4.BÖLÜM-GEÇMİŞİN İZLERİ

Sabahın erken saatlerinde Karahan Konağı'nın kapıları açılmış, çalışanlar günlük işlerine başlamıştı. Konağın mutfağından kahvaltı kokuları yükselirken Ateş çoktan hazırlanmış, çalışma odasında kendisini bekleyen dosyaları inceliyordu.

Önündeki evraklardan birini kapattıktan sonra saatine baktı. Ege'nin getireceği misafiri bekliyordu.

Tam o sırada kapı çalındı.

"Gel."

Ege içeri girdi.

"Ağam, misafiriniz geldi. Sizi ofiste bekliyor."

Ateş sandalyesinden kalktı, ceketini aldı.

"Buraya gelsin."

Ege kısa bir tereddütten sonra başını salladı.

"Başüstüne."

Birkaç dakika sonra orta yaşlı bir adam içeri girdi. Ateş'in babasıyla yıllarca iş yapmış olan adam, karşısındaki genç adamı dikkatle süzdü.

"Ateş Bey, öncelikle başınız sağ olsun. Babanızın vefatına gerçekten çok üzüldüm."

Ateş elini uzattı.

"Sağ olun. Buyurun, oturun."

Adam karşısındaki sandalyeye oturdu. Bir süre havadan sudan konuştuktan sonra asıl meseleye geçti.

"Babanızla devam eden bazı işlerimiz vardı. Onun vefatından sonra bu işlerin nasıl ilerleyeceğini konuşmak istedim."

Ateş ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

"Babamın işleriyle ben ilgileniyorum. Konuşabilirsiniz."

Adam boğazını temizledi.

"Bazı anlaşmaların yeniden düzenlenmesi gerekiyor. Şartlar değişti. Sizin de bu durumu anlayışla karşılayacağınızı düşündüm."

Ateş'in bakışları sertleşti.

"Anlaşmaların neden değişmesi gerektiğini açıklarsanız belki anlayabilirim."

Adam önündeki dosyayı açtı.

"Elimizde olmayan bazı sebepler var."

Ateş dosyayı kendisine çekti. Sayfaları dikkatlice incelediğinde kaşları çatıldı. Söylenenlerle belgelerde yazanlar birbirini tutmuyordu.

Dosyayı kapatıp masaya bıraktı.

"Benimle konuşmaya gelmeden önce bu belgeleri doğru düzgün incelemeliydiniz."

Adam şaşkınlıkla ona baktı.

"Anlamadım."

Ateş öne doğru eğildi.

"Babamın imzaladığı anlaşmanın şartları burada açıkça yazıyor. Şimdi karşıma geçip şartları değiştirmek istediğinizi söylüyorsunuz. Bunun adı anlaşma değil, başka bir şey."

Adamın yüzü gerildi.

"Yanlış anlaşıldığımı düşünüyorum."

"Öyleyse kendinizi daha iyi anlatın."

Odada kısa bir sessizlik oldu. Adam sonunda dosyasını topladı.

"Sanırım bu konuyu daha sonra konuşmamız gerekecek."

Ateş arkasına yaslandı.

"Ne zaman isterseniz. Ama bir daha karşıma eksik belgeyle gelmeyin."

Adam ayağa kalkıp odadan çıktı. Ege kapının kapanmasını bekledikten sonra Ateş'e döndü.

"Ağam, bu adamın babanla uzun zamandır ortaklığı vardı. Bu kadar ileri gideceğini düşünmemiştim."

Ateş dosyayı yeniden eline aldı.

"Babamın ölümünden sonra herkes bir şeylerin değiştiğini sanıyor. Onlara yanıldıklarını göstereceğiz."

Ege başını salladı.

"Nasıl istersen."

Ateş dosyayı masanın üzerine bıraktı.

"Bu belgelerin hepsini incele. Özellikle son altı ayda yapılan değişiklikleri öğrenmek istiyorum."

"Tamamdır, ağam."

Ege odadan çıktığında Ateş bir süre düşüncelere daldı. Babasının ölümünden önce yaşananları bilmiyordu. Ancak bazı şeylerin kendisinden saklandığını hissediyordu.

Ve bu durum hiç hoşuna gitmiyordu.

---

Defne, hastaneye geldiğinde koridorlar her zamankinden daha kalabalıktı. Önce soyunma odasına geçip önlüğünü giydi, ardından servise yöneldi.

Hemşirelerden biri elindeki dosyayla yanına geldi.

"Günaydın, doktor hanım. Bugün sizin ilgilenmeniz gereken birkaç hasta var."

Defne dosyayı aldı.

"Günaydın. Önce hastaları kontrol edelim."

Sabah boyunca hastalarıyla ilgilendi, gerekli muayeneleri yaptı ve tedavileri düzenledi. İlk gününe kıyasla kendisini daha rahat hissediyordu. Hastanedeki çalışma arkadaşlarına alışmaya başlamıştı.

