BÖLÜM 28 — SARHOŞ GECENİN SONU

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Şanlıurfa’nın sokakları sessizliğe bürünürken Ateş, adamlarıyla birlikte şehrin dışındaki bir mekânda oturuyordu. Masanın üzerinde içki bardakları vardı. Ege, karşısında oturan Ateş’i endişeyle izliyordu.

Ateş normalde içki içse bile kendini kontrol ederdi. Fakat bu gece farklıydı.

Babası hâlâ ortalarda yoktu. Gönderdiği adam Ateş’i tehdit etmişti. Yıllardır taşıdığı öfke, artık içine sığmıyordu.

Ateş bardağını masaya bıraktı.

“Bir tane daha getir.”

Ege elini kaldırarak garsonu durdurdu.

“Yeter, abi.”

Ateş başını yavaşça ona çevirdi.

“Ne dedin?”

“Yeter dedim. Kendinde değilsin.”

Ateş acı acı güldü.

“Kendimde mi olacağım? Babam olacak herif yıllardır ortada yok! Şimdi de adam gönderip beni takip ettiriyor. Ben onun pisliklerini temizliyorum, o hâlâ arkamdan oyun çeviriyor!”

Masaya yumruğunu vurdu.

“Ben ne yaptım lan? Söylesene, Ege! Ben ne yaptım da bütün bunları yaşıyorum?”

Ege sustu.

Ateş’in öfkesi bir anda yerini yorgunluğa bıraktı. Başını ellerinin arasına aldı.

“Ben sadece gerçeği öğrenmek istiyorum.”

Ege karşısına oturdu.

“Öğreneceğiz, abi. Ama kendini böyle mahvederek değil.”

Ateş başını kaldırdı. Gözleri kızarmıştı.

“Bir de Defne var…”

Ege hafifçe gülümsedi.

“Biliyorum. Onu da özledin.”

Ateş ona sertçe baktı.

“Dalga geçme lan.”

“Geçmiyorum.”

Ateş cebinden telefonunu çıkardı. Ekranında Defne’nin fotoğrafı vardı. Bir süre fotoğrafa baktı.

“Ben bu kızı üzmek istemiyorum, Ege.”

“Öyleyse ayık kafayla konuş onunla.”

Ateş telefonu cebine koydu. Sonra birden ayağa kalkmaya çalıştı ama sendeledi. Ege hemen kolundan tuttu.

Ateş dengesini toparlamaya çalışarak adamlarına döndü.

“Beni iyi dinleyin!”

Masadaki herkes sustu.

“O babam olacak herifi bulun! Nerede saklanıyorsa bulun. Kimlerle görüşüyorsa öğrenin. Ama kimse ona dokunmayacak. Onu kendim bulacağım!”

Adamlar başlarını salladı.

Ateş parmağını Ege’ye doğru uzattı.

“Sen de beni Defne’ye bırak.”

Ege kaşlarını kaldırdı.

“Bu hâlinle mi?”

“Evet, bu hâlimle!”

“Abi, yarın gidelim.”

Ateş’in sesi bir anda kısıldı.

“Ege… Ne olur.”

Ege onun yüzüne baktı. Ateş’in öfkesi hâlâ oradaydı ama gözlerinin altında başka bir şey vardı: yalnızlık.

“Tamam,” dedi sonunda. “Seni hastaneye götüreceğim. Ama orada olay çıkarmak yok.”

Ateş başını salladı.

“Yok.”

Ege içinden derin bir nefes aldı.

Bu gece uzun geçecekti.

---

Hastane bahçesi — 01.35

Defne, nöbet arasında hastanenin bahçesine çıkmıştı. Beyaz önlüğünün üzerine hırkasını giymiş, küçük masalardan birine oturmuştu.

Önünde bir bardak çay vardı.

Gözleri telefonuna kaydı.

Ateş’ten bir mesaj bekliyordu.

Gün içinde ona iyi olup olmadığını sormuş, Ateş de iyi olduğunu söylemişti. Ama Defne, onun bir şeyler sakladığını hissediyordu.

Telefonunu masaya bıraktı.

“Bir kere de sen ara, Ateş,” diye mırıldandı.

Tam çayından bir yudum alacakken bahçe kapısının açıldığını duydu.

Başını kaldırdı.

Önce Ege’yi gördü.

Sonra onun arkasından gelen Ateş’i.

Defne şaşkınlıkla ayağa kalktı.

“Ateş?”

Ateş ona doğru yürüdü. Siyah gömleğinin birkaç düğmesi açıktı, saçları dağılmıştı. Adımlarından ve bakışlarından sarhoş olduğu belli oluyordu.

Defne hemen yanına gitti.

“Sen ne yaptın kendine?”

Ateş cevap vermedi. Yalnızca ona baktı.

Sanki bütün gece aradığı tek şey Defne’nin yüzünü görmekmiş gibi…

Defne elini onun koluna koydu.

“İçki mi içtin sen?”

