BÖLÜM 34 — APTAL KOCAM

Balayının ardından hayat yavaş yavaş normale dönmeye başlamıştı. En azından Ateş Karahan, her şeyin yoluna girdiğine inanmak istiyordu.

Sabah erkenden konağın geniş salonunda oturmuş, önündeki kahvesini içerken adamlarından gelen telefonları bekliyordu. Defne ise merdivenlerden inerken saçlarını topluyor, hastaneye yetişmek için çantasını hazırlıyordu.

Ateş başını kaldırıp karısına baktı.

“Doktor hanım, bugün de mi hastane?”

Defne çantasını omzuna taktı.

“Evet, kocacığım. Bazılarımızın çalışması gerekiyor.”

Ateş hafifçe gülümsedi.

“Ben de çalışıyorum.”

Defne onun önündeki kahveye, sonra da telefonuna baktı.

“Tabii. Kahveni içip adamlara emir vermek çok yorucu bir iş.”

Ateş kahvesini masaya bıraktı.

“Gel buraya sen.”

“Geç kaldım!”

Defne yanından geçerken Ateş elinden tutup kendine doğru çekti. Belinden kavrayıp alnına bir öpücük kondurdu.

“Akşam seni yeni evimize götüreceğim.”

Defne'nin yüzü bir anda aydınlandı.

“Evi buldunuz mu gerçekten?”

Tam o sırada Ateş'in telefonu çaldı. Arayan adamlarından biriydi.

Ateş telefonu açtı.

“Konuş.”

“Ağam, istediğiniz gibi bir ev bulduk. Şehrin biraz dışında, güvenli bir bölgede. Bahçesi var, geniş bir salonu var. İçini de sizin istediğiniz şekilde hazırladık. Her şey tamamlandı.”

Ateş'in yüzünde memnun bir ifade belirdi.

“Güvenliği?”

“Her şey kontrol altında ağam. Giriş çıkışlar, kameralar, güvenlik sistemi… Hepsi tamamlandı.”

“Güzel. Akşama kadar eksik bir şey kalmayacak.”

“Emredersiniz ağam.”

Ateş telefonu kapatıp Defne'ye döndü.

“Hazırmış.”

Defne heyecanla ellerini birbirine vurdu.

“Gerçekten mi? Nasıl bir ev? Büyük mü? Bahçesi var mı? Odaları nasıl?”

Ateş kaşlarını kaldırdı.

“Bir dakika, doktor hanım. Evi mi alıyorsun, beni mi sorguya çekiyorsun?”

“İkisini de!”

Ateş gülerek ayağa kalktı ve karısının yanağına bir öpücük daha kondurdu.

“Akşam kendin göreceksin. Şimdi hastaneye git. Ama vardığında haber ver.”

Defne kapıya yöneldi.

“Tamam, ağam.”

Ateş'in yüzündeki gülümseme büyüdü.

“Bir daha söyle.”

Defne ne demek istediğini anlayınca gözlerini devirdi.

“Başlama yine!”

“Ne yapayım? Karım bana ağam deyince hoşuma gidiyor.”

Defne kapıdan çıkmadan önce ona dil çıkardı.

“Akşam görüşürüz, aptal kocam!”

Ateş arkasından gülümseyerek baktı.

O sabah, hayatlarının ne kadar kısa sürede değişebileceğini ikisi de bilmiyordu.

---

HASTANE YOLUNDA

Defne arabasını kullanırken bir yandan radyodaki şarkıya eşlik ediyordu. Aklı yeni evlerindeydi. Nasıl döşendiğini, bahçesinde nasıl vakit geçireceklerini, Ateş'le ilk kahvaltılarını nerede yapacaklarını düşünüyordu.

Telefonuna uzanıp Ateş'e mesaj yazmayı düşündü ama sonra vazgeçti.

Akşam zaten göreceğim.

