Middlemarch kitap kapağı

64. bölüm / 88

Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime · Okuduğun bölüm
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

YEDİNCİ KİTAP.

İKİ AYARTI.
LXIII. BÖLÜM.
Bu küçük şeyler küçük insan için büyüktür.—GOLDSMITH.

“Bilimsel anka kuşunuzu son zamanlarda sık görüyor musunuz, Lydgate?” dedi Bay Toller, Noel yemeklerinden birinde sağ yanında oturan Bay Farebrother’a seslenerek.

“Pek değil, ne yazık ki,” diye karşılık verdi papaz; Bay Toller’ın yeni tıp ışığına duyduğu inançla ilgili takılmalarını savuşturmaya alışkındı. “Göz önünde değilim, o da çok meşgul.”

“Öyle mi? Bunu duyduğuma sevindim,” dedi Dr. Minchin, yumuşak bir nezaketle şaşkınlığını bir arada belli ederek.

“Yeni Hastaneye epey zaman ayırıyor,” dedi Bay Farebrother; konuyu sürdürmek için kendi nedenleri vardı. “Bunu sık sık oraya giden komşum Bayan Casaubon’dan duyuyorum. Lydgate’in yorulmak bilmediğini ve Bulstrode’un kurumunu çok iyi bir yere dönüştürdüğünü söylüyor. Kolera buraya da gelirse diye yeni bir koğuş hazırlıyor.”

“Bir de hastalarda denemek üzere tedavi kuramları hazırlıyordur, sanırım,” dedi Bay Toller.

“Hadi Toller, açık konuş,” dedi Bay Farebrother. “Tıp alanında da, başka her alanda olduğu gibi, cesur ve taze bir zihnin yararını göremeyecek kadar akılsız değilsin. Koleraya gelince, hiçbiriniz ne yapmanız gerektiğinden pek emin değilsiniz sanırım. İnsan yeni bir yolda biraz fazla ileri giderse, genellikle başkasından çok kendine zarar verir.”

“Bence sen de Wrench de ona minnettar olmalısınız,” dedi Dr. Minchin, Toller’a dönerek. “Peacock’ın en iyi hastalarını size o gönderdi.”

“Lydgate genç bir hekim için epey gösterişli bir hayat sürdü,” dedi bira üreticisi Bay Harry Toller. “Kuzeydeki akrabaları onu destekliyordur herhalde.”

“Umarım öyledir,” dedi Bay Chichely, “yoksa hepimizin pek sevdiği o hoş kızla evlenmemeliydi. Kahretsin, kasabanın en güzel kızını kapan adama insan ister istemez kin besliyor.”

“Evet, Tanrı aşkına! Üstelik en iyisini de,” dedi Bay Standish.

“Dostum Vincy’nin bu evlilikten pek hoşlanmadığını biliyorum,” dedi Bay Chichely. “Pek bir şey yapmadı. Öteki taraftaki akrabalar ne kadar katkıda bulundu, bilemem.” Bay Chichely’nin konuşma tarzında vurgulu bir ketumluk vardı.

“Ah, Lydgate’in geçimini hekimlik yaparak sağlamayı hiç düşündüğünü sanmıyorum,” dedi Bay Toller hafifçe alay ederek; konu orada kapandı.

Bay Farebrother, Lydgate’in masraflarının kazancıyla karşılanamayacak kadar yüksek olduğuna dair imaları daha önce de duymuştu. Yine de Lydgate’in evlendiği sırada yaptığı büyük harcamaları mazur gösterecek ve mesleğindeki hayal kırıklığının kötü sonuçlar doğurmasını önleyebilecek kaynakları ya da gelecekte eline geçecek paralar olduğunu düşünüyordu. Bir akşam, eskisi gibi sohbet etmek üzere özellikle Middlemarch’a gitme zahmetine katlandığında, Lydgate’in alışılmış rahat sessizliğinden ya da söyleyeceği bir şey olduğunda ansızın enerjiyle söze başlamasından çok farklı, gergin ve çabalayan bir hâli olduğunu fark etti. Lydgate çalışma odalarındayken belli biyoloji görüşlerinin olasılığı lehinde ve aleyhinde gerekçeler sıralayarak durmadan konuştu; ama sabırlı ve kesintisiz bir araştırmanın işaretlerini veren, eskiden üzerinde durduğu o belirgin sözlerden ve gösterebileceği şeylerden hiçbiri yoktu. Hani, “Her araştırmada bir sistol ve diyastol olmalı,” der, “insanın zihni, bütün insanlığın ufku ile bir objektifin görüş alanı arasında durmadan genişleyip daralmalı,” diye eklerdi. O akşam, herhangi bir kişisel bağlantı kurulmasını önlemek için konuyu genişleterek konuşuyor gibiydi. Çok geçmeden salona geçtiler. Lydgate, Rosamond’dan onlar için müzik çalmasını rica ettikten sonra sessizce sandalyesine yaslandı; gözlerinde tuhaf bir parıltı vardı. “Belki afyon almıştır,” diye düşündü Bay Farebrother. “Belki yüz nevraljisi… ya da meslek kaygıları.”

