Middlemarch kitap kapağı

69. bölüm / 88

68. Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: 68. Bölüm.
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime · Okuduğun bölüm
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

68. BÖLÜM.
Erdem hangi lütuf giysisini giyebilir,

Kötülük de aynı güzellikle giyinip aynı işi görüyorsa?

Haksızlık, kurnazlık, düşüncesizlik

Aynı ölçüde adil roller oynayıp amaçları da övgüye değer olabiliyorsa?

Bütün bu muazzam olaylar cildini,

Eylemlerin evrensel haritası olan dünyayı,

Güçlü biçimde denetleyen ve bütün kuşaklar boyunca

En doğru yolun yine de başarıya ulaştığını kanıtlayan,

Öyleyse ağırbaşlı, bilgili Tecrübe,

Bütün dünyanın gözleriyle bakan,

Bütün çağlarla bağ kuran,

Kılavuzsuz Hile’den daha güvenli gitmez mi?

—DANIEL: Musophilus.

Bulstrode’un Lydgate’le konuşurken açıkladığı ya da ele verdiği bu plan ve ilgi değişikliği, Bay Larcher’ın satışının gerçekleştiği, Raffles’ın Will Ladislaw’ı tanıdığı ve bankacının, acı verici sonuçları durdurması için İlahi Takdir’i harekete geçirebilecek bir iade girişiminde boşuna bulunduğu dönemden beri yaşadığı ağır bir tecrübenin sonucuydu.

Raffles ölmediyse yakında Middlemarch’a döneceği yolundaki kesin öngörüsü doğru çıkmıştı. Noel arifesinde The Shrubs’ta yeniden belirdi. Bulstrode onu karşılamak ve aileden başkalarıyla konuşmasını engellemek için evdeydi; ama ziyaretin koşullarının kendisini suçlu duruma düşürmesini ve karısını telaşlandırmasını bütünüyle önleyemedi. Raffles, önceki gelişlerinde olduğundan daha başına buyruk çıkmıştı. Zihnindeki huzursuzluk kronikleşmiş, alışılmış ölçüsüz içkinin etkisi giderek artmıştı; söylenenlerin onda bıraktığı her izden hemen sıyrılıyordu. Evde kalmakta ısrar etti. Bulstrode iki tür kötülüğü tartıp bunun, Raffles’ın kasabaya gitmesinden en azından daha kötü bir seçenek olmadığına karar verdi. Onu akşam kendi odasında tuttu ve yatağına yatırdı. Raffles ise bu düzgün, varlıklı günah ortağına verdiği sıkıntıyla eğlenip duruyordu. Bunu şakacı bir dille, arkadaşının kendisine yararı dokunmuş ama kazancının tamamını alamamış bir adamı ağırlama zevkine duyduğu sempati diye anlatıyordu. Gürültülü şakalarının altında kurnaz bir hesap vardı: Bu yeni işkenceden kurtulmasının karşılığı olarak Bulstrode’dan daha yüklü bir ödeme koparmaya soğukkanlılıkla karar vermişti. Ne var ki kurnazlığı hedefini biraz şaşırmıştı.

Bulstrode, Raffles’ın kaba saba yapısının hayal edebileceğinden çok daha fazla işkence çekiyordu. Karısına, bu zavallı yaratığa, yani kötülüğün kurbanına, kendine zarar vermesin diye yalnızca göz kulak olduğunu söylemişti. Doğrudan yalan söylemeden, kendisini bu bakımı üstlenmeye bağlayan bir aile bağı bulunduğunu ve Raffles’ta ihtiyat gerektiren akıl sağlığı bozukluğu belirtileri olduğunu ima etmişti. Ertesi sabah talihsiz adamı bizzat evden çıkaracaktı. Bu imalarla Bayan Bulstrode’a, kızlarıyla hizmetkârları için önlem almasını sağlayacak bilgiler verdiğini ve yiyecek içecek götürmek için bile odaya kendisinden başka kimsenin girmesine neden izin vermediğini açıklamış olduğunu düşünüyordu. Ama Raffles’ın geçmişte yaşananlardan yüksek sesle ve açıkça söz ederken duyulmasından, hatta Bayan Bulstrode’ın kapıyı dinlemeye kalkışmasından korkarak acı içinde oturuyordu. Onu nasıl engelleyebilirdi? Kapıyı açıp karısını yakalamaya kalkışarak korkusunu nasıl ele verebilirdi? Karısı dürüst ve açık sözlü bir kadındı; acı verecek bir gerçeği öğrenmek için böyle alçakça bir yola başvurması pek olası değildi. Ama korku, olasılık hesabından daha güçlüydü.