Hastaneye giden yolun sakin bir bölümüne geldiğinde önündeki siyah araba aniden durdu.

Defne frene bastı.

“Ne oluyor ya?”

Arabanın kapıları açıldı. İki adam hızla dışarı çıktı. Defne kapıları kilitlemeye çalıştı ama adamlardan biri çoktan aracının yanına ulaşmıştı.

Camına sertçe vurdu.

“İn arabadan!”

Defne korkuyla geriye çekildi.

“Siz kimsiniz? Polisi arıyorum!”

Telefonunu eline aldığı anda diğer adam kapıyı açmayı başardı. Defne bağırarak kendini korumaya çalıştı ama adamlar onu zorla araçtan çıkardılar.

“Bırakın beni! Ne istiyorsunuz benden?”

Adamlarından biri ağzının önüne elini koyup onu susturmaya çalıştı. Defne mücadele etmeye devam etti. Birkaç saniye sonra kendisini diğer arabanın arka koltuğunda buldu.

Kapı kapandı.

Araba hızla hareket etti.

Defne'nin elleri titriyordu. Karşısındaki adama öfkeyle baktı.

“Bunun yanınıza kalacağını mı sanıyorsunuz? Kocam sizi bulur!”

Adam alaycı bir gülümsemeyle ona yaklaştı.

“İşte tam da bunu istiyoruz, güzelim.”

Defne'nin yüzü gerildi.

“Bana dokunma!”

Adam arkasına yaslandı.

“Merak etme. Bizim derdimiz sen değilsin. Kocana bir mesajımız var.”

Defne'nin gözleri öfkeyle doldu.

“Ne mesajı?”

Adamın yüzündeki gülümseme silindi.

“O it herif hiçbir şey yapmadı. Kocana söyle, abi hiçbir şey yapmadı. Polisi aramasın.”

Defne kaşlarını çattı.

“Ne saçmalıyorsun sen? Hangi abi?”

Adam cevap vermedi.

Araba şehirden uzaklaşırken Defne'nin aklında tek bir şey vardı.

Ateş…

---

KARAHAN KONAĞI — BİR TELEFON

Ateş, şirketine gitmek üzere hazırlanırken Defne'den haber bekliyordu.

Saatine baktı.

Normalde hastaneye vardığında mutlaka mesaj atardı.

Telefonunu eline alıp onu aradı.

Cevap yoktu.

Bir kez daha aradı.

Yine cevap yoktu.

Ateş'in yüzündeki ifade değişmeye başladı.

“Ege!”

Ege odanın kapısından içeri girdi.

“Buyur ağam?”

“Defne'ye ulaşamıyorum. Hastaneyi ara.”

Ege, Ateş'in sesindeki gerginliği fark etti. Telefonunu çıkarıp hastaneyi aradı. Kısa bir konuşmanın ardından yüzü ciddileşti.

“Ağam…”

Ateş yerinden doğruldu.

“Ne oldu?”

“Defne hastaneye gelmemiş.”

O an odadaki hava değişti.

Ateş'in elindeki telefon masaya sertçe çarptı.

“Ne demek gelmemiş?”

“Yolda bir şey olmuş olabilir. Hemen araştırıyoruz.”

Ateş'in gözleri karardı.

“Arabası nerede?”

“Onu da öğrenmeye çalışıyoruz.”

Ateş ceketini aldı, kapıya doğru yürüdü. Fakat daha birkaç adım atmıştı ki telefonu çaldı. Bilinmeyen bir numaraydı.

Aramayı açtı.

Karşıdan gelen ses, Ateş'in damarlarındaki kanı dondurdu.

“Karahan… Karını arıyorsan boşuna uğraşma.”

Ateş'in çenesi kilitlendi.

“Sen kimsin lan?”

“Önemli olan kim olduğum değil. Sana bir mesajımız var.”

“Defne'ye bir şey olursa seni bu dünyada saklanacak yer bulamayacak hâle getiririm!”