Lydgate’in evliliğinin mutluluk verici olmadığı aklına gelmedi; herkes gibi o da Rosamond’un sevimli, uysal bir kadın olduğuna inanıyordu. Onu hep pek ilgi çekici bulmamıştı; sanki bitirme okulunun örnek bir ürünü gibiydi. Annesi ise Henrietta Noble aynı odadayken Rosamond’un onu hiç fark etmiyor görünmesini bir türlü affedemiyordu. “Ne var ki Lydgate ona âşık oldu,” diye geçirdi içinden papaz, “demek ki onun zevkine uygun.”

Bay Farebrother, Lydgate’in gururlu bir adam olduğunu biliyordu; ama kendisinde buna denk bir gurur damarı yoktu ve belki de kişisel onura pek önem vermiyordu. Onun için önemli olan yalnızca alçak ya da akılsız olmamaktı. Bu yüzden Lydgate’in özel işleriyle ilgili tek bir söz söylenince yanık acısı duymuşçasına geri çekilmesini yeterince hesaba katamıyordu. Bay Toller’ın evindeki sohbetten kısa süre sonra papaz, Lydgate’in herhangi bir sıkıntısını açmak isterse onu dinlemeye hazır bir dostunun bulunduğunu dolaylı yoldan anlatmak için daha da hevesle fırsat kollamasına yol açan bir şey öğrendi.

Fırsat, Yeni Yıl Günü’nde Bay Vincy’nin evinde çıktı. Bay Farebrother, yeni yılda hem daha yüksek bir mevkiye hem de papazlığın yanı sıra rektörlüğe yükselmişken eski dostlarını yüzüstü bırakmaması gerektiği söylenerek karşı konulmaz biçimde davet edilmişti. Bu davet gerçekten dostçaydı: Farebrother ailesinin bütün kadınları oradaydı; Vincy çocuklarının hepsi sofraya oturmuştu. Fred, annesini Mary Garth’ı davet etmezse Farebrother’ların bunu kendilerine yapılmış bir hakaret sayacağına ikna etmişti; Mary onların yakın dostuydu. Mary geldi ve Fred çok keyifliydi; ama bu keyif inişli çıkışlıydı. Annesinin, davetteki önemli kişilerin Mary’ye ne kadar değer verdiğini görmesi onu sevindiriyor, Bay Farebrother’ın Mary’nin yanına oturmasıysa bu sevinci kıskançlıkla gölgeliyordu. Fred, “Farebrother’a yenilmekten” korkmaya başlamadığı günlerde kendi becerileri konusunda çok daha rahattı; bu korku hâlâ peşini bırakmamıştı. Bayan Vincy, annelik çağının en dolgun dönemindeydi. Mary’nin ufak tefek bedenine, dağınık dalgalı saçlarına ve zambakla gülün esamesi okunmayan yüzüne bakıp hayrete düştü. Mary’yi gelinlik içinde görmeyi önemseyebileceğini ya da Garth’lara benzeyecek torunlarından memnun olacağını düşünmeye çalıştı, ama başaramadı. Yine de davet neşeli geçti ve Mary özellikle canlıydı. Fred’in dostlarının kendisine daha sıcak davranmasına onun adına seviniyor, bir yandan da onların, yargılarına güvenmek zorunda oldukları başkalarının gözünde ne kadar değerli olduğunu görmelerini istiyordu.

