Bölümler 88Şu an: Yirmi Yedinci Bölüm
- 1 Öndeyiş.383 kelime
- 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
- 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
- 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
- 6 Bölüm V.2.425 kelime
- 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
- 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
- 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
- 11 Bölüm X.3.169 kelime
- 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
- 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
- 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
- 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
- 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
- 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
- 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
- 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
- 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
- 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
- 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
- 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
- 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
- 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
- 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
- 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
- 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
- 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
- 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
- 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
- 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
- 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
- 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
- 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
- 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
- 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
- 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
- 51 Bölüm L.2.831 kelime
- 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
- 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
- 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
- 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
- 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
- 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
- 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
- 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
- 60 Bölüm Lıx.806 kelime
- 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
- 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
- 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
- 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
- 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
- 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
- 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
- 68 67. Bölüm.1.999 kelime
- 69 68. Bölüm.2.039 kelime
- 70 69. Bölüm.2.593 kelime
- 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
- 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
- 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
- 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
- 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
- 76 75. Bölüm2.044 kelime
- 77 76. Bölüm2.680 kelime
- 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
- 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
- 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
- 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
- 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
- 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
- 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
- 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
- 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
- 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
- 88 Son2.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
YİRMİ YEDİNCİ BÖLÜM
“Bırak yüce İlham Perisi Olimposlu aşkları söylesin:
Biz ölümlüyüz, insanı anlatmalıyız.”
Arkadaşlarım arasında öyle seçkin bir filozof var ki, en çirkin mobilyanı bile bilimin dingin ışığına taşıyarak ona asalet kazandırabilir. Bana şu düşündürücü küçük gerçeği gösterdi. Hizmetçinin silmekle görevli olduğu büyük bir ayna ya da geniş cilalı çelik yüzey, her yönde sayısız ince çizikle kaplanır. Ama ortasına ışık veren bir mum koyun; işte, çizikler o küçücük güneşin çevresinde güzel bir dizi eşmerkezli daire oluşturmuş gibi görünür. Oysa çiziklerin her yana eşit biçimde uzandığı kanıtlanabilir; eşmerkezli düzenin o hoş yanılsamasını yaratan yalnızca mumdur, ışığı göze seçici biçimde düşer. Bunlar birer meseldir. Çizikler olaylardır; mumsa o sırada orada olmayan herhangi bir kişinin benmerkezciliği—sözgelimi Bayan Vincy’ninki. Rosamond’un kendine ait bir takdir-i ilahisi vardı; onu başka kızlardan daha çekici kıldığına, Fred’in hastalığını ve Bay Wrench’in hatasını da kendisiyle Lydgate’i birbirine iyice yaklaştırmak için düzenlediğine inanıyordu. Anne babasının istediği üzere Stone Court’a ya da başka bir yere gitmeyi kabul etseydi, bu düzenlemelere karşı gelmiş olacaktı; hele Bay Lydgate bu önlemi gereksiz buluyorken. Bu yüzden, Fred’in hastalığı belirginleştikten sonraki sabah Bayan Morgan’la çocuklar bir çiftlik evine gönderilirken Rosamond, annesiyle babasının yanında kalmayı reddetti.
Zavallı anneleri, kadından doğmuş herkesi duygulandıracak bir hâldeydi; karısına düşkün olan Bay Vincy, onun için Fred’den daha çok kaygılanıyordu. Kocası ısrar etmeseydi hiç dinlenmezdi. Canlılığı sönmüş, her zaman taze ve neşeli olan kılığına aldırmaz olmuştu; gözleri donuk, tüyleri kabarmış hasta bir kuş gibiydi. Eskiden ilgisini çeken görüntü ve seslere karşı duyuları körelmişti. Fred’in, sanki annesinin erişemeyeceği yerlere sürüklendiği hezeyanları yüreğini parçaladı. Bay Wrench’e ilk çıkışından sonra sessizce dolaşmaya başladı; tek alçak sesli yakarışı Lydgate’e oldu. Odadan çıkarken peşinden gider, koluna elini koyup, “Oğlumu kurtarın,” diye inlerdi. Bir keresinde, “Bana hep iyi davrandı, Bay Lydgate; annesine hiç sert bir söz söylemedi,” diye yalvardı; sanki zavallı Fred’in çektiği acı ona yöneltilmiş bir suçlamaymış gibi. Annenin belleğinin en derin telleri titreşmişti. Ona seslenirken sesi yumuşayan genç adam, daha doğmadan önce kendisinin yepyeni bir sevgiyle sevdiği bebeğiyle bir olmuştu.