Adam güldü.

“Önce söylediklerimizi dinle. Polisi aramayacaksın. Bize de adamlarını göndermeyeceksin.”

Ateş'in eli yumruk oldu.

“Defne'yi telefona ver.”

“Şimdilik hayır. Bir de… Babanı düşün, Karahan. Belki de bütün bu olanları ona sormalısın.”

Telefon kapandı.

Ateş birkaç saniye boyunca kıpırdamadı.

Sonra elindeki telefonu duvara fırlattı.

“BABAM!”

Sesi konağın her köşesinde yankılandı.

Ege hızla yanına geldi.

“Ağam, sakin ol!”

Ateş ona öyle bir baktı ki Ege sustu.

“Sakin mi olayım? Karımı kaçırmışlar!”

“Bulacağız ağam. Yemin ederim bulacağız.”

Ateş derin bir nefes aldı ama öfkesi dinmiyordu.

“Bütün adamları topla. Şehrin bütün giriş çıkışları kontrol edilsin. Hastaneye giden güzergâh, kameralar, boş depolar, terk edilmiş binalar… Her yer aranacak!”

Adamlar birer birer salona doluştu.

Ateş hepsinin karşısına geçti.

“Beni iyi dinleyin. Defne'yi bulana kadar kimse durmayacak. Kim bu işin içindeyse karşıma çıkacak. Onu karımın yanından sağ salim alacağım.”

Ege telefonunu eline aldı.

“Ağam, bir dakika!”

Ateş ona döndü.

“Ne var?”

“Defne'nin arabasının bulunduğu güzergâhta bir adam varmış. Kaçırılma anını görmüş. Konuşmak için bizi bekliyormuş.”

Ateş'in gözlerinde bir parıltı belirdi.

“Nerede?”

Ege konumu gösterdi.

“Burada. Adam, Defne'yi siyah bir araca bindirdiklerini görmüş. Aracın eski bir depoya giden yola saptığını söylüyor.”

Ateş hiç vakit kaybetmedi.

“Arabaları hazırlayın!”

---

ESKİ DEPO

Önde Ege yürüyordu.

Hemen arkasında Ateş, onun arkasında ise silahlı adamları vardı. Hepsi sessizdi. Yalnızca ayak sesleri ve uzaktan gelen rüzgârın uğultusu duyuluyordu.

Ege elini kaldırarak herkesi durdurdu.

“Ağam, içerideler.”

Ateş gözlerini deponun kapısına dikti.

“Defne?”

“Henüz bilmiyoruz.”

Ateş belindeki silahı kontrol etti.

“Onu buradan sağ salim çıkaracağız.”

Ege başını salladı.

“Önden ben gireyim.”

Ateş itiraz etmedi.

Ege kapıyı yavaşça araladı. İçeriden gelen sesleri dinledi. Ardından Ateş'e işaret verdi.

İçeri girdiklerinde karşılarına iki adam çıktı.

“Kim lan siz—”

Cümlesi tamamlanamadan Ege adamın hamlesinden sıyrılıp onu etkisiz hâle getirdi. Diğer adam Ateş'e saldırmaya kalktı. Ateş kolunu yakalayıp adamı yere savurdu ve yeniden ayağa kalkmasına fırsat vermedi.

Ardından içeriden üç kişi daha çıktı.

Ateş'in öfkesi yüzüne vurmuştu.

“Defne nerede lan?!”

Adamlar cevap vermedi.

Biri elindeki sopayla Ateş'e saldırdı. Ateş darbeyi savuşturdu, adamın elindeki sopayı düşürüp onu etkisiz hâle getirdi. Ege diğer iki adamı kontrol altına aldı.

Ateş'in adamları deponun diğer bölümlerini aramaya başladı.

“Kimseyi bırakmayın!” diye seslendi Ateş. “Ama Defne'nin nerede olduğunu öğrenmeden kimseyle işimiz bitmedi!”