Öğleye doğru odasında rapor hazırlarken kapı açıldı. İçeri bir doktor girdi.

"Merhaba, Ben Selim,Henüz tanışamadık sanırım."

Defne ayağa kalkıp elini uzattı.

"Memnun oldum. Defne Yılmaz."

Selim gülümsedi.

"Ben de memnun oldum. Şanlıurfa'ya yeni geldiğinizi duydum."

"Evet, birkaç gün oldu."

"Alışabildiniz mi bari?"

Defne hafifçe güldü.

"Şimdilik alışmaya çalışıyorum. Şehir güzel ama her şey yeni."

Selim başını salladı.

"Zamanla alışacaksınız. Burada insanı şaşırtacak çok şey var."

Defne bu sözün üzerinde fazla durmadı. Önündeki dosyaları toparladı.

"Umarım güzel şeylerle şaşırırım."

Selim gülerek odadan çıktı. Defne de işlerine geri döndü.

Ancak öğleden sonra beklenmedik bir olay yaşandı.

Acil servise bir hasta getirildi. Hastanın yakınları telaşlıydı ve sağlık çalışanlarından bir an önce yardım etmelerini istiyorlardı. Defne hemen müdahale için yanlarına gitti.

"Hastanın şikâyeti nedir?" diye sordu.

Hasta yakını heyecanla anlatmaya başladı.

"Bir anda fenalaştı, doktor hanım. Ne yapacağımızı bilemedik."

Defne hastayı kontrol etti ve ekibe gerekli talimatları verdi. Bir süre sonra hastanın durumu kontrol altına alındı.

Hasta yakını rahat bir nefes alarak Defne'ye döndü.

"Allah sizden razı olsun, kızım."

Defne gülümsedi.

"Geçmiş olsun. Şimdi biraz dinlenmesi gerekiyor."

Bu sözleri duymak ona bütün yorgunluğunu unutturmuştu. Babasının hayattayken ona söylediği bir söz aklına geldi: İnsan yaptığı işin hakkını vermeliydi.

Defne, babasının kendisiyle gurur duyacağına inanmak istiyordu.

---

Akşamüstü Karahan Konağı'nda Melek Hanım bahçede oturuyordu. Elinde kahvesi vardı. Konağın sessizliğinde düşüncelere dalmışken yanına evin çalışanlarından biri geldi.

"Melek Hanım, kahvenizi tazeleyeyim mi?"

"Yok kızım, sağ ol. Ateş geldi mi?"

"Henüz gelmedi."

Melek Hanım başını salladı.

"Tamam, sen işine bak."

Çalışan uzaklaştıktan sonra Melek Hanım gözlerini bahçeye çevirdi. Oğlu eve dönmüştü ama yüzündeki yük hafiflememişti. Babasının ölümünden sonra Ateş'in değiştiğini biliyordu. Eskiden daha neşeli olan oğlu, şimdi her şeyi tek başına halletmeye çalışıyordu.

Bir süre sonra konağın girişinde araç sesi duyuldu.

Melek Hanım başını kaldırdı. Ateş arabadan inip konağa doğru yürüyordu. Yorgun görünüyordu.

"Ateş'im, geldin mi oğlum?"

Ateş annesinin yanına giderek elini öptü.

"Geldim, ana."

"Bugün de mi işlerin uzadı?"

"Biraz."

Melek Hanım oğlunun yüzünü inceledi.

"Bir şey mi oldu?"

Ateş kısa bir süre sustu.

"Bazı anlaşmalarda sorunlar var. Halledeceğim."

Melek Hanım iç çekti.

"Her sorunu tek başına çözemezsin, oğlum."

Ateş annesinin yanına oturdu.

"Çözmek zorundayım. Babamın bıraktığı her şey bana emanet."

"Benim için de kendine dikkat etmen gerekiyor. Sen benim tek evladımsın."

Ateş annesinin elini tuttu.

"Biliyorum, ana. Merak etme."

Melek Hanım oğlunun elini okşadı. Onu daha fazla sıkıştırmak istemedi.

"Haydi, üstünü değiştir. Akşam yemeği hazır."

Ateş ayağa kalktı.

"Birazdan gelirim."

Odadan ayrılırken telefonuna bir mesaj geldi. Ege yazmıştı.

"Ağam, babanın eski dosyalarında önemli bir şey buldum. Bunu seninle yüz yüze konuşmamız gerekiyor."

Ateş mesajı birkaç kez okudu. Ardından hemen Ege'yi aradı.

"Ne buldun?"

Ege'nin sesi ciddiydi.

"Telefonda konuşulacak bir mesele değil, ağam. Yarın sabah yanına geleceğim."

Ateş'in kaşları çatıldı.

"Bu gece gel."