“İyileşeceğinden çok umutluyum, Bayan Vincy,” derdi Lydgate. “Benimle aşağı inin, yiyecekleri konuşalım.” Böylece onu Rosamond’un bulunduğu salona götürür, hazırlanmış çaydan ya da et suyundan biraz içmesini sağlayarak dikkatini başka yöne çevirirdi. Bu konularda Lydgate’le Rosamond arasında sürekli bir anlaşma vardı. Hasta odasına girmeden önce hemen her zaman onu görür, Rosamond da annesi için ne yapabileceğini ona sorardı. Rosamond’un soğukkanlılığı ve onun ipuçlarını ustalıkla uygulaması hayranlık uyandırıyordu; onu görme isteğinin Lydgate’in vakaya duyduğu ilgiye karışmaya başlamasına şaşmamak gerek. Hele hastalığın kritik evresi geçip Fred’in iyileşeceğinden emin olmaya başladığında. Durumun daha belirsiz olduğu sırada Dr. Sprague’i çağırmayı önermişti (Wrench yüzünden tarafsız kalmayı yeğleyecek olsa da); ama iki görüşmeden sonra vakayı Lydgate’e bırakmışlardı ve onu özenle çalışmaya yöneltecek her türlü neden vardı. Sabah akşam Bay Vincylerin evine gidiyordu. Fred’in hâli yalnızca güçsüzlüğe dönüştükçe ziyaretler de giderek neşelendi. Fred, en büyük şefkate ihtiyaç duyduğunu biliyor, bundan hoşlanıyordu; Bayan Vincy de hastalığın sonunda şefkati için bir bayrama dönüştüğünü hissediyordu.
Yaşlı Bay Featherstone’un Lydgate aracılığıyla haber gönderip Fred’in çabucak iyileşmesi gerektiğini, Peter Featherstone’un onsuz yapamadığını ve ziyaretlerini çok özlediğini söylemesi, anne babanın neşelenmesi için bir başka nedendi. Yaşlı adam artık yataktan çıkamaz olmuştu. Bayan Vincy, dinleyebildiği zamanlarda bu haberleri Fred’e iletirdi. Fred, bütün gür sarı saçları kesilmiş, narin ve zayıflamış yüzünü annesine çevirirdi; gözleri büyümüş gibiydi ve Mary’den bir söz duymayı, hastalığı hakkında ne hissettiğini öğrenmeyi özlüyordu. Dudaklarından tek kelime çıkmıyordu; ama “gözlerle duymak aşkın nadir hüneridir.” Annesi, yüreği sevgiyle dolup taşarken Fred’in özlemini yalnızca sezinlemekle kalmadı, onu gidermek için her türlü fedakârlığa hazır olduğunu da hissetti.
“Yeter ki oğlumu yeniden sağlıklı göreyim,” dedi sevgi dolu saflığıyla, “kim bilir, belki Stone Court’un sahibi olur! O zaman da istediği kızla evlenebilir.”
“Kız beni istemezse olmaz, anne,” dedi Fred. Hastalık onu çocuklaştırmıştı; konuşurken gözlerinden yaşlar geldi.
“Ah, biraz jöle ye, canım,” dedi Bayan Vincy; böyle bir reddi içten içe aklından bile geçirmiyordu.
Kocası evde olmadığı zamanlarda Fred’in yanından hiç ayrılmıyor, bu yüzden Rosamond alışılmadık biçimde çoğu zaman yalnız kalıyordu. Lydgate’in onun yanında uzun süre kalmayı aklından geçirmemesi doğaldı; yine de aralarında geçen kısa, kişisel olmayan konuşmaların, utangaçlıktan ibaret o tuhaf yakınlığı doğurduğu anlaşılıyordu. Konuşurken birbirlerine bakmaları gerekiyordu ama nedense, aslında pekâlâ olağan sayılabilecek bu bakışlar doğal bir şeymiş gibi sürüp gidemiyordu. Lydgate bu tür bir farkındalığın rahatsız edici olduğunu hissetmeye başladı; bir gün beceriksizce işletilen bir kukla gibi gözlerini yere, ya da başka bir yana çevirdi. Fakat bu ters tepti: Ertesi gün gözlerini Rosamond kaçırdı ve yeniden göz göze geldiklerinde ikisi de öncekinden daha fazla farkındaydı bunun. Bilimin bu duruma bir çaresi yoktu; Lydgate flört etmek istemediğine göre, bu kez de çılgınlığın çaresi yok gibiydi. Bu yüzden komşular evin karantinada olduğunu düşünmekten vazgeçince ve Rosamond’la baş başa kalma ihtimali büyük ölçüde azalınca rahatladı.