Ege yerdeki adamlardan birinin yakasına yapıştı.

“Kadın nerede?”

Adam dişlerini sıktı.

“Bilmiyorum.”

Ege'nin sesi sertleşti.

“Yanlış cevap.”

“Üst kattaki odada!” diye bağırdı adam sonunda. “Salonda! Biz sadece verilen emri yaptık!”

Ateş bir an bile beklemedi.

Koridor boyunca hızla ilerledi. Kapının önüne geldiğinde içeriden hafif bir ses duydu.

“Ateş…”

Bu, Defne'nin sesiydi.

Ateş'in kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi attı.

Kapıyı tek hamlede açtı.

Ve onu gördü.

Defne, salonun ortasındaki sandalyeye bağlanmıştı. Saçları dağılmış, yüzü solmuştu. Bileklerindeki bağları çözmeye çalışmış ama başaramamıştı.

Ateş'in gözleri Defne'ye kilitlendi.

“Defne!”

Defne başını kaldırdı. Onu gördüğü anda gözleri doldu.

“Ateş…”

Ateş hızla yanına koştu, dizlerinin üzerine çökerek ellerindeki bağları çözmeye başladı.

“Buradayım, bir tanem. Buradayım.”

Bağlar çözülür çözülmez Defne ayağa kalkmaya çalıştı ama bacakları titredi. Ateş onu hemen kollarının arasına aldı.

Defne yüzünü onun göğsüne gömdü.

Ateş bir eliyle başını okşuyor, diğer koluyla onu sıkıca tutuyordu.

“Korkma, bir tanem. Bitti. Artık yanındayım.”

Defne titreyen parmaklarıyla Ateş'in ceketine tutundu.

“Seni bir daha göremeyeceğim sandım…”

Ateş gözlerini kapattı. Onun saçlarına bir öpücük kondurdu.

“Öyle bir şey olmayacak. Seni kimse benden alamaz.”

Sonra biraz geri çekilip Defne'nin yüzünü ellerinin arasına aldı.

“Daha yeni evlendik, karıcığım. Bana bu kadar çabuk dul kalma korkusu yaşatamazsın.”

Defne'nin gözlerinden yaşlar süzüldü.

Bir an ona baktı.

Sonra elini kaldırıp Ateş'in yanağına hafifçe bir tokat attı.

Ateş şaşkınlıkla yüzünü tuttu.

“Ne yaptın sen?”

Defne gözyaşlarının arasından öfkeyle baktı.

“Aptal kocam!”

Ege kapıda belirdiği sırada bu manzarayı gördü. Birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.

Ateş, Defne'nin elini tuttu.

“Bir daha böyle korkutma beni.”

Defne kaşlarını çattı.

“Ben mi korkuttum seni? Beni kaçırdılar, Ateş!”

“Biliyorum.”

“Beni sandalyeye bağladılar!”

“Onu da biliyorum.”

“Bir de hâlâ şaka yapıyorsun!”

Ateş'in yüzündeki gülümseme kayboldu. Alnını Defne'nin alnına dayadı.

“Şaka yapmazsam seni kaybetme düşüncesiyle aklımı kaçıracağım.”

Defne sustu.

Ateş'in gözlerindeki korkuyu ilk kez bu kadar açık görüyordu.

Elini kaldırıp onun yanağına dokundu.

“Buradayım. İyiyim.”

Ateş onu yeniden kendine çekti.

“Bir daha seni benden uzaklaştırmalarına izin vermeyeceğim.”

Ege boğazını temizledi.

“Ağam… İçeridekileri yakaladık. Ama bunların başındaki adam kaçmış olabilir. Etrafı kontrol ettiriyorum.”

Ateş, Defne'yi bırakmadan başını kaldırdı.

“Kimsenin buradan çıkmasına izin vermeyin. Hepsini polise teslim edeceğiz. Kimden emir aldıklarını da öğreneceğiz.”