Bay Farebrother, Lydgate’in sıkılmış göründüğünü ve Bay Vincy’nin damadıyla olabildiğince az konuştuğunu fark etti. Rosamond kusursuz bir zarafet ve sükûnet içindeydi. Papaz’ın dikkatini ona çevirmemiş olması sayesinde gözden kaçan ince bir ayrıntı vardı: Âşık bir eşin, görgü kuralları onu kocasından uzak dursa bile, ele vermesi kaçınılmaz olan ilginin Rosamond’da hiç bulunmaması. Lydgate sohbete katılırken Rosamond yüzünü ona hiç çevirmiyordu; sanki başka tarafa bakacak biçimde yontulmuş bir Psykhe heykeliydi. Lydgate bir iki saatliğine çağrılıp geri döndüğünde de onu fark etmemiş gibi görünüyordu. Oysa on sekiz ay önce bu dönüş, ardından gelen sıfırlara değer katan bir rakamın yarattığı etkiyi yaratırdı. Gerçekteyse Lydgate’in sesine ve hareketlerine son derece dikkat kesilmişti. Sevimli, iyi huylu kayıtsızlık havası, ona karşı içindeki direnci görgü kurallarını çiğnemeden tatmin etmesini sağlayan, özenle kurulmuş bir yok sayma tavrıydı. Lydgate tatlı masasından çağrıldıktan sonra kadınlar salondaydı. Bayan Farebrother, Rosamond yanına gelince, “Kocanızla geçireceğiniz zamanın büyük bölümünden vazgeçmek zorundasınız, Bayan Lydgate,” dedi.

“Evet, bir hekimin hayatı çok yorucu; özellikle de Bay Lydgate gibi mesleğine böylesine bağlıysa,” dedi ayakta duran Rosamond. Bu yerinde, küçük sözünü bitirince usulca uzaklaştı.

“Eve misafir gelmediğinde onun için hayat çok sıkıcı olmalı,” dedi yaşlı kadının yanında oturan Bayan Vincy. “Rosamond hastayken yanında kaldığımda ben de öyle düşünmüştüm. Bilirsiniz Bayan Farebrother, bizim ev neşelidir. Ben neşeli yaradılışlıyım, Bay Vincy de evde hep bir şeyler olmasını sever. Rosamond böyle yaşamaya alıştı. Kocası tuhaf saatlerde dışarıda olan, ne zaman döneceği hiç belli olmayan, bir de sanırım içine kapalı, gururlu biri olan bir adamla yaşamak çok farklı.” Bu araya girişi yaparken patavatsız Bayan Vincy sesini biraz alçalttı. “Ama Rosamond’un huyu her zaman melek gibiydi. Erkek kardeşleri sık sık canını sıkardı, ama o öfkesini belli eden bir kız olmadı. Bebekliğinden beri hep uslu usluydu; teninin güzelliği de eşi benzeri görülmemişti. Ama Tanrı’ya şükür, benim çocuklarımın hepsi iyi huyludur.”

Bayan Vincy geniş şapkasının bağlarını geriye atıp yedi ile on bir yaşları arasındaki üç küçük kızına gülümseyince, ona bakan herkes bu sözlerin doğru olduğuna kolayca inanabilirdi. Ama gülümseyen bakışına, üç kızın Mary Garth’ı bir köşeye sıkıştırıp onlara hikâye anlatmaya ikna ettiği Mary’yi de katmak zorundaydı. Mary, Letty’nin sevdiği kırmızı kitaptan habersiz büyüklerine anlatmaya doyamadığı, aklında tuttuğu enfes Rumpelstiltskin masalını bitirmek üzereydi. Bayan Vincy’nin gözdesi Louisa, kocaman gözlerinde ciddi bir heyecanla ona koşup, “Ah anne, anne, küçük adam yere öyle sert basmış ki bacağını bir daha çıkaramamış!” diye seslendi.

“Canım benim, küçük meleğim!” dedi annesi. “Yarın bana hepsini anlatırsın. Git de dinle!” Sonra gözleri Louisa’yı yeniden o çekici köşeye kadar izlerken, Fred Mary’yi yine davet etmek isterse itiraz etmeyeceğini düşündü; çocuklar Mary’den çok hoşlanmıştı.