Birbirlerinin bir şeyler hissettiğini sezdikleri o karşılıklı mahcubiyet yakınlığı bir kez yaşandı mı, etkisi öylece silinip gitmez. Havadan sudan, görgü kurallarına uygun başka konulardan söz etmek içi boş bir oyalama gibi gelir; davranışların rahatlaması için, derin ya da ciddi bir anlam taşıması gerekmeyen karşılıklı bir çekimi açıkça kabul etmek gerekir. Rosamond ile Lydgate’in zarifçe rahatlamasının ve sohbetlerini yeniden canlı kılmasının yolu buydu. Ziyaretçiler eskisi gibi gelip gidiyor, salonda yeniden müzik çalınıyor, Bay Vincy’nin belediye başkanlığı dönemindeki bütün o artmış konukseverlik geri dönüyordu. Lydgate fırsat buldukça Rosamond’un yanına oturuyor, müziğini dinlemek için oyalanıyor, kendine onun tutsağı diyordu; oysa bir yandan da tutsak olmamaya kararlıydı. Evli bir erkek olarak hemen tatmin edici bir düzen kurabileceği düşüncesinin akıl dışılığı, tehlikeye karşı yeterli güvenceydi. Biraz âşıkmış gibi yapmak hoşuna gidiyor, daha ciddi uğraşlarına engel olmuyordu. Ne de olsa flört etmek insanı mutlaka yakıp kavurmazdı. Rosamond ise hayatında daha önce hiçbir zaman günlerden bu kadar keyif almamıştı: Tutsak etmeye değecek biri tarafından beğenildiğinden emindi ve ne kendisindeki ne de karşısındakindeki flörtü aşktan ayırabiliyordu. Rüzgârı arkasına almış, istediği yöne doğru yelken açıyor gibiydi; aklı da Lowick Gate’te, bir gün boşalmasını umduğu güzel bir evle meşguldü. Evlenince babasının evinde kendisini rahatsız eden ziyaretçilerden ustalıkla kurtulmaya kararlıydı; sevdiği evin salonunu da türlü tarzlarda döşenmiş olarak hayal ediyordu.
Aklı elbette Lydgate’le de çok meşguldü; onu neredeyse kusursuz buluyordu. Notaları bilseydi de müziği karşısındaki büyülenmesi duygusal bir filin tepkisine bu kadar benzemeseydi ve giyim zevkindeki incelikleri daha iyi ayırt edebilseydi, onda bir eksiklik bulmakta zorlanırdı. Genç Plymdale’den ya da Bay Caius Larcher’dan ne kadar farklıydı! Bu gençlerin Fransızcadan haberleri yoktu; belki boyama ve nakliye işleri dışında hiçbir konuda dikkat çekecek kadar bilgili konuşamıyorlardı. Bu işleri anmaktan elbette utanırlardı. Middlemarch eşrafındandılar; gümüş başlı kamçılarıyla saten kravatlarından gurur duyuyor, ama tavırlarında çekingen, şakalarında ürkekçe muzip duruyorlardı. Fred bile en azından üniversite görmüş birinin aksanına ve tavrına sahip olduğu için onlardan üstündü. Lydgate ise her zaman dinleniyor, üstünlüğünün bilinciyle umursamaz bir nezaket sergiliyor ve sanki hiç düşünmesine gerek kalmadan doğal bir yatkınlıkla üzerine en doğru giysileri geçiriyordu. Rosamond odaya girdiğinde onunla gurur duyuyor; kendisine özel bir gülümsemeyle yaklaştığında, imrenilecek bir saygının hedefi olduğu duygusuyla tatlı tatlı kabarıyordu. Lydgate bu zarif göğüste uyandırdığı gururun farkında olsaydı, humoral patolojiyi ya da lifli dokuyu bilmeyen en cahil erkek kadar hoşnut olabilirdi. Bir erkeğin üstünlüğüne, bunun nedenini pek de bilmeden hayran olmayı kadın aklının en hoş hâllerinden biri sayıyordu. Ama Rosamond, kendini farkında olmadan ele veren, davranışları temkinli bir zarafet ve uygunlukla değil dürtüleriyle savrulan çaresiz kızlardan değildi. Ev eşyaları ve sosyete üzerine hızlıca yaptığı tahminlerin ve uzun uzun düşünmelerin, annesiyle konuşurken bile belli olduğunu mu sanıyorsunuz? Tam tersine, başka bir genç kadının bu ölçüsüz zamansızlığına tanık olduğunu