16.BÖLÜM- GECENİN İÇİNDEKİ GÖLGE

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Karahan Konağı'nın koridorları sessizliğe gömülmüş, bütün ışıklar birer birer sönmüştü. Ancak Ateş'in odasında hâlâ ışık yanıyordu.

Ateş, masasının başında oturmuş, önündeki fotoğrafa bakıyordu.

Yıllardır öldüğüne inandığı babasının fotoğrafına…

Herkes ona babasının öldüğünü söylemişti. Annesi, aile büyükleri, hatta babasının cenazesinde başsağlığı dileyen insanlar bile…

Peki, ya bütün bunlar bir yalandan ibaretse?

Ateş fotoğrafı masaya bıraktı ve telefonunu eline aldı.

— Ege, dedi karşı taraf açar açmaz.

— Buyur ağam.

— Babamın nerede kaldığını bulmuştunuz. Orayı gözetliyor musunuz?

— Evet ağam. Adamlarımız yerinde. Şimdilik olağan dışı bir hareket yok.

Ateş'in çenesi gerildi.

— Şimdilik istemiyorum, Ege. Ben onun ne yaptığını bilmek istiyorum. Kimlerle görüşüyor, kimden haber alıyor, buraya neden döndü… Her şeyi öğreneceksiniz.

— Emrin olur ağam.

— Bir de kimseye görünmeyeceksiniz. Babam benim peşinde olduğumu anlamayacak.

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

— Ağam… Bir şey sorabilir miyim?

— Sor.

— Onu bulduğumuzda ne yapacaksın?

Ateş'in gözleri karardı.

— Önce neden öldüğüne inandırıldığımı öğreneceğim.

— Ya anlatmak istemezse?

Ateş sandalyesinden kalktı. Pencereye yürüyüp karanlık avluya baktı.

— O zaman anlatana kadar karşısından ayrılmam.

Telefonu kapattı.

Bir süre öylece durdu. İçinde birbirine karışmış iki duygu vardı: Yıllardır özlemini çektiği babasını yeniden görmenin verdiği tarifsiz bir umut ve onu bu kadar yıl boyunca yokluğuyla baş başa bırakan adama duyduğu öfke.

Ateş'in bilmediği tek şey, bu gece atacağı adımın yalnızca kendi hayatını değil, çevresindeki herkesin hayatını da değiştirebileceğiydi.

---

Saat gece yarısını geçmişti.

Ateş, odasındaki dolabı açtı. Siyah gömleğinin kollarını düzeltti, kemerini taktı ve çekmeceden silahını aldı.

Silahı beline yerleştirirken aynadaki yansımasına baktı.

Yüzünde her zamanki sert ifade vardı ama gözleri başka bir şey anlatıyordu.

Bu kez yalnızca bir düşmanın peşine düşmüyordu.

Kendi geçmişinin peşinden gidiyordu.

Kapıyı açıp koridora çıktı. Sessizce merdivenlerden indi. Konağın girişindeki güvenlik görevlisi onu görünce hemen ayağa kalktı.

— Ağam, bu saatte nereye?

Ateş duraksamadan cevap verdi.

— Dışarı.

— Yanınıza adam alayım mı?

Ateş kapının kolunu tuttu.

— Gerek yok. Sen görevine bak.

Görevli itiraz edemedi.

Ateş kapıyı açtı ve geceye karıştı.

Arabasına binmedi. Bir süre yürümek istedi. Kafasındaki düşünceleri susturmak, kararını yeniden tartmak için…

Ama bazı sorular insanın peşini bırakmıyordu.

Neden döndün baba?

Bunca yıl neredeydin?

Annem biliyor muydu?

Ve en önemlisi…

Beni hiç düşündün mü?

Ateş'in eli istemsizce belindeki silaha gitti. Onu kullanmak gibi bir niyeti yoktu. Fakat bu gece karşısına kimin çıkacağını, hangi gerçekle yüzleşeceğini bilmiyordu. Hazırlıksız yakalanmak istemiyordu.

Karanlık sokakta yürürken telefonuna bir mesaj geldi.

Ege'dendi.

“Ağam, babanın kaldığı yerde hareketlilik başladı. Yanına biri geldi. Adamlarımız takipte.”

Ateş mesajı okudu. Gözleri bir anda keskinleşti.

Hemen cevap yazdı.

“Kim olduğunu öğrenin. Sakın müdahale etmeyin.”

Telefonu cebine koydu ve adımlarını hızlandırdı.

Tam o sırada önünden geçtiği taş evlerden birinin üst katındaki perdeler hafifçe aralandı.

Defne uykusundan yeni uyanmıştı.

Boğazı kuruduğu için mutfağa gitmek üzere yataktan kalkmış, penceresinin önünden geçerken sokağın karanlığında yürüyen adamı fark etmişti.

Önce önemsemedi.

Sonra adamın yürüyüşünü tanıdı.

O geniş omuzlar…

Siyah gömlek…

Karanlıkta bile fark edilen o kendinden emin duruş…

Defne perdeyi biraz daha araladı.

— Ateş Bey mi? diye fısıldadı.

Gerçekten oydu.

Ama bu saatte, elinde silahla, tek başına ne yapıyordu?

Defne'nin bakışları adamın belindeki silaha takıldı. Kalbi hızlandı. Ateş'in yüzü her zamankinden daha sert görünüyordu. Sanki öfkesini bastırmak için kendisiyle mücadele ediyordu.

Defne pencereyi açmak istedi ama durdu.

Ne diyeceksin ki ona? Bu saatte neden dışarıdasın mı diyeceksin?

