Middlemarch kitap kapağı

15. bölüm / 88

Xıv. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: Xıv. Bölüm
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime · Okuduğun bölüm
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

XIV. BÖLÜM
“İşte tarifi, dikkatle izleyin:

İnce etin yanına sunulan,

Tembellik denen o sosun;

Nice kişi yer onu,

Tatlı bulur, severek yutar:

Önce tazı gibi lokma kollayın,

Tokatlarla iyice karıştırın,

Dalkavukluğun koyu yağını ekleyin,

Kendini öven bayağı yalanlarla köpürtün.

Ilık servis edin; saklamak için

Ölülerin ayakkabılarını seçin.”

Bay Bulstrode’un Harriet’le konuşması, Bay Vincy’nin umduğu sonucu vermişe benziyordu; ertesi sabah erkenden bir mektup geldi. Fred bu mektubu, istenen tanıklık olarak Bay Featherstone’a götürebilirdi.

Yaşlı bey soğuk hava yüzünden yatağından çıkmıyordu. Mary Garth oturma odasında görünmeyince Fred hemen üst kata çıktı ve mektubu amcasına verdi. Yatak dayanağına rahatça yaslanmış olan Bay Featherstone, insanlara güvenmeyip onların planlarını bozma konusundaki bilgeliğinin bilincinden her zamanki gibi keyif alabilecek durumdaydı. Mektubu okumak için gözlüğünü takarken dudaklarını büzüp ağız kenarlarını aşağı çekti.

“Koşullar gereği kanaatimi belirtmekten kaçınmayacağım—tüh! Herif ne cafcaflı sözler yazmış! Müzayedeci gibi konuşuyor—oğlunuz Frederic’in, Bay Featherstone’un vaat ettiği miras payları karşılığında hiç avans almadığını—vaat mi? Benim bir şey vaat ettiğimi kim söyledi? İstediğim kadar ek vasiyetname düzenlerim—ve böyle bir girişimin niteliği göz önüne alındığında, aklı başında ve karakter sahibi bir gencin böyle bir işe kalkışacağını varsaymanın yersiz olduğunu—ah ama beyefendi oğlunuzun aklı başında ve karakter sahibi olduğunu söylemiyor, bunu iyi dinleyin efendim! Böyle bir iddiayla kendi ilgim konusundaysa, oğlunuzun Bay Featherstone’un ölümünden sonra kendisine kalabilecek herhangi bir mülk karşılığında borç aldığı yolunda hiçbir beyanda bulunmadığımı açıkça söylüyorum—aman Tanrım! ‘Mülk’, ‘kalabilecek’, ‘ölüm’! Avukat Standish onun yanında hiç kalır. Borç para istemek istese daha süslü konuşamazdı. Eh,” dedi Bay Featherstone; sonra mektubu küçümseyen bir tavırla Fred’e uzatırken gözlüğünün üzerinden ona baktı, “Bulstrode güzelce yazmış diye her sözüne inandığımı sanmıyorsun, değil mi?”

Fred’in yüzü kızardı. “Mektubu istemiştiniz efendim. Sanırım Bay Bulstrode’un inkârı, inkâr ettiği şeyi size anlatan kişinin sözü kadar güvenilirdir.”

“Aynen öyle. İkisinden birine inandığımı hiç söylemedim. Şimdi ne bekliyorsun?” dedi Bay Featherstone kestirip atarak. Gözlüğünü çıkarmamış, ellerini de örtülerinin altına çekmişti.

“Hiçbir şey beklemiyorum efendim.” Fred öfkesini güçlükle bastırdı. “Mektubu getirmeye geldim. İsterseniz size iyi günler dileyip gideyim.”

“Daha değil, daha değil. Zili çal; missy gelsin istiyorum.”

Zile yanıt verip içeri giren bir hizmetkâr oldu.

“Kıza söyle gelsin!” dedi Bay Featherstone sabırsızca. “Gitmeye ne hakkı vardı ki?” Mary geldiğinde de aynı ses tonuyla konuştu.

“Ben git diyene kadar neden burada oturup beklemedin? Yeleğimi istiyorum şimdi. Her zaman yatağın üstüne koymanı söylemiştim.”