Fakat az sonra köşe daha da canlandı; Bay Farebrother içeri girdi, Louisa’nın arkasındaki yere oturup onu kucağına aldı. Bunun üzerine kızların hepsi Rumpelstiltskin’i dinlemesi gerektiğinde ısrar etti; Mary’den de hikâyeyi yeniden anlatmasını istediler. Bay Farebrother da ısrar etti. Mary hiç nazlanmadan, her zamanki düzgün anlatımıyla, tam olarak daha önce kullandığı sözlerle baştan başladı. Yakınlarına oturmuş olan Fred, Bay Farebrother çocukları eğlendirmek için hikâyeye yoğun bir ilgi gösterirken Mary’ye apaçık hayranlıkla bakmasaydı, onun hikâye anlatmadaki başarısıyla kıvanç duyardı.

“Tek gözlü devim artık umurunda olmayacak, Loo,” dedi Fred sonunda.

“Olacak. Şimdi onu anlat,” dedi Louisa.

“Olur tabii; benim işim bitti. Bay Farebrother’a sor.”

“Evet,” diye ekledi Mary. “Güzelim evleri adı Tom olan bir dev tarafından yıkılan karıncaları Bay Farebrother anlatsın. Onların ağladığını duymadığı ve mendillerini kullandıklarını görmediği için aldırmadıklarını sanmış.”

“Lütfen,” dedi Louisa, papaza bakarak.

“Olmaz, olmaz; ben ciddi, yaşlı bir papazım. Çantamdan bir hikâye çıkarmaya kalksam yerine vaaz çıkar. Size vaaz vereyim mi?” dedi, miyop gözlüğünü takıp dudaklarını büzerek.

“Evet,” dedi Louisa tereddütle.

“Bakalım. Keklere karşı bir vaaz: Kekler nasıl zararlı şeylerdir; özellikle de tatlı olup içlerinde erik varsa.”

Louisa meseleyi epey ciddiye aldı; papazın dizinden inip Fred’in yanına gitti.

“Ah, demek ki Yeni Yıl Günü vaaz vermek işe yaramıyor,” dedi Bay Farebrother, ayağa kalkıp uzaklaşırken. Son zamanlarda Fred’in kendisini kıskanmaya başladığını fark etmişti; ayrıca kendisinin de Mary’yi bütün öteki kadınlardan üstün tutmaktan vazgeçmediğini anlamıştı.

“Bayan Garth çok hoş bir genç kadın,” dedi oğlunun hareketlerini izleyen Bayan Farebrother.

Yaşlı kadın beklentiyle kendisine dönünce cevap vermek zorunda kalan Bayan Vincy, “Evet,” dedi. “Daha güzel olmaması yazık.”

“Ben öyle diyemem,” dedi Bayan Farebrother kesin bir tavırla. “Yüzünü seviyorum. İyi Tanrı onu güzelliği olmasa da mükemmel bir genç kadın olarak yaratmayı uygun gördüyse, her zaman güzellik aramamalıyız. Önce görgü ve terbiye gelir; Bayan Garth her durumda nasıl davranacağını bilir.”

Yaşlı kadının sesinde hafif bir sertlik vardı; Mary’nin ileride gelini olma ihtimalini düşünüyordu. Mary’nin Fred’le ilişkisindeki sorun şuydu: bunu herkesin önünde duyurmak uygun değildi. Bu yüzden Lowick Papaz Evi’ndeki üç kadın hâlâ Camden’ın Bayan Garth’ı seçmesini umuyordu.

Yeni konuklar geldi; salon müzik ve oyunlara ayrılırken, holün öteki tarafındaki sakin odada vist masaları hazırlandı. Bay Farebrother annesini memnun etmek için bir vist partisi oynadı. Annesi, arada sırada vist oynamayı skandala ve yeni fikirlere karşı bir protesto sayıyordu; bu açıdan bakıldığında, yanlış kâğıt atmanın bile kendine özgü bir itibarı vardı. Oyun bitince Bay Chichely’yi yerine oturttu ve odadan çıktı. Holü geçerken Lydgate yeni gelmiş, paltosunu çıkarıyordu.

“Tam da aramaya gideceğim kişisin,” dedi papaz. Salona girmek yerine hol boyunca yürüdüler ve soğuk havanın alev alev yanan bir odun yığınını daha da parlatmaya yardım ettiği şöminenin önünde durdular. “Gördüğün gibi, artık para için oynamadığımdan vist masasından kolayca ayrılabiliyorum,” diye sürdürdü Lydgate’e gülümseyerek. “Bunu sana borçluymuşum. Bayan Casaubon öyle söylüyor.”

