2. BÖLÜM-YENİ BİR HAYAT

Sabahın ilk ışıkları Şanlıurfa'nın üzerine düşerken Karahan Konağı'nda hareketlilik çoktan başlamıştı. Konağın çalışanları kahvaltı hazırlıklarıyla ilgileniyor, bahçede adamlar kendi aralarında konuşuyordu. Herkes Ateş Karahan'ın dönüşünü biliyordu. Ancak asıl merak ettikleri, genç ağanın bundan sonra nasıl bir yol izleyeceğiydi.

Ateş, erkenden uyanmış, çoktan hazırlanmıştı. Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, çalışma odasındaki masanın başına geçmişti. Önünde babasından kalan dosyalar duruyordu.

Sayfaları tek tek inceliyor, yıllardır devam eden işleri anlamaya çalışıyordu. Bazı belgelerin eksik olması dikkatinden kaçmamıştı.

Tam o sırada kapı çalındı.

"Gel."

Ege içeri girdi. Elinde birkaç dosya daha vardı.

"Günaydın, ağam."

Ateş gözlerini evraklardan ayırmadan cevap verdi.

"Getir bakalım."

Ege dosyaları masanın üzerine bıraktı.

"Dün gece söylediğim meseleler bunlar. Babanın ölümünden sonra bazıları kendi başına hareket etmeye başlamış. Senin dönmeyeceğini düşünmüş olabilirler."

Ateş başını kaldırdı. Bakışları bir anda sertleşti.

"Benim dönmeyeceğimi mi düşünmüşler?"

Ege omuz silkti.

"Öyle görünüyor."

Ateş sandalyesinden kalkıp pencereye doğru yürüdü.

"Babamın adını kullanarak kimsenin kendine düzen kurmasına izin vermem. Bugüne kadar ne yaptılarsa yaptılar. Bundan sonra herkes haddini bilecek."

Ege başını salladı.

"Nasıl istersen, ağam."

Ateş arkasını döndü.

"Bugün bütün görüşmeleri ayarla. Önce işleri yoluna koyacağız. Sonra kimin ne hesabı varsa öğreneceğim."

"Tamamdır."

Ege kapıya yöneldiğinde Ateş yeniden seslendi.

"Ege."

Ege dönüp ona baktı.

"Buyur, ağam."

"Bir de hastane meselesi var. Annemin kontrollerini aksatmasını istemiyorum. Gerekirse kendim götürürüm."

Ege hafifçe gülümsedi.

"Merak etme, ağam. Melek Hanım'ın bir şeye ihtiyacı olursa haberimiz olur."

Ateş başını salladı. Ege odadan çıktıktan sonra dosyaları yeniden önüne çekti. Onun için ailesi her şeyden önce gelirdi. Babasını kaybetmişti ama annesini de kaybetmeye tahammülü yoktu.

---

Yılmaz ailesinin yeni evinde sabah telaşı yaşanıyordu.

Defne, odasının penceresini açıp dışarıya baktı. Şanlıurfa'nın sıcak havası yüzüne çarptı. Yeni şehir, yeni ev, yeni bir iş... Her şey henüz yabancıydı.

Telefonuna gelen bildirimi görünce yatağın üzerindeki çantasını aldı. Hastaneden çalışma programı gönderilmişti. Bugün yeni görev yerinde ilk günüydü.

Derin bir nefes aldı.

"Haydi bakalım, Defne Yılmaz. Yeni hayatın başlıyor."

Aynanın karşısına geçip saçlarını topladı. Üzerine sade bir kıyafet giydi, çantasına gerekli eşyalarını yerleştirdi ve odasından çıktı.

Mutfakta annesi kahvaltı hazırlıyordu. Kaya masada oturmuş ekmeğini yerken Berfin ile Helin bir şeyler konuşuyordu. Araz ise telefonuyla ilgileniyordu.

Defne mutfağa girer girmez Araz başını kaldırdı.

"Doktor hanım, ilk iş gününe hazır mısın?"

Defne sandalyeye oturdu.

"Her zamanki gibi hazırım."

Kaya hemen araya girdi.

"Abla, bugün hastanede bütün hastaları iyileştirip akşam eve dönersin artık."

Defne gülerek kardeşinin omzuna hafifçe vurdu.

"Sen önce kendi işlerini hallet, sonra benim hastalarıma karışırsın."

Berfin gülümsedi.

"Defne heyecanlı ama belli etmemeye çalışıyor."

"Hiç de değilim," diye karşılık verdi Defne.

Helin ablasına bakıp güldü.

"Kesin heyecanlısın."

Asuman Hanım masaya son tabağı da koydu.

"Hadi bakalım, doktor kızım. Kahvaltını yap da geç kalma. İlk günün, güzel başlasın."

Defne annesinin elini tuttu.

"Merak etme anne, her şey yolunda gidecek."

Kahvaltıdan sonra çantasını alıp kapıya yöneldi. Araz da anahtarlarını cebine koyarak ayağa kalktı.

"Seni ben bırakayım mı?"

Defne başını iki yana salladı.

"Gerek yok, abi. Hastanenin yerini öğrendim. Kendim giderim."

Araz kaşlarını kaldırdı.

"Şanlıurfa'ya geleli daha bir gün oldu. Her yeri öğrendin yani?"