"Tamamdır. Bir saate oradayım."

Telefon kapandığında Ateş'in içindeki şüphe büyümüştü. Babasının geçmişinde bilmediği ne vardı?

---

Yılmaz ailesinde ise akşam yemeği hazırlanıyordu.

Defne eve geldiğinde Berfin ile Helin salonda televizyon izliyordu. Kaya telefonuyla uğraşıyor, Araz ise mutfakta annesine yardım ediyordu.

"Ben geldim," diye seslendi Defne.

Helin hemen ayağa kalktı.

"Abla, bugün nasıldı?"

Defne çantasını koltuğa bıraktı.

"Yoğundu ama güzeldi. Siz ne yaptınız?"

"Biz mi? Hiç. Kaya bütün gün bizi sinir etti."

Kaya başını kaldırdı.

"Yine başladınız."

Defne gülerek mutfağa yöneldi. Annesi yemekleri masaya koyuyordu.

"Anne, yardım edeyim mi?"

"Sen otur, kızım. Bütün gün hastanede çalıştın."

Defne annesinin yanına geçti.

"Olur mu öyle şey? Ben de yardım edeceğim."

Asuman Hanım kızına gülümsedi. Birlikte sofrayı hazırladılar.

Yemek sırasında Araz, Defne'ye döndü.

"Yarın işten sonra müsait misin?"

"Sanırım evet. Neden?"

"Şehri biraz gezelim diyorum. Hem senin de kafan dağılır."

Defne düşündü. Hastaneden eve, evden hastaneye gitmek dışında henüz pek bir yer görmemişti.

"Olur. Nereye gideceğiz?"

"Önce merkezde dolaşırız. Sonra bir yerde otururuz."

Berfin hemen araya girdi.

"Biz de gelelim mi?"

Araz gülümsedi.

"İsteyen gelsin. Hep birlikte gideriz."

Helin sevinçle ellerini çırptı.

"Ben geliyorum!"

Kaya da başını salladı.

"Ben de. Ama yemek benden değil."

Araz gözlerini devirdi.

"Kim senden yemek istedi zaten?"

Sofrada kahkahalar yükseldi. Defne, ailesiyle böyle vakit geçirmenin ona iyi geldiğini fark etti. Yeni bir şehre taşınmak kolay değildi ama birlikte oldukları sürece her şeyin üstesinden gelebilirlerdi.

Yemekten sonra odasına geçti. Telefonunu eline alıp babasının fotoğrafına baktı.

"Bugün de güzel bir gündü, baba," diye fısıldadı.

Fotoğrafı yerine koydu ve yatağına uzandı.

Yarın kendisini nelerin beklediğini bilmiyordu.

Tıpkı Ateş gibi.

---

Gece yarısına doğru Ege, Karahan Konağı'na geldi. Doğruca Ateş'in çalışma odasına geçti. Ateş masanın başında onu bekliyordu.

"Anlat," dedi hiç vakit kaybetmeden.

Ege elindeki dosyayı masanın üzerine koydu.

"Babanın eski evraklarını incelerken bunu buldum. Diğer belgelerin arasında saklanmış."

Ateş dosyayı açtı. İçindeki belgeleri tek tek inceledi. Bazı isimler ve tarihler dikkatini çekmişti. Son sayfaya geldiğinde eli durdu.

Bu belge, babasının ölümünden birkaç hafta önce yapılan bir görüşmeyle ilgiliydi.

Ateş başını kaldırdı.

"Bu görüşmeden haberim yoktu."

Ege başını salladı.

"Benim de yoktu, ağam. Babanın bunu neden sakladığını bilmiyorum."

Ateş belgeyi masaya bıraktı.

"Bu görüşmeye kimler katılmış?"

Ege bir an duraksadı.

"İsimlerin hepsini henüz doğrulayamadım. Ama bir kişinin kim olduğunu öğrendim."

Ateş'in bakışları keskinleşti.

"Kim?"

Ege derin bir nefes aldı ve ismi söyledi.

Ateş'in yüzündeki ifade değişmedi ama gözlerindeki öfke belirginleşti.

"Demek öyle..."

Bir süre sessiz kaldıktan sonra dosyayı kapattı.

"Bu konuyu kimse duymayacak. Önce ne olduğunu öğreneceğiz. Sonra gerekeni yapacağız."

"Anlaşıldı, ağam."

Ege odadan çıktığında Ateş tek başına kaldı. Babasının ölümünden sonra ilk kez geçmişte saklanan bir şeylerin peşine düşmesi gerektiğini bu kadar net hissediyordu.

Pencereye yürüdü. Şehrin ışıkları gecenin karanlığında parlıyordu.

"Ne sakladın benden, baba?" diye mırıldandı.

Soruların cevapları henüz yoktu.

Ama Ateş Karahan, o cevapları bulmadan durmayacaktı.