“Nasıl?” dedi Lydgate soğukça.

“Ah, bunu bilmemi istememiştin; ben buna cömertlikten uzak bir ketumluk derim. Bir insanın, senin ona iyilik ettiğini bilmenin verdiği zevkten mahrum bırakmamalısın. Bazı insanların kimseye borçlu kalmaktan hoşlanmamasını anlamıyorum; yemin ederim, bana iyi davranan herkese borçlu kalmayı tercih ederim.”

“Ne demek istediğini anlayamıyorum,” dedi Lydgate. “Bana kalırsa bir ara Bayan Casaubon’a senden söz etmiş olmamdan bahsediyorsun. Ama bunu yaptığımı söylemeyeceğine dair verdiği sözü bozacağını düşünmemiştim,” dedi Lydgate, şömine çıkıntısının köşesine sırtını dayamış, yüzünde en ufak bir aydınlanma olmadan.

“Bunu ağzından kaçıran Brooke’tu, daha geçen gün. Bana, sen onun taktiklerini fark etmiş ve beni Ken ile Tillotson gibi övmüş olsan bile, o makamı aldığım için çok sevindiğini söyleme nezaketini gösterdi; Bayan Casaubon artık başka kimseyi dinlemez olmuş.”

“Ah, Brooke’un ağzı torba değil ki büzesin,” dedi Lydgate küçümseyerek.

“Eh, o zaman ağzından kaçırmasına sevindim. Bana iyilik etmek istediğini bilmemden neden hoşlanmayasın ki, canım dostum? Hem bana gerçekten iyilik ettin. İnsanın doğru davranmasının ne kadarının parasız kalmamaya bağlı olduğunu görmek, kendini beğenmişliğini epey sarsıyor. Şeytandan hizmet beklemiyorsa, onun gönlünü hoş etmek için Rabbin Duası’nı tersten okumaya kalkışmaz insan. Artık talihin gülümsemesine bel bağlamak zorunda değilim.”

“Şans olmadan para kazanılabileceğini sanmıyorum,” dedi Lydgate. “İnsan mesleğiyle kazanıyorsa, kazanç neredeyse kesinlikle şansa bağlıdır.”

Bay Farebrother, Lydgate’in bu sözünü, önceki konuşma tarzından belirgin biçimde farklı oluşunu, işleri yolunda gitmeyen bir adamın huysuzluğuna bağlayabileceğini düşündü. İyi niyetli bir kabullenişle karşılık verdi—

“Ah, dünyanın düzenine sabırla katlanmak gerekiyor. Ama insanı seven ve gücü yettiğince ona yardım etmekten başka bir şey istemeyen dostları varsa, sabırla beklemek daha kolay.”

“Evet, tabii,” dedi Lydgate umursamaz bir sesle; duruşunu değiştirip saatine baktı. “İnsanlar sıkıntılarını olduğundan büyük gösteriyor.”

Bunun Bay Farebrother’ın kendisine yardım etme teklifi olduğunu çok iyi anlamıştı ve bunu kaldıramıyordu. Biz ölümlüler ne tuhaf biçimde kararlıyız: Uzun süre papaza gizlice iyilik etmiş olmanın verdiği mutluluğu tattıktan sonra, papazın karşılığında kendisinin de bir iyiliğe ihtiyaç duyduğunu sezmesi Lydgate’i yenilmez bir ketumluğa sürüklüyordu. Üstelik böyle tekliflerin arkasından başka ne gelebilirdi? “Kendi durumunu anlatması”, belli şeylere ihtiyacı olduğunu ima etmesi gerekirdi. O anda intihar ona daha kolay görünüyordu.

Bay Farebrother, bu cevabın ne anlama geldiğini anlayamayacak kadar saf değildi. Lydgate’in iri yapısına denk düşen tavır ve sesindeki belli bir ağırlık da ilk anda karşılık verdiğiniz yakınlaşmayı geri çevirdi mi, ikna yöntemlerini işe yaramaz kılıyor gibiydi.

“Saat kaç?” dedi papaz, incinmişliğini bastırarak.

“On biri geçti,” dedi Lydgate. Sonra salona girdiler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…