doktor hanım.”

“Günaydın.”

Selin gözlerini kıstı.

“Bir şey var.”

Defne dosyasını açtı.

“Ne var?”

“Dün sana bir şey olmuş.”

Defne başını kaldırmadan cevap verdi.

“Her gün bir şey oluyor. Hastanedeyiz.”

“Ben onu demiyorum.”

Defne içinden bir nefes aldı.

“Selin, lütfen.”

Selin gülümsedi.

“Tamam. O zaman tek soru soracağım. Ateş Karahan'la görüştün mü?”

Defne'nin kalemi elinde durdu.

Selin bunu kaçırmadı.

“Görüştün!”

“Selin!”

“Peki, ne oldu?”

“Hiçbir şey olmadı.”

Selin kollarını göğsünde birleştirdi.

“İnsanlar hiçbir şey olmadığında bu kadar kızarmaz.”

Defne dosyayı kapattı.

“Bir konuşma yaptık.”

“Nasıl bir konuşma?”

“Normal bir konuşma.”

Selin biraz daha yaklaştı.

“Peki neden yüzün kızardı?”

Defne arkasını dönüp yürümeye başladı.

“Ben hastalarıma bakacağım.”

Selin peşinden seslendi.

“Tamam doktor hanım! Ama bence o adam sana normal konuşmuyor!”

Defne cevap vermedi.

Çünkü Selin'in haksız olduğunu söyleyemiyordu.

---

ÖĞLE SAATLERİ — İKİ AYRI DÜŞÜNCE

Ateş toplantı masasının başında oturuyordu. Karşısındaki adamlar konuşuyor, dosyalar açılıyor, imzalar atılıyordu.

Ama Ateş'in aklı arada bir telefonuna kayıyordu.

Ekran karanlıktı.

Defne'den mesaj gelmemişti.

Belki işi vardır.

Önündeki belgeyi imzaladı.

Belki dün olanları düşünüyordur.

Bir başka belgeyi aldı.

Belki de pişman olmuştur.

Kalem durdu.

Ateş kaşlarını çattı.

“Ne saçmalıyorum ben?”

Karşısındaki adam duraksadı.

“Ağam?”

Ateş başını kaldırdı.

“Devam et.”

Toplantı bitene kadar kendini işe verdi. Ama odasına döndüğünde ilk yaptığı şey telefonunu kontrol etmek oldu.

Hâlâ mesaj yoktu.

Öte yandan Defne de hastanede aynı şeyi yapıyordu.

Hasta dosyasını kapatıyor, telefonuna bakıyor, sonra kendine kızıp yeniden işine dönüyordu.

Niye mesaj atmıyor?

Ardından hemen kendi kendine cevap veriyordu.

Belki işi vardır.

Sonra dün Ateş'in ona bakışını hatırlıyordu.

Belki o da düşünüyor.

Defne dudaklarını birbirine bastırdı.

“Allah'ım, ben ne yapıyorum?”

Tam o sırada telefonu titredi.

Defne hızla ekrana baktı.

Ateş Karahan: İşlerin nasıl gidiyor, doktor hanım?

Defne'nin yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Mesajı birkaç kez okudu.

Sonra sakin görünmeye çalışarak cevap yazdı.

Defne Yılmaz: İyi gidiyor, ağam. Senin işler nasıl?

Ateş mesajı görür görmez gülümsedi.

Ateş Karahan: Sen yazınca daha iyi gidiyor.

Defne'nin gözleri büyüdü.

“Bu adam…”

Mesaj yazdı.

Defne Yılmaz: İşine bak, Ateş.

Ateş'in cevabı gecikmedi.

Ateş Karahan: Bakıyorum. Ama aklım başka yerde.

Defne telefonu göğsüne bastırıp gözlerini kapattı.

Bir saniye sonra kendine geldi.

“Defne! Hastanedesin!”

Selin koridordan geçerken onu gördü.

“Yine mi Ateş?”

Defne telefonu hemen cebine koydu.

“Hayır!”