Mary’nin gözleri, ağlamış gibi biraz kızarmıştı. Bay Featherstone’un bu sabah en huysuz hâllerinden birinde olduğu açıktı. Fred’in şimdi çok ihtiyaç duyduğu parayı alacak olma ihtimali vardı ama yine de yaşlı zalime dönüp Mary Garth’ın onun her çağrısına koşacak biri olamayacağını söylemek için fırsat bulmayı tercih ederdi. Mary odaya girerken Fred ayağa kalkmıştı ama kız onu neredeyse hiç fark etmemişti. Sanki üzerine bir şey fırlatılmasını beklediği için sinirleri titriyordu. Oysa korkması gereken en kötü şey, onun ağzından çıkacak sözlerdi. Mary askıdaki yeleği almak için uzanınca Fred yanına gidip, “İzin ver,” dedi.

“Dokunma! Sen getir, missy, şuraya bırak,” dedi Bay Featherstone. Yeleği yanına bıraktığında, “Şimdi ben çağırana kadar yine git,” diye ekledi. Birine iyilik göstermekten aldığı zevki, başka birine özellikle kötü davranarak tatlandırması âdetiydi; Mary de bu çeşniyi sunmak için hep elinin altındaydı. Kendi akrabaları geldiğinde ona daha iyi davranırdı. Yeleğinin cebinden ağır ağır bir anahtar demeti çıkardı; sonra yatak örtülerinin altındaki teneke kutuyu ağır ağır çekip aldı.

“Sana küçük bir servet vereceğimi mi sanıyorsun, ha?” dedi. Kapağı açmaya davranmışken durdu ve gözlüğünün üzerinden baktı.

“Hiç de değil efendim. Geçen gün bana bir hediye vermekten söz etme lütfunda bulunmuştunuz; yoksa elbette aklıma gelmezdi.” Fred umutlu yaradılışlıydı; kaygılarından birinden kurtulmasına yetecek kadar bir paranın gözünde belirdiğini sanmıştı. Fred borca girdiğinde, vaktinde ödeme yapmasını sağlayacak bir şeylerin—ne olduğunu özellikle düşünmesi gerekmezdi—olup biteceği ona hep çok muhtemel görünürdü. Şimdi de bu hayırlı olay eli kulağındaymış gibi duruyordu. Yardımın ihtiyacından az olacağını düşünmek düpedüz saçmalık olurdu; tıpkı bir mucizenin tamamına inanacak gücü bulamadığı için yarım mucizeye inanmak gibi.

Derin damarlarla örülü eller, banknotları birer birer yoklayıp yeniden düz biçimde masaya koydu. Fred hevesli görünmemek için sandalyesinde geriye yaslanmıştı. Özünde bir centilmen olduğuna inanıyor, parasını almak için yaşlı adamın gönlünü hoş tutmaktan hoşlanmıyordu. Sonunda Bay Featherstone gözlüğünün üzerinden ona yeniden baktı ve eline küçük bir tomar banknot tutuşturdu. Önemsiz kenarları Fred’e dönük durduğundan, banknotların yalnızca beş tane olduğunu açıkça görebiliyordu. Ama her biri elli sterlin değerinde olabilirdi. Banknotları alıp şöyle dedi:

“Size çok teşekkür ederim efendim,” dedi; değerlerini düşünmüyormuş gibi yaparak banknotları rulo edecekti. Ama onu dikkatle süzen Bay Featherstone’un hoşuna gitmemişti bu.

“Hadi, saymaya değer bulmuyor musun? Para alırken lord gibi davranıyorsun; herhâlde harcarken de öyle davranırsın.”

“Hediye atın dişine bakılmaz diye düşünmüştüm efendim. Ama saymaktan memnuniyet duyarım.”

Fred saydıktan sonra o kadar memnun kalmadı. Çünkü banknotların toplamı, umutlarının mutlaka olması gerektiğine karar verdiği miktardan gerçekten de azdı. Bir şeylerin yerli yerinde olması, insanın beklentilerine uyması demek değilse ne demekti? Beklentiler böyle karşılanmayınca, ardında saçmalık ve tanrıtanımazlık ağzını açıp bekliyordu. Fred’in morali, elinde yalnızca beş tane yirmilik bulunduğunu görünce iyice çöktü; bu ülkede aldığı yükseköğrenim de yardımına yetişecek gibi görünmüyordu. Yine de açık teni hızla renk değiştirirken şöyle dedi:

“Çok cömert davrandınız efendim.”

“Öyle olduğunu sanıyorum,” dedi Bay Featherstone. Kutuyu kilitleyip yerine koydu, sonra gözlüğünü ağır ağır çıkardı. İçinden yaptığı düşünme onu daha da ikna etmiş gibi, sonunda yineledi: “Cömertçe davrandığımı sanıyorum.”