duysa, pek sevimli bir şaşkınlık ve hoşnutsuzluk sergiler, hatta bunun mümkün olduğuna inanmazdı. Rosamond kendisine yakışmayacak bir bilgi sergilemezdi; doğru duyguların, müziğin, dansın, resmin, zarif mektup yazmanın, şiir alıntılarıyla dolu özel bir albümün ve kusursuz sarışın güzelliğin birleşimiydi; döneminin, felakete sürüklenen erkek için karşı konulmaz kadını. Lütfen onun hakkında haksız yere kötü düşünmeyin: Kötü niyetli tasarıları, bayağı ya da çıkarcı bir yanı yoktu. Hatta parayı, başkalarının her zaman sağlayacağı gerekli bir şey olmanın ötesinde hiç düşünmezdi. Yalanlar uydurmayı alışkanlık edinmemişti; söyledikleri olguları doğrudan göstermiyorsa, zaten öyle anlaşılmaları amaçlanmamıştı: Bunlar, hoşnut etmek için başvurduğu zarif hünerleriydi. Doğa, Bayan Lemon’ın gözde öğrencisini yetiştirirken ona pek çok yetenek esinlemişti; genel kanıya göre (Fred’in dışında) bu kız, güzellik, zekâ ve sevimliliğin nadir bir bileşimiydi.
Lydgate onunla birlikte olmaktan giderek daha fazla hoşlanıyordu. Artık aralarında bir çekingenlik yoktu; gözleriyle birbirlerini büyüleyici biçimde etkiliyor, söyledikleri de üçüncü bir kişinin biraz yavan bulabileceği ölçüde, kendileri için fazladan anlamlar taşıyordu. Yine de üçüncü kişilerin dışarıda bırakılmasını gerektirecek baş başa görüşmeler ya da fısıldaşmalar yoktu. Aslında flört ediyorlardı ve Lydgate başka hiçbir şey yapmadığına emindi. İnsan hem sevip hem akıllı kalamıyorsa bile, aynı anda flört edip akıllı kalamaz mıydı? Middlemarch’taki erkekler, Bay Farebrother dışında, gerçekten çok sıkıcıydı; Lydgate de ticari siyaset ya da kâğıt oyunlarıyla ilgilenmiyordu. Dinlenmek için ne yapacaktı? Bulstrode’ların evine sık sık çağrılıyordu ama oradaki kızlar daha okul odasından çıkmamış gibiydi. Bayan Bulstrode’un dindarlıkla dünyeviliği, bu hayatın hiçliğiyle kesme camın çekiciliğini, kirli paçavralarla en iyi damask kumaşın bilincini safça bağdaştırma çabası da kocasının değişmez ciddiyetinin ağırlığını hafifletmeye yetmiyordu. Vincilerin evi, bütün kusurlarına rağmen, karşılaştırıldığında daha hoştu; üstelik Rosamond’u besleyip büyütüyordu: Yarı açmış bir gül kadar tatlı görünüşlü, zarif bir erkeğin incelmiş eğlencesi için hünerlerle donanmış.
Fakat Bayan Vincy’yle kurduğu yakınlık sayesinde elde ettiği başarı, tıp dışından da ona düşmanlar kazandırdı. Bir akşam, epey geç vakitte, salonda birkaç ziyaretçi daha varken içeri girdi. Kâğıt masası büyükleri kendine çekmişti; Middlemarch’ın iyi kısmetlerinden biri, ama önde gelen zihinlerinden olmayan Bay Ned Plymdale, Rosamond’la baş başaydı. O dönemin ilerleme işareti sayılan, gösterişli, hareli ipekten son moda Keepsake’i getirmişti; Rosamond’la kitabı ilk kez birlikte karıştıracak olmasından ötürü kendini çok şanslı sayıyordu. Parlak bakır baskıdan yanakları ve gülümsemeleri olan hanımları ve beyleri uzun uzun inceliyor, komik şiirleri şahane, duygusal öyküleri de ilginç bulduğunu söylüyordu. Rosamond nazikti; Bay Ned de, “kur yapmak” için sanatla edebiyattan en iyi aracı, hoş bir genç kızı etkileyecek tam da doğru şeyi seçtiğinden emindi. Kendi görünüşünden hoşnut olmak için görünenden daha derin nedenleri de vardı. Yüzeysel gözlemcilere göre çenesi gitgide kayboluyor, sanki yavaş yavaş içine çekiliyordu. Gerçekten de o dönemde kravatı düzgün tutmaya yarayan çene, saten kravatının oturuşunda ona biraz güçlük çıkarıyordu.