Ege başını salladı.

“Emredersin ağam.”

Ateş Defne'nin yüzüne döndü.

“Gidelim mi, karım?”

Defne başını salladı.

“Eve gidelim.”

Ateş onu kollarına aldı.

“Peki, bir tanem. Evimize gidiyoruz.”

---

YENİ EVLERİ

Akşam güneşi gökyüzünü turuncuya boyarken siyah araçlar şehrin dışındaki sakin bir yola saptı.

Öndeki araç kapının önünde durdu. Güvenlik görevlileri kapıyı açtı. Ateş'in arabası geniş bahçeye girdiğinde Defne camdan dışarı baktı.

Sonra şaşkınlıkla Ateş'e döndü.

“Burası mı?”

Ateş gülümsedi.

“Bizim evimiz.”

Araç durdu. Ateş önce kendisi indi, ardından Defne'ye elini uzattı.

Defne arabadan iner inmez karşısındaki evi hayranlıkla süzdü.

İki katlı, taş detayları olan modern bir konaktı. Geniş pencereleri akşam ışığını yansıtıyor, önündeki bakımlı bahçede küçük ağaçlar ve rengârenk çiçekler sıralanıyordu. Bahçenin bir köşesinde oturma alanı, diğer köşesinde ise akşamları ışıklandırılacak geniş bir veranda vardı.

Defne'nin ağzı açık kaldı.

“Ateş… Burası muhteşem!”

Ateş elini beline yerleştirdi.

“Beğendin mi?”

Defne ona dönüp gülümsedi.

“Beğenmek mi? Ben buraya âşık oldum!”

Ateş kaşlarını kaldırdı.

“Bana âşık olduğun kadar mı?”

Defne gözlerini devirdi.

“Başlama yine.”

Ateş gülerek anahtarı çıkardı ve kapıyı açtı.

“Buyur, hanımefendi. Yeni evinize hoş geldiniz.”

Defne içeri adımını attığında bir kez daha durdu.

Geniş salon, açık renk koltuklarla ve ahşap detaylarla döşenmişti. Büyük pencerelerin önünde ince perdeler vardı. Duvarlardan birinde sade ama şık bir tablo asılıydı. Salonun ortasındaki sehpanın üzerinde taze çiçekler duruyordu.

Her şey modern, sıcak ve özenle hazırlanmıştı.

Defne yavaşça salona ilerledi.

“Bunların hepsini sen mi seçtin?”

Ateş ellerini cebine soktu.

“Bir kısmını ben seçtim. Bir kısmını da adamlara bıraktım. Ama renkleri özellikle ben söyledim.”

Defne koltukların üzerine baktı.

“Benim sevdiğim renkleri nereden biliyorsun?”

Ateş omuz silkti.

“Karımın neyi sevdiğini bilmeyeceksem kimin neyi sevdiğini bileceğim?”

Defne'nin yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

Ardından mutfağı gezdi. Geniş tezgâhlar, düzenli dolaplar, yemek masası ve bahçeye açılan kapı… Her ayrıntı içine sinmişti.

Üst kata çıktıklarında yatak odasının kapısını açtı.

Oda genişti. Büyük yatak, açık tonlarda nevresimler, iki yanındaki komodinler ve pencerenin önündeki küçük koltuk odanın havasını tamamlıyordu. Balkon kapısı bahçeye bakıyordu.

Defne kapının önünde kaldı.

“Burası bizim odamız mı?”

Ateş arkasından yaklaşıp kollarını beline doladı.

“Hayır, komşunun odası. Biz de her gece gizlice buraya gireceğiz.”

Defne kahkaha attı.

“Allah seni bildiği gibi yapsın!”

Ateş çenesini onun omzuna yasladı.

“Beğenmedin mi?”

Defne arkasını dönerek boynuna sarıldı.

“Çok beğendim. Her şeyi çok beğendim.”

Ateş onu belinden kavrayıp kendine çekti.