Ateş hafifçe başını salladı.

“Biraz.”

Ege arkalarından seslendi.

“Biraz değil, Defne. Ben onu sana getirdim. Lütfen bir bak, ben de birazdan gelirim.”

Defne endişeyle Ege’ye döndü.

“Tamam, ben ilgilenirim.”

Ege, Ateş’e son bir uyarı bakışı attı.

“Abi, uslu dur.”

Ateş onu duymamış gibi yaptı.

Ege uzaklaşınca Defne, Ateş’i masaya oturtmaya çalıştı.

“Gel, otur. Sana su getireyim.”

Tam elini uzatıp masadaki çay bardağını alacakken Ateş elini uzattı.

Bardağı Defne’nin elinden aldı.

“Ateş, ne yapıyorsun?”

Ateş bardağa baktı. Sonra onu bir kenara fırlattı.

Bardak taş zemine çarpıp kırıldı. Çay etrafa yayıldı.

Defne irkildi.

“Ateş!”

Ateş bir adım yaklaştı.

“Bana kız.”

Defne şaşkınlıkla yüzüne baktı.

“Ne?”

“Bana kız, Defne. Bağır. İstersen vur. Ama öyle bakma bana.”

Defne’nin kaşları çatıldı.

“Nasıl bakıyorum sana?”

Ateş’in sesi çatallaştı.

“Sanki bir gün ben de herkes gibi seni bırakıp gidecekmişim gibi…”

Defne’nin yüzündeki öfke yavaşça kayboldu.

“Ateş, sen sarhoşsun. Şimdi bunları konuşmayacağız.”

Ateş ona doğru eğildi ama Defne elini göğsüne koyarak aralarında mesafe bıraktı.

“Dur. Önce sakinleşeceksin.”

Ateş gözlerini kapattı. Birkaç saniye öylece durdu.

Sonra gözlerini açıp Defne’ye baktı.

“Seni özledim.”

Defne’nin kalbi sıkıştı.

“Beni gün içinde gördün.”

“Yetmedi.”

Bu kez Defne cevap veremedi.

Ateş bir an onun yüzünü izledi. Sonra eğilip Defne’yi kucağına aldı.

Defne şaşkınlıkla nefesini tuttu.

“Ateş! Ne yapıyorsun sen?”

Kollarını onun omuzlarına koyarak dengesini sağlamaya çalıştı.

Ateş onu sıkıca ama incitmeden tuttu. Yüzünü Defne’nin yüzüne yaklaştırdı.

“Bir kere olsun her şeyi unutmak istiyorum,” diye fısıldadı. “Babamı, geçmişi, bütün o yalanları… Sadece sen kal.”

Defne onun gözlerinin içine baktı. Sarhoş olduğunu biliyordu. Bu yüzden yüzüne dokunup onu kendine daha fazla yaklaştırmadı.

“Ateş, beni dinle. Şu an kendinde değilsin.”

Ateş’in yüzündeki ifade değişti. Başını Defne’nin omzuna bıraktı.

“Gitme.”

Defne’nin kalbi yumuşadı.

“Gitmiyorum. Ama önce seni oturtacağım.”

Ateş başını kaldırıp ona baktı.

“Bana kızgın mısın?”

“Evet.”

“Çok mu?”

“Çok.”

Ateş hafifçe gülümsedi.

“Yarın da kızgın olacak mısın?”

Defne iç çekti.

“Yarın ayıldığında konuşacağız.”

Ateş, Defne’nin yüzüne bir an daha baktı. Sonra dudaklarına doğru eğildi.

Defne başını hafifçe geri çekti.

“Hayır, Ateş. Şimdi değil.”

Ateş durdu.

Bir süre ona baktıktan sonra başını eğdi.

“Özür dilerim.”

Defne bu cevabı beklemiyordu.

Ateş, onu dikkatlice ayaklarının üzerine indirdi. Fakat hemen ardından dengesini kaybedince Defne koluna girdi.

“Tamam, ağam. Şimdi kahramanlık yapmayı bırakıyoruz. Seni içeri götürüyorum.”

Ateş yorgun bir ifadeyle ona baktı.

“Bana ağam deme.”

Defne kaşlarını kaldırdı.

“Ne diyeyim?”

“Bilmiyorum. Ateş de.”

Defne istemeden güldü.

“Peki, Ateş. Şimdi yürü.”

Ateş onun omzuna yaslandı.

“Emredersin, doktor hanım.”

---

Hastane — Doktor odası

Defne, Ateş’i doktor odasındaki koltuğa oturttu. Önce su getirdi, ardından tansiyonunu kontrol etti.

Ateş sessizce onu izliyordu.

Defne malzemeleri toplarken Ateş konuştu.

“Bugün bir adamı yumrukladım.”

Defne durdu.

“Ne yaptın?”

“Beni takip ediyormuş. Babam göndermiş.”

Defne ona döndü.

“Baban mı?”

Ateş başını salladı.