Raffles böylece işkenceyi fazla ileri götürmüş, planında olmayan bir sonuca yol açmıştı. Kendini bütünüyle dizginlenemez biri olarak göstererek Bulstrode’a, elinde kalan tek çarenin sertçe karşı koymak olduğunu hissettirmişti. Bankacı o gece Raffles’ı yatağa yatırdıktan sonra kapalı arabasının ertesi sabah yedi buçukta hazır olmasını emretti. Saat altıda çoktan giyinmişti; biraz da o sıkıntısını dua ederek geçirmiş, en büyük kötülüğü önleme güdüsüyle herhangi bir konuda gerçeği çarpıtmış ya da Tanrı’nın huzurunda doğru olmayan bir şey söylemişse bunu bağışlatmaya çalışmıştı. Çünkü Bulstrode, dolaylı yoldan işlediği daha nice günaha kıyasla, doğrudan yalan söylemekten ölçüsüz bir şiddetle kaçınıyordu. Oysa bu günahların çoğu, bilincimizin hesaba katmadığı ama zihnimizi verdiğimiz ve arzuladığımız sonuca ulaştıran ince kas hareketleri gibiydi. Her şeyi bilen Tanrı’nın gördüğünü canlı biçimde tasavvur edebildiğimiz şeyler ise yalnızca bilincinde olduğumuz şeylerdir.

Bulstrode mumunu Raffles’ın yatağının yanına götürdü; Raffles acı verici bir rüya görüyor gibiydi. Işığın varlığının uyuyan adamı yavaşça ve nazikçe uyandırmasını umarak sessizce bekledi; çünkü birdenbire uyanmasının gürültüye yol açmasından korkuyordu. Uyanacakmış gibi görünen titremelerini ve soluk soluğa kalışını iki dakika, belki daha uzun süre izledi. Sonra Raffles, uzun, boğuk bir iniltiyle sıçrayıp doğruldu; korku içinde çevresine bakıyor, titreyip nefes nefese kalıyordu. Ama başka ses çıkarmadı. Bulstrode mumu yere bırakıp kendine gelmesini bekledi.

Bulstrode, daha önce hiç göstermediği soğuk ve buyurgan bir tavırla, ancak çeyrek saat sonra konuştu: “Bu kadar erken gelmemin sebebi, Bay Raffles, arabayı yedi buçukta hazır etmemi emretmiş olmam ve sizi kendim Ilsely’ye kadar götürmeye niyetli olduğum. Orada trene binebilir ya da posta arabasını bekleyebilirsiniz.” Raffles konuşacak oldu ama Bulstrode buyurgan bir edayla sözünü kesti: “Susun efendim ve söyleyeceklerimi dinleyin. Şimdi size biraz para vereceğim; bana mektupla başvurduğunuzda da ara sıra makul bir miktar göndereceğim. Ama yeniden buraya gelmeye kalkarsanız, Middlemarch’a dönerseniz ya da bana zarar verecek biçimde konuşursanız, artık benden yardım görmeden, kininizin size sağlayabileceği şeylerle geçinmek zorunda kalırsınız. Adımı lekeleyerek kimse size iyi para ödemez. Bana karşı yapabileceğiniz en kötü şeyin ne olduğunu biliyorum; yeniden üzerime gelmeye cüret ederseniz buna göğüs gereceğim. Kalkın efendim, gürültü çıkarmadan dediğimi yapın. Yoksa sizi mülkümden çıkarması için bir polis çağırırım; hikâyelerinizi kasabadaki bütün meyhanelerde anlatabilirsiniz ama yol masraflarınızı karşılamanız için benden bir altı peni bile alamazsınız.”