Selin kahkaha attı.

“Ben bir şey demedim ki!”

---

AKŞAM — KARAHAN KONAĞI

Akşam olduğunda Ateş konağa döndü. Yemekte Melek, Ege ve diğer aile üyeleri masadaydı.

Ateş sandalyesine oturup önüne konan yemeğe baktı.

Melek oğlunun yüzünü inceledi.

“Bugün daha iyi görünüyorsun.”

Ateş kaşını kaldırdı.

“Dün kötü mü görünüyordum?”

Ege su bardağını kaldırdı.

“Biraz.”

Ateş ona baktı.

Ege hemen bardağından bir yudum aldı.

“Yani iş yoğunluğundan ağam.”

Melek hafifçe gülümsedi.

“Bir şey mi oldu, Ateş?”

Ateş annesine baktı. Defne'yle aralarında yaşananları anlatmak istemiyordu. Henüz kendisi bile anlamlandıramamıştı.

“Yok anne. Her şey yolunda.”

Ege sessizce yemeğine devam etti ama gözlerindeki muzip ifade kaybolmadı.

Yemekten sonra Ateş bahçeye çıktı. Gece havası serindi. Telefonunu çıkarıp Defne'nin mesajlarına baktı.

Bir süre sonra yeni bir mesaj geldi.

Defne Yılmaz: Eve geldin mi?

Ateş hemen cevap verdi.

Ateş Karahan: Geldim. Sen?

Defne Yılmaz: Ben de. Bugün yorucuydu.

Ateş birkaç saniye düşündü.

Ateş Karahan: Dinlen o zaman. Kendine dikkat et.

Defne'nin cevabı geldi.

Defne Yılmaz: Sen de. İyi geceler, Ateş.

Ateş mesajı okudu.

Ateş Karahan: İyi geceler, Defne.

Telefonu cebine koydu. Başını kaldırıp gökyüzüne baktı.

İçinde hâlâ babasıyla ilgili sorular, ailesini bekleyen tehlikeler ve Defne'ye ulaşabilecek düşmanlar vardı.

Ama ilk defa bütün bunların arasında kendisine ait küçük bir mutluluk da vardı.

Defne de evinde yatağına uzanmış, aynı mesajları yeniden okuyordu.

Dün onu öperken ne kadar cesur olduğunu düşünüyordu. Bugün ise karşısına çıksa gözlerinin içine bakıp bakamayacağından emin değildi.

Birbirlerine karşı hissettikleri şeyin adını henüz koyamamışlardı.

Ama ikisi de aynı gerçeği biliyordu:

Birbirlerini düşünmeden geçen tek bir günleri bile kalmamıştı.

---

GECE YARISI

Ateş'in telefonu yeniden titredi.

Bilinmeyen numara.

Mesajı açtı.

“Güzel bir gün geçirdin, Karahan. Ama Defne'nin babasının sırrını öğrenmek istiyorsan yarın gece eski değirmene gel. Bu kez sana yalnızca geçmişini değil, geleceğini de göstereceğim.”

Ateş'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

Mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Eski bir değirmenin önünde duran iki adam…

Biri Defne'nin babasına benziyordu.

Diğeri ise Ateş'in yıllardır ölü bildiği babasıydı.

Fotoğrafın arkasına yazılmış tek bir cümle vardı:

“Bazı babalar çocuklarını terk etmez, oğlum. Bazıları yalnızca geri dönemez.”

Ateş fotoğrafı uzun süre inceledi.

Sonra telefonunu sıktı.

“Yarın gece…”

Başını kaldırıp karanlığa baktı.

“Bu kez bütün gerçekleri öğreneceğim.”

Ama Defne'ye henüz hiçbir şey söylemeyecekti.

Çünkü Ateş Karahan ilk defa bir sırrı yalnızca ailesi için değil, sevdiği kadının kalbi kırılmasın diye de saklamak istiyordu.

Ve belki de en büyük hatası tam olarak bu olacaktı.

BÖLÜM SONU.