“Bana babamın yerini söylemedi. Üstüne bir de beni tehdit etti. Ben de…”

Sözünü tamamlamadı.

Defne yavaşça yanına oturdu.

“Öfkelisin.”

Ateş acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Çok.”

“Biliyorum. Ama öfkenle karar vermeye devam edersen bir gün geri alamayacağın bir şey yapacaksın.”

Ateş gözlerini yere indirdi.

“Senin benden korkmanı istemiyorum.”

Defne onun eline baktı. Yumruk attığı için parmak eklemleri kızarmıştı.

“Benden korkmamı istemiyorsan kendine de başkalarına da zarar vermemelisin.”

Ateş başını kaldırdı.

“Beni affedecek misin?”

“Önce ayıl. Sonra konuşacağız.”

Ateş koltuğa yaslandı.

“Sen hep böyle misin?”

“Nasıl?”

“İnsanı kendine getiriyorsun.”

Defne gülümsedi.

“Ben doktorum.”

Ateş gözlerini kapatırken mırıldandı:

“Benim doktorum…”

Defne’nin yüzü kızardı.

“Uyu artık.”

Ateş birkaç dakika içinde uykuya daldı.

Defne üzerine ince bir battaniye örttü. Sonra masasına geçip bir süre onu izledi.

Onun böyle çaresiz görünmesine alışık değildi.

Ateş herkesin karşısında güçlü duruyordu. Ama Defne, o gücün arkasında birikmiş acıyı görebiliyordu.

Telefonu titredi.

Ege’den mesaj gelmişti.

“Nasıl abi? Bir sorun çıkardı mı?”

Defne cevap yazdı.

“Uyudu. Sabah ayılınca seninle de konuşmamız gerekiyor. Babasının gönderdiği adam meselesini bana anlattı.”

Ege’nin cevabı hemen geldi.

“Dikkatli ol, Defne. Ateş seni herkesten fazla dinliyor ama bu gece çok kötü durumda.”

Defne telefonu bıraktı.

Ateş’in yüzüne baktı.

“Keşke her şeyi tek başına taşımaya çalışmasan,” diye fısıldadı.

---

Ertesi sabah — Karahan Holding

Ateş gözlerini açtığında kendini hastane odasında bulmayı bekliyordu. Fakat geceyi doktor odasındaki koltukta geçirmişti.

Başını tuttu.

“Allah kahretsin…”

Kapı açıldı.

Ege elinde kahveyle içeri girdi.

“Günaydın, sarhoş ağam.”

Ateş gözlerini kıstı.

“Bir kelime daha edersen seni bu binadan atarım.”

Ege kahkaha attı.

“Dün gece beni Defne’ye bırak diye yalvaran sen değil miydin?”

Ateş başını kaldırdı.

“Ne?”

“Bir de ‘O babam olacak herifi bulun, beni Defne’ye bırakın,’ diye bütün mekâna ilan ettin.”

Ateş gözlerini kapattı.

“Ben ne yaptım?”

“Daha anlatmadığım şeyler var.”

“Anlatma.”

Ege kahvesini masaya bıraktı.

“Defne sana baktı. Seni içeri aldı. Başında bekledi. Ama sabah ayıldığında onunla düzgünce konuşacaksın.”

Ateş bir süre sustu.

“Onu öptüm mü?”

Ege’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Öpmeye çalıştın. O durmanı söyledi, sen de durdun.”

Ateş başını ellerinin arasına aldı.

“Ben ne hâle geldim?”

Ege bu kez şaka yapmadı.

“Abi, kötü bir gecenin oldu. Ama önemli olan bundan sonra ne yapacağın.”

Ateş derin bir nefes aldı.

“Defne nerede?”

“İşinin başında.”

Ateş ayağa kalktı.

“Onunla konuşacağım.”

Ege kapıya yöneldi ama durdu.

“Bir şey daha var.”

Ateş döndü.

“Ne?”

“Babandan haber geldi.”

Ateş’in bütün dikkati bir anda toplandı.

“Ne haberi?”

Ege telefonunu çıkarıp bir fotoğraf gösterdi.

Fotoğrafta Ateş’in babası, başka bir ülkede bir binadan çıkarken görülüyordu. Yanında iki adam vardı.

Ege konuştu.

“Adamlarımızdan biri bu fotoğrafı bulmuş. Babanın yerini kesin olarak bilmiyoruz ama dün gece seni takip eden adamın kullandığı numarayla aynı bölgeden sinyal alınmış.”

Ateş fotoğrafa baktı.

Öfkesi geri dönüyordu.

“Demek beni izliyorsun, baba.”

Telefonunu cebine koydu.

“Bu kez seni bulacağım.”

Sonra kapıya yöneldi.

Ama Defne’yle konuşmadan hiçbir yere gitmeyecekti.

Çünkü ilk kez, gerçeği öğrenmek kadar sevdiği kadının güvenini korumanın da önemli olduğunu anlamıştı.