1. BÖLÜM — DÖNÜŞ

DÖNÜŞ
Uçağın tekerlekleri piste değdiğinde Ateş Karahan başını cama çevirerek dışarıya baktı. Yıllar sonra yeniden Şanlıurfa'daydı. Doğup büyüdüğü, ailesinin kök saldığı, Karahan soyadının herkes tarafından tanındığı topraklara geri dönmüştü.
Telefonunu cebinden çıkarıp ekrana baktı. Ege'den gelen mesajı gördü.
"Ağam, hepimiz hazırız. Seni bekliyoruz."
Ateş mesajı okuyup telefonunu cebine koydu. Siyah gömleğinin kollarını düzeltti, ceketini eline aldı ve uçaktan indi.
Yıllardır yurt dışında yaşıyordu. Babasının ölüm haberini aldığında hayatındaki her şey değişmişti. Artık geri dönmesinin zamanı gelmişti. Hem babasının yarım kalan işlerini devralacak hem de Karahan aşiretinin başına geçecekti.
Havalimanının çıkışına geldiğinde karşısında sıralanmış siyah araçları gördü. Adamları onu bekliyordu. Araçların önünde duran Ege, Ateş'i görür görmez yanına yürüdü.
"Hoş geldin, ağam."
Ateş arkadaşına sarıldı, ardından omzuna vurdu.
"Hoş bulduk, kardeşim."
Ege, Ateş'in bavulunu adamlardan birine verdi. Sonra arkadaşının yüzüne dikkatlice baktı.
"Vallahi seni burada görmeyi özlemişiz. Sensiz buraların tadı yoktu."
Ateş hafifçe gülümsedi.
"Benim yokluğumda neler yaptınız, onu anlat önce."
Ege'nin yüzündeki gülümseme silindi.
"Konuşmamız gereken çok şey var."
Ateş'in bakışları sertleşti.
"Arabaya geç."
İkisi araca bindi. Araçlar havalimanından ayrılırken Ateş gözlerini camdan dışarıya çevirdi. Şanlıurfa'nın sokakları, caddeleri ve insanları... Her şey ona geçmişini hatırlatıyordu. Bu şehirde Karahan soyadını bilmeyen neredeyse yoktu. Babası yıllarca aşiretin başında durmuş, ailesinin adını herkese duyurmuştu. Şimdi ise o sorumluluk Ateş'e kalmıştı.
Ege önündeki dosyayı alarak ona uzattı.
"Ağam, sen yurt dışındayken bazı işler karıştı. Babanın yürüttüğü anlaşmaların bir kısmı hâlâ devam ediyor. Bazı kişiler de kendi başlarına karar vermeye başlamış."
Ateş dosyayı eline aldı. Sayfaları incelerken yüzündeki ifade giderek sertleşti.
"Ben yokken kim, benim ailemin işlerine karışmış?"
Ege bir an duraksadı.
"İsimleri dosyada. Hepsini tek tek anlatacağım."
Ateş dosyayı kapattı.
"Bu akşam herkesin ne yaptığını öğreneceğim. Yarın da herkes karşıma çıkacak. Benim haberim olmadan bu aile adına kimse karar vermeyecek. Anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı, ağam."
Ateş başka bir şey söylemedi. Bakışlarını yeniden dışarıya çevirdi. Babasının ölümünden sonra ailesinin başında durması gereken kişi artık kendisiydi. Kimsenin onun zayıf olduğunu düşünmesine izin vermeyecekti.
Bir süre sonra araçlar Karahan Konağı'nın büyük demir kapısından içeri girdi. Konağın bahçesinde çalışanlar, araçların geldiğini görünce hareketlendi. Ateş arabadan indi ve etrafına baktı. Yıllardır uzakta olsa da burası onun eviydi. Her köşesinde çocukluğundan bir iz vardı.
Ağır adımlarla konağın kapısına ilerledi. Kapı açıldığında onu ilk karşılayan annesi Melek oldu.
"Ateş'im..."
Melek Hanım oğlunu görür görmez gözleri dolarak yanına geldi. Ateş annesinin elini öptü, ardından ona sarıldı.
"Hoş geldin, oğlum. Çok özledim seni."
Ateş annesinin saçlarını okşadı.
"Ben de seni özledim, ana."
Melek Hanım oğlunun yüzüne baktı. Sanki yıllardır göremediği oğlunu gözleriyle yeniden tanımaya çalışıyordu.
"Bir daha bu kadar uzun süre uzak kalma benden. Sen gittin gideli bu evin neşesi kalmadı."
Ateş annesinin ellerini tuttu.
"Artık buradayım. Bir yere gitmiyorum."
Melek Hanım başını salladı. Oğlunun yüzündeki yorgunluğu fark etmişti ama onun güçlü görünmek için her şeyi içine attığını da biliyordu.
"Yol yorgunusun. Önce odana çık, dinlen. Sonra birlikte yemek yeriz."
Ateş annesinin elini bir kez daha öpüp salona geçti. Evin içindeki her şey bıraktığı gibiydi. Duvarlardaki aile fotoğrafları, büyük avize, konağın her köşesine sinmiş o tanıdık koku... Yalnızca babasının yokluğu her şeyi değiştirmişti.
Gözleri duvardaki fotoğrafa takıldı. Babasıyla birlikte çekilmiş eski bir fotoğraftı. O günlerde her şeyin hep böyle kalacağını sanmıştı. Babasının bir gün bu dünyadan gideceğini, bütün sorumlulukların kendi omuzlarına yükleneceğini hiç düşünmemişti.