Bulstrode hayatında nadiren bu kadar gergin bir kararlılıkla konuşmuştu. Gecenin büyük bölümünde bu konuşmayı ve muhtemel etkilerini düşünüp durmuş, Raffles’ın bir daha dönmesini kesin olarak önleyeceğine güvenmese de yapabileceği en iyi hamlenin bu olduğuna karar vermişti. Bu sabah bitkin adamı boyun eğmeye zorlamayı başardı: zehirlenmiş bedeni, Bulstrode’un soğuk ve kararlı duruşu karşısında o anda sindi; aile kahvaltısı başlamadan sessizce arabaya bindirilip götürüldü. Hizmetkârlar onu yoksul bir akraba sanmışlardı. Dünyada başı dik gezen efendileri gibi katı bir adamın böyle bir kuzeninden utanıp onu başından savmak istemesine şaşırmadılar. Bankacının nefret ettiği yol arkadaşıyla yaptığı on millik araba yolculuğu Noel gününün kasvetli bir başlangıcıydı. Ama yolun sonunda Raffles neşesini toplamıştı; bankacı ona yüz sterlin verdiği için gönül rahatlığıyla ayrıldı. Bulstrode’u bu eli açıklığa iten türlü güdüler vardı ama kendisi bunların hepsini yakından incelemedi. Raffles’ı huzursuz uykusunda izlerken, Raffles’ın Bulstrode’un kendisine ilk kez iki yüz sterlin verdiği zamandan beri epey yıprandığı aklından kesinlikle geçmişti.

Bulstrode, bir daha kendisini kandırmasına izin vermeyeceğine dair kesin sözünü tekrarlamaya özen göstermiş, Raffles’a, Bulstrode’a rüşvet vermenin risklerinin Bulstrode’a meydan okumanın riskleriyle tamamen aynı olduğunu anlatmaya çalışmıştı. Ama itici varlığından kurtulup sessiz evine döndüğünde, Raffles’tan bir soluklanmadan fazlasını elde ettiğine dair hiçbir güven duymuyordu. Sanki iğrenç bir kâbus görmüş, bu imgeleri onlara eşlik eden tiksindirici duyumlarla birlikte zihninden atamamış gibiydi; hayatının bütün hoş çevresine tehlikeli bir sürüngen sümüksü izlerini bırakmıştı sanki.

İnsan, o kanaat dokusu yıkılma tehdidiyle karşılaşana dek, en içten yaşamının ne kadarının başkalarının kendisi hakkında düşündüğüne inandığı şeylerden oluştuğunu nereden bilebilir?

Karısının zihninde huzursuz bir kuşku birikmiş olduğunu daha iyi seziyordu; çünkü karısı bundan hiç söz etmemeye özen gösteriyordu. Her gün üstünlüğün tadına ve tam bir itaatin gösterdiği saygıya alışmıştı. Kendisinin gözlendiği ya da hakkında utanç verici bir sır sakladığına dair gizli bir kuşkuyla değerlendirildiği düşüncesi, öğüt verici sözler söylerken sesini titretiyordu. Bulstrode gibi kaygılı yaradılıştaki insanlar için olacakları önceden görmek, çoğu zaman onları yaşayıp görmekten daha kötüdür; hayal gücü yaklaşan utancın acısını durmadan büyütüyordu. Evet, utanç yakındı. Raffles’a meydan okuması adamı uzak tutamazsa —Bulstrode bu sonucu dua ederek diliyor ama pek de umut etmiyordu— utanç kaçınılmazdı. Bunun, izin verilirse, ilahi bir tecelli, bir ceza ve hazırlık olacağını kendine boşuna söylüyordu; zihninde canlandırdığı yakıcı utançtan geri çekiliyor, rezil olmaktan kurtulmasının İlahi şan için daha iyi olacağına hükmediyordu. Bu korku sonunda onu Middlemarch’tan ayrılmak için hazırlık yapmaya itmişti. Hakkında kötü bir gerçek duyurulacaksa eski komşularının küçümsemesinden daha az yakıcı bir uzaklıkta olurdu; hayatının böylesine derin duyarlılıklar biriktirmediği yeni bir yerde de peşinden gelse bile işkencecisi daha az korkutucu olurdu. Kasabayı kesin olarak terk etmenin karısı için son derece acı verici olacağını biliyordu; ayrıca kök saldığı yerde kalmayı da yeğlerdi. Bu yüzden hazırlıklara önce koşullu biçimde girişmiş, Takdir’in korkularını dağıtacak elverişli bir müdahalesi olursa kısa bir ayrılıktan sonra geri dönme olanağını her yönden açık bırakmak istemişti. Sağlığının bozulduğunu öne sürerek Banka’nın yönetimini devretmeye, çevredeki başka ticari işlerin etkin denetimini de bırakmaya hazırlanıyordu; ama ileride yeniden bu işlere dönmesinin önünü kapatmayacaktı. Bu önlem, ticaretteki genel durgunluk yüzünden uğradığı gelir kaybına ek olarak masraflarını biraz artırıp gelirini bir miktar daha azaltacaktı. Harcama kısabileceği başlıca kalemlerden biri de Hastane’ydi.