“Size minnettar olduğuma emin olabilirsiniz efendim,” dedi Fred; bu sırada neşeli hâline dönmek için vakit bulmuştu.

“Öyle olsan iyi edersin. Dünyada kendine bir yer edinmek istiyorsun; güvenebileceğin tek kişi de Peter Featherstone sanırım.” Yaşlı adamın gözleri, bu şık genç adamın ona güveniyor olmasından duyduğu tuhaf karışık memnuniyetle parladı; genç adamın böyle yaptığı için biraz budala olduğunu da biliyordu.

“Evet, gerçekten de parlak fırsatlarla doğmadım. Benim kadar eli kolu bağlanmış pek az adam vardır,” dedi Fred; kendisine ne kadar haksız davranıldığını düşününce, kendi erdemlerine biraz şaşırarak. “Sizin kadar iyi alışveriş yargısı olmayan adamların kötü pazarlara istedikleri kadar para saçabildiğini görürken, benim nefesi kesik bir av atına binmek zorunda kalmam gerçekten de biraz fazla haksızlık gibi geliyor.”

“Eh, artık kendine güzel bir av atı alabilirsin. Sanırım seksen sterlin yeter; küçük bir sıkıntıdan kurtulman için de elinde yirmi sterlin kalır,” dedi Bay Featherstone hafifçe kıkırdayarak.

“Çok naziksiniz efendim,” dedi Fred; sözleriyle hissettikleri arasındaki farkı derinden duyuyordu.

“Evet, senin o şık amcan Bulstrode’dan daha iyi bir amcayım. Sanırım onun spekülasyonlarından pek bir şey elde edemezsin. Duyduğuma göre babanın bacağına sağlam bir ip dolamış, ha?”

“Babam işleri hakkında bana hiç bilgi vermez efendim.”

“Eh, orada akıllıca davranıyor. Ama başkaları, o söylemeden de öğreniyor. Sana bırakacak pek bir şeyi olmayacak; büyük olasılıkla vasiyetname bile bırakmadan ölür—öyle bir adamdır—Middlemarch belediye başkanı yapsınlar, isterlerse. Ama en büyük oğul olsan da vasiyetname bırakmadan ölmesinden pek bir şey kazanamazsın.”

Fred, Bay Featherstone’un daha önce hiç bu kadar tatsız olmadığını düşündü. Gerçi daha önce ona tek seferde bu kadar çok para da vermemişti.

“Bay Bulstrode’un bu mektubunu yakayım mı efendim?” dedi Fred. Mektubu elinde tutarak ayağa kalkmış, sanki ateşe atacakmış gibi yapmıştı.

“Evet, evet, istemiyorum. Bana para etmez.”

Fred mektubu ateşin yanına götürdü ve keyifle ateş demirini içinden geçirdi. Odadan çıkmak için can atıyordu ama parayı cebine koyar koymaz kaçıp gitmek, hem kendi vicdanına hem de amcasına karşı biraz utandırıcı geliyordu. Az sonra çiftlik kâhyası gelip efendisine rapor verdi; Fred de tarifsiz bir rahatlamayla, yakında yine gelmesi söylenerek gönderildi.

Fred yalnızca amcasından kurtulmak değil, Mary Garth’ı bulmak da istemişti. Mary şimdi her zamanki yerinde, elinde dikişiyle oturuyordu; yanındaki küçük masada da açık bir kitap vardı. Göz kapaklarının kızarıklığı biraz inmiş, kendine hâkim olağan hâline dönmüştü.

“Üst katta bana mı ihtiyaç var?” dedi Fred içeri girince yarı doğrulup.

“Hayır; yalnızca gönderildim, çünkü Simmons yukarı çıktı.”

Mary yeniden oturup işine koyuldu. Ona her zamankinden daha kayıtsız davrandığı kesindi; Fred’in üst katta onun adına ne kadar öfkelendiğini bilmiyordu.

“Mary, biraz burada kalabilir miyim, yoksa seni sıkar mıyım?”

“Lütfen otur,” dedi Mary. “Dün burada olan Bay John Waule kadar sıkıcı olmazsın. İzin isteyeceğine oturup kaldı.”

“Zavallı adam! Sanırım sana âşık.”