Fotoğrafa birkaç saniye baktıktan sonra başını çevirdi.
"Allah rahmet eylesin, baba," diye mırıldandı.
Ardından merdivenlerden çıkarak odasına gitti.
---
Şanlıurfa'nın başka bir köşesinde, Yılmaz ailesinin evinde sabahın telaşı yaşanıyordu.
Defne Yılmaz, odasının ortasında duran bavuluna son eşyalarını yerleştiriyordu. Beyaz önlüğünü dikkatlice katlayıp çantasına koydu. Yeni görev yeri Şanlıurfa'ydı. Bir doktor olarak burada yeni bir hayata başlayacak, mesleğini en iyi şekilde yapmaya çalışacaktı.
Ancak bu taşınma onun için yalnızca yeni bir iş demek değildi. Ailesiyle birlikte alıştıkları hayatı geride bırakıyor, bilmedikleri bir şehre taşınıyorlardı.
Defne, komodinin üzerindeki çerçeveyi eline aldı. Fotoğrafta babasıyla birlikte gülümsüyordu. Babasını kaybettiğinde henüz çok gençti. Aradan yıllar geçmiş olsa da onun eksikliği hiçbir zaman tamamen dinmemişti.
Parmaklarını fotoğrafın kenarında gezdirdi.
"Keşke yanımızda olsaydın, baba," diye fısıldadı.
Gözleri dolsa da ağlamadı. Fotoğrafı yeniden yerine bıraktı ve derin bir nefes aldı.
Tam o sırada kapısı çalındı.
"Defne, hazır mısın?" diye seslendi annesi Asuman.
"Bir dakika anne, geliyorum."
Defne bavulunun fermuarını kapatıp odasından çıktı. Salonda annesi Asuman, ağabeyi Araz ve kardeşleri Kaya, Berfin ile Helin son hazırlıklarını yapıyordu.
Araz, elindeki anahtarı çevirerek kardeşine baktı.
"Sonunda hazırlandın mı? Biraz daha beklesek Şanlıurfa'ya akşam varacağız."
Defne gözlerini devirdi.
"Araz, daha beş dakika oldu. Abartma."
Kaya gülerek araya girdi.
"Abi haklı ama. Defne'nin hazırlanması için ayrı bir takvim gerekiyor."
Defne kardeşine sert bir bakış attı.
"Kaya, sen kendi bavulunu kapat önce. İçinde ne olduğunu sen bile bilmiyorsun."
Berfin kahkaha attı. Helin de gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
Asuman Hanım başını iki yana salladı.
"Allah'ım, daha yola çıkmadan başladınız. Hadi bakalım, herkes eşyasını alsın. Geç kalmayalım."
Araz bavulları kapıya taşırken Defne annesinin yanına yaklaştı.
"Anne, gerçekten iyi olacak mıyız?"
Asuman kızının yüzüne baktı. Defne'nin heyecanının altında sakladığı endişeyi fark etmişti.
"Elbette olacağız, kızım. Birbirimiz yanımızda olduktan sonra her yerde yeni bir hayat kurabiliriz."
Defne annesine sarıldı.
"İnşallah."
Asuman kızının saçlarını okşadı.
"Baban da seninle gurur duyardı. Doktor oldun, kendi ayaklarının üzerinde duruyorsun. Eminim seni böyle görse çok mutlu olurdu."
Defne gözlerini kapatıp annesine biraz daha sıkı sarıldı. Babasının adının geçmesi her zaman içini burkuyordu ama annesinin sözleri ona güç veriyordu.
Bir süre sonra herkes arabaya yerleşti. Araz direksiyona geçti, Asuman ön koltuğa oturdu. Defne, Kaya, Berfin ve Helin arka koltuklara yerleşirken evlerinin önündeki son bakışlarını da geride bıraktılar.
Araç hareket ettiğinde Defne başını cama yasladı. Geride bıraktıkları sokaklara bakarken içinde hem bir hüzün hem de yeni bir başlangıcın heyecanı vardı.
Şanlıurfa'da onu nelerin beklediğini bilmiyordu. Yeni hastanesini, yeni çalışma arkadaşlarını, karşılaşacağı insanları düşünüyordu. Tek istediği, mesleğini hakkıyla yapmak ve ailesiyle huzurlu bir hayat kurmaktı.
Fakat bazı şehirler, insanın hayatını değiştirecek karşılaşmaları sessizce saklardı.
Defne bunu henüz bilmiyordu.
Aynı saatlerde Karahan Konağı'nda Ateş, odasının penceresinden bahçeyi izliyordu. Bir elinde babasından kalan saat vardı. Saatin kapağını açıp içine baktı, sonra yavaşça kapattı.
Artık geçmişin yasını tutmakla yetinemezdi. Karahan ailesinin geleceği onun ellerindeydi.
Telefonu çaldı. Arayan Ege'ydi.
"Ağam, adamlar toplandı. Seni bekliyorlar."
Ateş saatini bileğine taktı ve ceketini aldı.
"Geliyorum."
Telefonu kapattıktan sonra son kez pencereden dışarıya baktı. Ardından odadan çıktı.
Bu şehirde herkes onun adını biliyordu. Kimi ona saygı duyuyor, kimi ondan çekiniyor, kimi de onun dönüşünü kendisi için bir tehdit olarak görüyordu.
Ateş Karahan geri dönmüştü.
Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.