Lydgate’le yaptığı konuşmayı belirleyen tecrübe buydu. Ama o sırada hazırlıklarının çoğu, gereksiz oldukları anlaşılırsa geri alınabilecek aşamayı geçmemişti. Son adımları sürekli erteliyordu. Gemi batma tehlikesi yaşayan ya da azgın atların çektiği arabasından savrulmak üzere olan birçok kişi gibi, korkularının ortasında, en kötüsünü önleyecek bir şey olacağına dair inatçı bir izlenime kapılıyor; hayatını geç bir göçle bozmanın acelecilik olabileceğini düşünüyordu. Hele karısına, yaşamak isteyeceği tek yerden belirsiz süreyle sürgüne gitme tasarısını inandırıcı biçimde açıklamak zordu.

Bulstrode’un ilgilenmesi gereken işlerden biri de yokluğunda Stone Court’taki çiftliğin yönetimiydi. Bu konuda, Middlemarch’ta ya da çevresinde sahip olduğu ev ve arazilerle ilgili diğer bütün işlerde olduğu gibi, Caleb Garth’a danışmıştı. Böyle işlerle uğraşan herkes gibi, kendi çıkarından çok işvereninin çıkarını düşünen bir temsilci istiyordu. Stone Court’ta Bulstrode hayvan sürüsü üzerindeki hakkını korumak ve isterse gözde uğraşı olan denetçiliğe yeniden dönebilmek için bir düzen kurmak istiyordu. Caleb ona, sıradan bir çiftlik kâhyasına güvenmek yerine araziyi, hayvanları ve aletleri yıllık kiraya vermesini, elde edilen ürünlerden de orantılı pay almasını önermişti.

“Bu koşullarla bana bir kiracı bulacağınıza güvenebilir miyim, Bay Garth?” dedi Bulstrode. “Birlikte görüştüğümüz bu işleri yönetmeniz karşılığında size ödeyeceğim yıllık tutarı da bildirir misiniz?”

“Bir düşüneyim,” dedi Caleb kendine özgü açık sözlülüğüyle. “Nasıl halledebilirim, bir bakayım.”

Bay Garth, Fred Vincy’nin geleceğini düşünmek zorunda olmasaydı, karısı yaşlandıkça fazla çalışmasından hep kaygı duyduğu için işlerinin artmasına muhtemelen sevinmezdi. Ama bu konuşmanın ardından Bulstrode’un yanından ayrılırken Stone Court’u kiraya verme işiyle ilgili çok çekici bir fikir aklına geldi. Bulstrode, Fred Vincy’yi oraya yerleştirmesine ve yönetimden Caleb Garth’ın sorumlu olmasına razı olur muydu acaba? Fred için mükemmel bir yetişme fırsatı olurdu; oradan mütevazı bir gelir elde edebilir, başka işlere yardım ederek bilgi edinmeye de vakit bulabilirdi. Caleb bu düşüncesini Bayan Garth’a öyle belli bir sevinçle anlattı ki, karısı onun heyecanını kırmamak için, kendini fazla işe vermesinden duyduğu sürekli kaygıyı dile getiremedi.

“Her şeyin karara bağlandığını söyleyebilsem, çocuk dünyanın en mutlu insanı olurdu,” dedi arkasına yaslanıp ışıldayan gözlerle. “Bir düşün Susan! Yaşlı Featherstone ölmeden yıllar önce o yeri aklına koymuştu. Üstelik işin güzel tarafı, sonunda orayı dürüstçe, çalışıp çabalayarak elde etmesi olurdu; ticarete atılarak. Bulstrode’un sürdürmesine izin vermesi, sonra da hayvanları yavaş yavaş satın alması pekâlâ mümkün. Başka bir yere kalıcı olarak yerleşmeye karar verip vermediğini hâlâ anlayamamış, farkındayım. Hayatımda hiçbir düşünceye bundan çok sevinmemiştim. Bir de çocuklar er geç evlenebilir, Susan.”