“Saygıdeğer Bayan S. size biraz benziyor bence,” dedi Bay Ned. Büyüleyici portredeki sayfayı açık tuttu ve resme baygın bir bakış attı.
“Sırtı çok geniş; poz verirken herhâlde öyle oturmuş,” dedi Rosamond, alay etmek istemeden. Genç Plymdale’in ellerinin ne kadar kırmızı olduğunu düşünüyor ve Lydgate’in neden hâlâ gelmediğini merak ediyordu. Bu sırada tığ işi örmeye devam etti.
“Sizin kadar güzel olduğunu söylemedim,” dedi Bay Ned, bakışlarını portreden rakibine çevirmeye cesaret ederek.
“Usta bir iltifatçı olduğunuzdan şüpheleniyorum,” dedi Rosamond; bu genç beyefendiyi ikinci kez reddetmek zorunda kalacağından emindi.
Tam o sırada Lydgate içeri girdi. Rosamond’un köşesine ulaşmadan kitap kapandı; yanına, öteki tarafa rahat bir güvenle oturunca genç Plymdale’in çenesi, barometrenin kasvetli değişim yönüne düşmesi gibi sarktı. Rosamond, Lydgate’in yalnızca gelişinden değil, gelişinin etkisinden de keyif alıyordu: Kıskançlık uyandırmayı severdi.
“Ne geç kaldınız!” dedi el sıkışırlarken. “Annem az önce artık gelmeyeceğinizi düşünmüştü. Fred nasıl?”
“Her zamanki gibi; durumu iyiye gidiyor ama yavaş. Başka bir yere, örneğin Stone Court’a gitmesini istiyorum. Ama anneniz buna pek yanaşmıyor gibi.”
“Zavallıcık!” dedi Rosamond sevimlice. Sonra öteki talibe dönüp ekledi: “Fred’i çok değişmiş göreceksiniz; bu hastalıkta koruyucu meleğimiz olarak Bay Lydgate’e bel bağladık.”
Bay Ned gergin bir gülümsemeyle karşılık verdi. Lydgate ise Keepsake’i kendine çekip açtı; kısa, küçümseyici bir kahkaha attı ve insan budalalığına şaşmış gibi çenesini kaldırdı.
“Bu kadar saygısızca neye gülüyorsunuz?” dedi Rosamond, tatlı bir tarafsızlıkla.
“Buradaki gravürler mi, yazılar mı daha saçma, merak ediyorum,” dedi Lydgate, en ikna olmuş tonuyla. Sayfaları hızla çeviriyor, sanki kitabın tamamını bir anda görüyordu; Rosamond’un düşündüğüne göre iri, beyaz elleri de bu sırada pek güzel görünüyordu. “Şu kiliseden çıkan damada bakın: Elizabethçilerin deyişiyle, hiç böyle ‘şekerli bir uydurma’ gördünüz mü? Bir tuhafiye dükkâncısı bile bu kadar sırıtabilir mi? Yine de hikâyenin onu ülkedeki en seçkin beyefendilerden biri yaptığına kefil olurum.”
“O kadar acımasızsınız ki sizden korkuyorum,” dedi Rosamond, eğlendiğini ölçülü biçimde belli ederek. Zavallı genç Plymdale bu gravürü hayranlıkla seyretmişti; bu gravür ruhunu da harekete geçirmişti.
“Her hâlükârda Keepsake’te yazan bir sürü ünlü kişi var,” dedi; sesi hem alınmış hem çekingen çıkmıştı. “Ona ilk kez saçma dendiğini duyuyorum.”