Bir doktor olarak onu hastanede yaralı hâlde görmüştü. Sonrasında aklından geçenleri kendine bile itiraf etmek istememişti. Şimdiyse onu gecenin bir yarısı, silahla ve yalnız başına görünce içini açıklayamadığı bir endişe kaplamıştı.

Ateş evin önünden geçerken başını kaldırdı.

Gözleri doğrudan pencereye çevrildi.

Defne olduğu yerde dondu.

Bir anlığına bakışları birbirine değdi.

Ateş onu gördü.

Defne perdeyi kapatmaya yeltendi ama artık çok geçti. Ateş'in adımları yavaşladı. Yüzündeki sert ifade bir anlığına değişti. Sanki karşısında Defne'yi görmeyi hiç beklemiyordu.

Defne, kendisini geri çekmek yerine pencerenin önünde kaldı.

Ateş birkaç saniye ona baktı.

Sonra başını hafifçe eğdi ve yürümeye devam etti.

Ne el kaldırdı ne de durup açıklama yaptı.

Sadece geçti gitti.

Ama Defne'nin içindeki huzursuzluk, o uzaklaştıkça büyüdü.

---

Defne hemen telefonunu aldı.

Ateş'in numarası kayıtlı değildi. Bir süre ekrana baktıktan sonra vazgeçip abisi Araz'ın odasına yöneldi. Kapıyı hafifçe tıklattı.

— Araz?

İçeriden uykulu bir ses geldi.

— Ne oldu, Defne?

Defne kapıyı araladı.

— Bir şey soracağım.

Araz doğrulup kardeşine baktı.

— Hayırdır? Bir şey mi oldu?

— Ateş Karahan'ı tanıyorsun, değil mi?

Araz'ın uykusu bir anda açıldı.

— Ateş mi? Ne oldu ona?

— Az önce bizim evin önünden geçti.

— Eee?

Defne bir an tereddüt etti.

— Elinde silah vardı.

Araz'ın yüzü ciddileşti. Yataktan kalkıp üzerindeki tişörtü düzeltti.

— Saat kaçta?

— Şimdi. Birkaç dakika önce.

— Tek başına mıydı?

— Evet. En azından ben kimseyi görmedim.

Araz pencereye gidip sokağa baktı. Sokak boştu.

— Defne, onun dünyası bizimkinden farklı. Böyle şeylere şahit olduğunda uzak durman gerekiyor.

Defne kaşlarını çattı.

— Ben de zaten peşinden gitmedim. Sadece gördüm.

— Biliyorum. Ama bir şey olursa kendini bu işlerin ortasında bulmanı istemiyorum.

Defne cevap vermedi.

Araz kardeşinin yüzünü inceledi.

— Sen onun için mi endişeleniyorsun?

Defne hemen başını kaldırdı.

— Hayır! Yani… Elinde silah vardı. Gece vakti tek başına dolaşıyordu. Herhangi biri olsa yine merak ederdim.

Araz hafifçe başını salladı ama ikna olmuş görünmüyordu.

— Peki. Sen odana git. Ben biraz uyanık kalacağım.

Defne odasına döndü ama yatağına uzanmasına rağmen gözlerini kapatamadı.

Aklında yalnızca Ateş vardı.

O sert bakışları…

Belindeki silah…

Ve penceresinin önünden geçerken yüzünde beliren o kısa, anlaşılmaz ifade…

Ne yapıyorsun sen, Ateş Karahan?

---

Şehrin diğer ucunda Ateş, karanlık bir ara sokağın başında durdu.

Telefonunu çıkarıp Ege'yi aradı.

— Konuş.

— Ağam, babanın kaldığı yere gelen adamı takip ediyoruz. Şu anda eski bir depoya doğru gidiyor.

— Babam da orada mı?

— Henüz bilmiyoruz. Ama adamın aracı doğrudan depoya girdi.

Ateş gözlerini karanlığa dikti.

— Adresini gönder.

— Ağam, yalnız gitme. Adamlarımızı yanına—

— Ege.

Ateş'in sesi buz gibiydi.

— Adresi gönder dedim.

Telefon kapandı.

Birkaç saniye sonra konum geldi.

Ateş haritaya baktı. Burası şehrin dışında, yıllardır kullanılmadığı söylenen eski bir depoydu. Babasının orada ne işi vardı? Ve neden kendisini herkesten gizliyordu?

Ateş silahını kontrol edip ceketini düzeltti.

Tam arabasına binecekken telefonu yeniden çaldı.

Bu kez arayan bilinmeyen bir numaraydı.

Açtı.

Karşı taraftan boğuk, sakin bir erkek sesi duyuldu.

— Yanlış yere gidiyorsun, Ateş Karahan.

Ateş'in bakışları sertleşti.

— Sen kimsin?

— Babanı arıyorsun, değil mi?

Ateş'in eli telefona daha sıkı kapandı.

— Nerede olduğunu biliyorsan söyle.

Karşı taraftaki adam hafifçe güldü.

— Onu bulmak istiyorsan önce kendine şu soruyu sor: Seni gerçekten terk mi etti, yoksa seni korumak için mi gitti?

Ateş'in yüzündeki bütün ifade silindi.

— Bir daha konuş.

Ama telefon kapanmıştı.

Ateş birkaç saniye karanlık ekrana baktı.

Sonra başını kaldırıp gecenin içine çevirdi.

Artık emindi.

Babası yalnızca saklanmıyordu.

Birileri de onun geri dönmesini istemiyordu.

Ve bu gece, Ateş gerçeğe bir adım daha yaklaşırken başka biri de onu izliyordu.

Üstelik o kişi, Ateş'in hiç şüphelenmediği kadar yakındaydı.