“Bulstrode’un kabul edeceğinden emin olana kadar Fred’e bu plandan hiç söz etmeyeceksin, değil mi?” dedi Bayan Garth yumuşak bir ihtiyatla. “Evlilik konusuna gelince Caleb, biz yaşlıların onu hızlandırmamıza gerek yok.”

“Ah, bilmiyorum,” dedi Caleb başını yana sallayarak. “Evlilik insanı yola getirir. Fred de benim dizginime daha az ihtiyaç duyar. Neyse, neye kalkıştığımı öğrenene kadar bir şey söylemeyeceğim. Bulstrode’la yine konuşurum.”

Bunu yapmak için eline geçen ilk fırsatı değerlendirdi. Bulstrode’un yeğeni Fred Vincy’ye özel bir yakınlığı yoktu; ama daha vicdanlı biçimde yönetilmezlerse önemli kayıplara yol açacağından emin olduğu dağınık çeşitli işlerde Bay Garth’ın hizmetlerinden yararlanmayı çok istiyordu. Bu nedenle Bay Garth’ın önerisine karşı çıkmadı. Vincy ailesinden birinin yararına olacak bu anlaşmaya razı olmaktan hoşnutsuzluk duymamasının bir başka nedeni daha vardı. Bayan Bulstrode, Lydgate’in borçlarını öğrenince kocası yoksul Rosamond için bir şey yapamaz mı diye merak etmiş; Lydgate’in işlerinin kolayca düzeltilemeyeceğini, en akıllıca yolun onların “kendi akışına bırakılması” olduğunu kocasından öğrenince çok üzülmüştü. Bunun üzerine Bayan Bulstrode ilk kez şöyle demişti: “Bence aileme karşı hep biraz katısın Nicholas. Akrabalarımdan hiçbirini geri çevirmek için bir nedenim olmadığından eminim. Fazla dünyaya dönük olabilirler ama hiç kimse saygıdeğer olmadıklarını söyleyemez.”

“Sevgili Harriet,” dedi Bay Bulstrode, gözleri yaşla dolan karısının bakışları karşısında irkilerek, “erkek kardeşine epey sermaye sağladım. Evlenmiş çocuklarına da bakmam beklenemez.”

Bu sözler doğru görünüyordu; Bayan Bulstrode’un itirazı, aşırıya kaçan eğitiminin sonuçlarını hep önceden gördüğü zavallı Rosamond’a acımaya dönüştü.

Bu konuşmayı hatırlayan Bay Bulstrode, Middlemarch’tan ayrılma tasarısını karısıyla açık açık konuşması gerektiğinde, yeğeni Fred’in yararına olabilecek bir düzenleme yaptığını ona söyleyebilmenin iyi olacağını düşündü. Şimdilik yalnızca The Shrubs’ı birkaç aylığına kapatmayı ve Güney Sahili’nde bir ev tutmayı düşündüğünü söylemişti.

Böylece Bay Garth istediği güvenceyi aldı: Bulstrode belirsiz bir süre için Middlemarch’tan ayrılırsa Fred Vincy’ye önerilen koşullarla Stone Court’un kiracılığı verilecekti.

Caleb, işlerin bu “güzel biçimde yoluna girmesi” umuduyla öylesine sevinmişti ki, karısının sevecen azarları kendini tutmasını sağlamasa, Mary’ye her şeyi anlatıverirdi; “çocuğu sevindirmek” istiyordu. Yine de kendini tuttu. Araziyi ve hayvanları daha iyi incelemek, önceden bir tahminde bulunmak için Stone Court’a yaptığı ziyaretleri Fred’den gizli tuttu. Olası gelişmelerin gerektirdiğinden daha hevesli olduğu kesindi; ama Fred ve Mary için saklı bir doğum günü hediyesi gibi elinde tuttuğu bu muhtemel mutluluk kırıntısını düşünmek, onda babaya özgü bir sevinç uyandırıyordu.

“Peki ya bütün bu tasarı havada kalırsa?” dedi Bayan Garth.

“Eh, eh,” diye karşılık verdi Caleb, “kale kimsenin başına yıkılmaz.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…