Defne gülümsedi.

"Haritadan baktım."

"Bir yere takılırsan ara."

"Tamam, ağabey."

Defne ailesiyle vedalaşıp evden çıktı. Arabasına bindiğinde içindeki heyecanı bastırmak için radyoyu açtı. Şehir yavaş yavaş hareketleniyordu. Caddelerde insanlar işlerine yetişmeye çalışıyor, esnaf dükkânlarını açıyordu.

Defne bir süre çevresini izledi. Burası artık onun da yaşayacağı şehirdi.

Ve o, burada kendine güzel bir gelecek kurmaya kararlıydı.

---

Karahan Konağı'nda kahvaltı sofrası kurulmuştu. Melek Hanım masanın başında otururken Ateş içeri girdi. Annesinin elini öperek karşısındaki sandalyeye oturdu.

"Günaydın, ana."

"Günaydın, oğlum. Erken kalkmışsın."

"İşler bekliyor."

Melek Hanım oğlunun tabağına bir şeyler koydu.

"Önce kahvaltını yap. İş dediğin bitmez."

Ateş annesine itiraz etmedi. Birkaç lokma aldıktan sonra ona baktı.

"Bugün bir yere gidecek misin?"

"Hayır, oğlum. Evdeyim."

"Bir şeye ihtiyacın olursa beni ara."

Melek Hanım gülümsedi.

"Sen önce kendi işlerini hallet. Ben iyiyim."

Ateş annesinin elini tuttu.

"Yine de beni habersiz bırakma."

Melek Hanım oğlunun yüzüne baktı. Ateş'in sert görünüşünün altında ailesi için taşıdığı korkuyu biliyordu.

"Merak etme, canım oğlum."

Kahvaltı bittikten sonra Ateş ayağa kalktı. Ceketini giyerken Ege kapıda belirdi.

"Ağam, araç hazır."

Ateş annesinin elini öptü.

"Akşama görüşürüz, ana."

Melek Hanım oğlunun arkasından bakarken sessizce dua etti. Kocasını toprağa vermişti. Şimdi oğlunun da bu dünyanın acımasızlığı içinde kendini kaybetmesinden korkuyordu.

Ateş konağın kapısından çıkıp arabaya bindi.

"Önce ofise," dedi şoföre.

Araç hareket ettiğinde Ege yanındaki dosyayı açtı.

"Bugünkü görüşmeler belli oldu, ağam. Herkes seni bekliyor."

Ateş gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi.

"Beklesinler. Artık kimin karşısında durduklarını öğrenecekler."

---

Defne hastanenin otoparkına girdiğinde saat tam sekizi gösteriyordu. Arabasını park edip çantasını aldı. Hastane binasına doğru yürürken derin bir nefes aldı.

İçeri girdiğinde danışmadaki görevliye kendini tanıttı.

"Merhaba, ben Doktor Defne Yılmaz. Bugün göreve başlıyorum."

Görevli gülümseyerek ona yön tarif etti.

"Hoş geldiniz, doktor hanım. Başhekim sizi bekliyor."

Defne teşekkür edip koridorda ilerledi. Birkaç dakika sonra başhekimin odasının kapısını çaldı.

"Buyurun."

İçeri girdiğinde orta yaşlı bir adam ayağa kalktı.

"Doktor Yılmaz, hoş geldiniz. Sizi aramızda görmekten memnuniyet duyuyoruz."

"Teşekkür ederim. Ben de burada çalışacağım için mutluyum."

Başhekim ona hastanenin işleyişi, görev yapacağı bölüm ve çalışma arkadaşları hakkında bilgi verdi. Ardından odasından çıkıp servisleri gezmesini önerdi.

Defne koridora çıktığında bir hemşire yanına yaklaştı.

"Doktor hanım, isterseniz size bölümü göstereyim."

"Çok iyi olur, teşekkür ederim."

Hemşire ona servisleri gezdirirken Defne dikkatle dinliyordu. Bir doktor olarak önceliği hastalarıydı. Nerede olursa olsun, mesleğini aynı özenle yapacaktı.

Tam o sırada acil servisten sesler yükseldi.

"Sedye geliyor! Hastayı içeri alın!"

Sağlık çalışanları hızla harekete geçti. Defne hiç düşünmeden seslerin geldiği tarafa yöneldi.

"Hastanın durumu nedir?" diye sordu.

Bir hemşire hızlıca bilgi verdi.

"Trafik kazası. Bilinci açık ama ağrısı çok fazla."

Defne eldivenlerini giydi.

"Tamam, hemen müdahale edelim."

İlk gününde karşısına çıkan bu olay, onun heyecanını tamamen geride bırakmıştı. Artık yalnızca bir doktordu ve yardımına ihtiyacı olan bir hasta vardı.

Defne işe koyulurken yeni hayatının ilk gününün düşündüğünden çok daha yoğun geçeceğini anladı.

Şehrin başka bir yerinde Ateş Karahan, babasından kalan işleri düzene sokmak için ilk adımlarını atıyordu.

İkisi de aynı şehirdeydi. İkisi de kendi hayatlarının mücadelesini veriyordu.

Henüz birbirlerinden haberleri yoktu.

Ama Şanlıurfa, yollarının kesişeceği günü sessizce bekliyordu.