“Öyle olduğunun farkında değilim. Bir kıza en itici gelen şeylerden biri de, ona nazik davranan ve minnet duyduğu her erkeğin ona âşık olduğunun varsayılmasıdır; bu düşünce ikisinin arasına hep girer. En azından benim bütün bunlardan uzak kalabileceğimi sanırdım. Bana yaklaşan herkesin âşık olduğunu düşünmek gibi saçma bir kuruntuya kapılmam için hiçbir neden yok.”

Mary herhangi bir duygusunu ele vermek istememişti ama kendine engel olamayıp sözlerini, kızgınlıktan titreyen bir sesle bitirdi.

“Lanet olsun John Waule’a! Seni kızdırmak istememiştim. Bana minnet duyman için bir nedenin olduğunu bilmiyordum. Biri senin için mumu söndürünce bunu ne büyük iyilik saydığını unutmuşum.” Fred’in de gururu vardı; Mary’yi bu çıkışa neyin sürüklediğini anladığını belli etmeyecekti.

“Ah, yalnızca dünyanın hâllerine kızgınım. Bana sağduyum varmış gibi konuşulmasını seviyorum. Üniversiteye gitmiş genç beyefendilerden bile duyduklarımın ötesinde, biraz daha fazlasını anlayabilecekmişim gibi hissediyorum çoğu zaman.” Mary toparlanmıştı; kulağa hoş gelen, bastırılmış bir kahkaha sesi konuşmasının altında dalgalanıyordu.

“Bu sabah benimle istediğin kadar alay et, umurumda değil,” dedi Fred. “Yukarı çıktığında çok üzgün görünüyordun. Böyle azarlanmak için burada kalman çok haksızlık.”

“Ah, hayatım kolay sayılır; karşılaştırınca öyle. Öğretmenliği denedim ama bana göre değil: aklım kendi yolunda dolaşmaya fazla meraklı. Yapmam için para aldığım işi yapıyormuş gibi davranıp aslında hiç yapmamaktansa, her türlü zorluğa katlanmak daha iyi bence. Buradaki her işi başkaları kadar iyi yapabilirim; belki bazılarından da iyi—mesela Rosy’den. Oysa o, masallarda devlerin eline düşüp zindana kapatılan türden güzel bir yaratık.”

“Rosy!” diye haykırdı Fred; sesinde derin bir kardeşçe kuşku vardı.

“Hadi Fred!” dedi Mary kararlılıkla. “Bu kadar eleştirel olmaya hakkın yok.”

“Şu anda belirli bir şey mi kastediyorsun?”

“Hayır, genel olarak bir şey kastediyorum—her zaman.”

“Ah, tembel ve müsrif olduğumu. Eh, yoksul bir adam olmaya uygun değilim. Zengin olsaydım fena biri olmazdım.”

“Tanrı’nın sizi çağırmaya razı olmadığı yaşam durumunda görevinizi yerine getirirdiniz,” dedi Mary gülerek.

“Eh, sen mürebbiye olarak görevini nasıl yerine getiremezsen ben de din adamı olarak görevimi yerine getiremezdim. Bu konuda biraz olsun hâlimden anlamalısın, Mary.”

“Din adamı olman gerektiğini hiç söylemedim. Başka işler de var. Bana kalırsa, insanın bir yol seçip ona göre davranmaya karar vermemesi çok üzücü.”

“Karar verirdim, eğer—” Fred sözünü yarıda kesti ve kalkıp şömine rafına yaslandı.

“Bir servete kavuşmayacağından emin olsaydın?”

“Öyle demedim. Benimle kavga etmek istiyorsun. Başkalarının benim hakkımda söylediklerine göre davranman hiç hoş değil.”

“Seninle nasıl kavga etmek isteyebilirim? Yeni kitaplarımla kavga etmiş olurum,” dedi Mary, masadaki kitabı kaldırarak. “Başkalarına ne kadar yaramazlık edersen et, bana karşı iyisin.”

“Çünkü seni herkesten çok seviyorum. Ama beni küçümsediğini biliyorum.”

“Evet, biraz,” dedi Mary gülümseyerek başını salladı.

“Her konuda akıllıca fikirleri olan, olağanüstü bir adama hayran olurdun.”

“Evet, olurdum.” Mary hızla dikiş dikiyor, duruma fazlasıyla hâkim görünerek insanı çileden çıkarıyordu. Bir konuşma bizim için yanlış bir yola saptığında, gitgide daha derin bir mahcubiyet batağına saplanırız. Fred Vincy’nin hissettiği de buydu.