“Dönüp size bir Got olduğunuz suçlamasını yönelteceğim sanırım,” dedi Rosamond, gülümseyerek Lydgate’e bakarken. “Lady Blessington’ı ve L. E. L.’yi hiç tanımadığınızdan şüpheleniyorum.” Rosamond da bu yazarlardan hoşlanırdı ama hayranlığını hemen belli etmez, Lydgate’in herhangi bir şeyi en yüksek zevke uygun bulmadığına dair en küçük imaya bile dikkat kesilirdi.
“Peki ya Sir Walter Scott? Sanırım Bay Lydgate onu tanıyordur,” dedi genç Plymdale, bu üstünlükten biraz cesaret alarak.
“Artık edebiyat okumuyorum,” dedi Lydgate kitabı kapatıp iterek. “Çocukken o kadar çok okudum ki herhâlde ömür boyu yetecek. Scott’ın şiirlerini ezbere bilirdim.”
“Ne zaman okumayı bıraktığınızı bilmek isterdim,” dedi Rosamond, “o zaman sizin bilmediğiniz bir şeyi bildiğimden emin olabilirdim.”
“Bay Lydgate bunun bilinmeye değer olmadığını söylerdi,” dedi Bay Ned, bilerek iğneleyici bir tavırla.
“Tam tersine,” dedi Lydgate; alınmış görünmüyor, Rosamond’a sinir bozucu bir güvenle gülümsüyordu. “Bayan Vincy’nin bunu bana anlatabilmesi, onu bilmeye değer kılardı.”
Genç Plymdale kısa süre sonra vist oynayanları seyretmeye gitti; Lydgate’in, talihsizlik eseri şimdiye dek karşısına çıkmış en kendini beğenmiş ve sevimsiz adamlardan biri olduğunu düşünüyordu.
“Ne kadar düşüncesizsiniz!” dedi Rosamond, içten içe sevinerek. “Birini gücendirdiğinizi fark ediyor musunuz?”
“Ne? Kitap Bay Plymdale’in mi? Üzgünüm. Aklımdan geçmedi.”
“Buraya ilk geldiğinizde kendiniz için söylediklerinize inanmaya başlayacağım: Bir ayısınız ve kuşlardan ders almanız gerekiyor.”
“Öyleyse bana istediğini öğretebilecek bir kuş var. Onu seve seve dinlemiyor muyum?”
Rosamond’a kalırsa, Lydgate’le nişanlanmış sayılırlardı. Bir gün nişanlanacakları fikri uzun zamandır aklındaydı; bildiğimiz gibi, gereken malzeme eldeyse fikirler daha somut bir varoluşa kavuşma eğilimindedir. Doğru, Lydgate’in de nişanlanmama fikri vardı; ama bu, kendileri de zayıflayabilecek başka kararların gölgesinden ibaret, salt olumsuz bir fikirdi. Rosamond’un fikriyse biçim verici bir güce sahipti ve tetikte mavi gözlerle etrafı kolluyordu; bu yüzden koşulların neredeyse kesinlikle onun lehine olması beklenirdi. Lydgate’in fikri ise eriyip gittiğini bilmeyen bir denizanası gibi kör ve kayıtsız yatıyordu.
O akşam eve gidince, yumuşama işleminin nasıl ilerlediğini görmek için şişelerine baktı; ilgisi hiç dağılmadı. Her zamanki titizliğiyle günlük notlarını yazdı. Kendini koparmakta zorlandığı dalgınlıklar, Rosamond’un meziyetlerinden başka şeylerin zihninde kurduğu tasarımlardı; ilkel doku hâlâ onun için keşfedilmemiş bir bilmeceydi. Üstelik Bulstrode’un yeni hastaneyi yönetme yöntemi açıklanmak üzereyken, kendisiyle öteki doktorlar arasında büyüyen, ama yarı yarıya bastırılmış çekişmeden giderek daha fazla zevk almaya başlamıştı. Peacock’un bazı hastalarının onu kabul etmemesini başka çevrelerde bıraktığı izlenimin dengeleyebileceğini gösteren, moral verici çeşitli işaretler de vardı. Aradan yalnızca birkaç gün geçmişti ki Lowick yolunda Rosamond’a yetişti; yanına inip yanından geçen bir hayvan sürüsünden onu tümüyle koruyana kadar yürüdü. O sırada atlı bir hizmetçi, Peacock’un hiç gitmediği, önemli bir eve çağrıldığını bildiren bir mesajla önünü kesti. Bu türden ikinci bir olaydı. Hizmetçi Sir James Chettam’ındı; ev de Lowick Manor’du.
Bölüm etkileşimi