“Güzel. Çünkü artık burada yaşayacağız. Seninle, yalnızca ikimizin kuracağı bir hayatımız olacak.”

Defne'nin gülümsemesi yavaşça silindi. Sabah yaşadığı korku aklına geldi. Ateş bunu hemen fark etti.

“Yine mi aklına geldi?”

Defne başını hafifçe salladı.

“Bir an seni bir daha göremeyeceğimi düşündüm.”

Ateş iki elini yüzüne koydu.

“Bana bak, Defne. Sana bir şey olmasına izin vermemek için elimden geleni yapacağım. Ama sana boş sözler vermeyeceğim. Geçmişim hâlâ peşimde. Bunu ikimiz de biliyoruz.”

Defne gözlerini ondan ayırmadı.

“Ben senden hiç korkmadım, Ateş. Yalnızca seni kaybetmekten korkuyorum.”

Ateş'in yüzündeki sertlik dağıldı.

“Ben de seni kaybetmekten korkuyorum, bir tanem.”

Defne ellerini onun ellerinin üzerine koydu.

“Öyleyse bundan sonra hiçbir şeyi tek başına çözmeye çalışma. Ben senin karınım. İyi günde de kötü günde de yanındayım.”

Ateş alnını onun alnına dayadı.

“Anlaştık.”

Defne gülümsedi.

“Bir de…”

Ateş kaşını kaldırdı.

“Bir de ne?”

“Bu evin mutfağında ilk yemeği ben yapacağım.”

Ateş bir an sessiz kaldı.

“Doktor hanım, sen yemek yapmayı biliyor musun?”

Defne'nin gözleri büyüdü.

“Ateş Karahan!”

Ateş kahkahasını tutamadı.

“Tamam, tamam! Biliyorsun. Hem de dünyanın en güzel yemeklerini yapıyorsun.”

“Yalancı!”

“Karına iltifat etmek de mi suç?”

Defne göğsüne hafifçe vurdu.

“Seninle uğraşılmaz!”

Ateş onun elini tuttu ve dudaklarına götürdü.

“İyi ki uğraşıyorsun benimle.”

Sonra onu kendine çekip öptü. Defne de kollarını boynuna dolayarak karşılık verdi.

Dışarıda akşam yavaşça çökerken yeni evlerinin ışıkları birer birer yandı.

İlk kez kendilerine ait bir kapının ardında, kendi hayatlarını kurabileceklerini hissettiler.

Ama Ateş'in telefonu cebinde titredi.

Bilinmeyen numaradan tek bir mesaj gelmişti:

“Karını kurtardığını sanıyorsun, Karahan. Ama bu yalnızca başlangıçtı. Babanın sana söylemediği şeyleri öğrendiğinde, bu evde huzur bulabilecek misin?”

Ateş'in yüzü bir anda değişti.

Defne, onun elindeki telefonu fark etti.

“Ne oldu?”

Ateş ekrana birkaç saniye daha baktı. Sonra telefonu kilitleyip cebine koydu.

“Hiçbir şey, bir tanem.”

Defne gözlerini kıstı.

“Ateş…”

Bu kez yalan söylemek istemedi. Ama onu yeni evlerine adım attıkları ilk gecede yeniden korkutmak da istemiyordu.

Ateş elini tuttu.

“Bir şey çıkarsa senden saklamayacağım. Söz veriyorum.”

Defne bir süre ona baktı, sonra başını göğsüne yasladı.

“Bu sözünü unutma, kocacığım.”

Ateş kollarını onun etrafında kapattı.

“Unutmam.”

Fakat o gece Ateş'in aklında tek bir soru vardı:

Babası, Defne'yi kaçıranlara gerçekten emir vermiş miydi, yoksa birileri onları birbirine düşürmeye mi çalışıyordu?

Ve bu kez Ateş, cevabı bulana kadar durmaya hiç niyetli değildi.