“Sanırım bir kadın, erkeklerin sık sık âşık olduğu gibi, çocukluğundan beri tanıdığı birine asla âşık olmaz. Bir kızı etkileyen hep yeni bir adamdır.”

“Bir düşüneyim,” dedi Mary, ağzının kenarları muzipçe kıvrılarak. “Kendi deneyimlerimi gözden geçirmeliyim. Juliet var; söylediklerine örnek gibi görünüyor. Ama Ophelia muhtemelen Hamlet’i uzun zamandır tanıyordu; Brenda Troil de Mordaunt Merton’u çocukluklarından beri tanıyordu. Ama o, anlaşılan, takdire değer bir genç adammış. Minna ise yabancı olan Cleveland’a daha da derinden âşıktı. Waverley, Flora MacIvor için yeniydi; ama Flora ona âşık olmadı. Bir de Olivia, Sophia Primrose ve Corinne var; onların yeni erkeklere âşık oldukları söylenebilir. Genel olarak deneyimlerim epey karışık.”

Mary, Fred’e biraz muzipçe baktı. Bu bakışı Fred’in çok hoşuna giderdi; oysa Mary’nin gözleri, gözlemcinin gülerek oturduğu berrak pencerelerden ibaretti. Fred kesinlikle sevecen bir delikanlıydı; oğlanlıktan erkekliğe büyürken, ülkenin yükseköğreniminden aldığı ve mevkiyle gelire dair görüşlerini yücelten paya rağmen, eski oyun arkadaşına duyduğu sevgi de büyümüştü.

“Bir erkek sevilmiyorsa, karşılığında sevileceğinden emin olması hâlinde daha iyi biri olabileceğini, her şeyi yapabileceğini söylemesinin yararı yoktur.”

“Daha iyi olabileceğini söylemesi dünyada hiçbir işe yaramaz. Olabilir, yapabilir, ederdi… Bunlar aşağılık yardımcı fiillerdir.”

“Bir erkeğin kendisini derinden seven bir kadın olmadıkça pek işe yarar biri olabileceğini sanmıyorum.”

“Bence o sevgiyi beklemeden önce iyi biri olmalı.”

“Sen daha iyi bilirsin, Mary. Kadınlar erkekleri iyi oldukları için sevmez.”

“Belki öyle. Ama severlerse onları kötü biri olarak görmezler.”

“Bana kötü biri demen pek adil değil.”

“Senin hakkında hiçbir şey söylemedim.”

“Beni sevdiğini söylemezsen, benimle evlenmeye söz vermezsen—evlenebilecek duruma geldiğimde, demek istiyorum—Mary, hiçbir işe yaramayacağım.”

“Seni sevseydim seninle evlenmezdim; seninle evleneceğime asla söz vermezdim.”

“Bence bu çok kötü, Mary. Beni seviyorsan benimle evlenmeye söz vermelisin.”

“Tam tersine, seni seviyor olsam bile seninle evlenmemin kötü olacağını düşünüyorum.”

“Yani, bir karının geçimini sağlayacak imkânım yokken, olduğum hâlimle. Elbette; daha yirmi üç yaşındayım.”

“Son söylediğin konuda değişeceksin. Ama başka bir konuda değişeceğinden o kadar emin değilim. Babam, aylak bir adamın var olmaması gerektiğini, hele evlenmesinin hiç doğru olmadığını söyler.”

“Öyleyse beynimi mi uçurayım?”

“Hayır; genel olarak sınavını geçsen daha iyi olur diye düşünüyorum. Bay Farebrother’dan sınavın utanç verecek kadar kolay olduğunu duydum.”

“Bunların hepsi güzel de. Ona her şey kolay gelir. Hem bunun zekâyla ilgisi yok. Sınavı geçen birçok erkekten on kat daha zekiyim.”

“Aman Tanrım!” dedi Mary, alayını bastıramayarak. “Bay Crowse gibilerinin yardımcı din adamı olmasını da bu açıklıyor demek. Zekânı on sayısına böl, çıkan sonuç—aman Tanrım!—bir derece almaya yetiyor. Ama bu yalnızca senin ötekilerden on kat daha aylak olduğunu gösterir.”

“Peki, sınavı geçsem Kilise’ye girmemi istemez miydin?”

“Benim ne yapmanı istediğim mesele değil. Herhâlde kendi vicdanın var. Bak, Bay Lydgate geldi. Gidip amcama haber vermeliyim.”

“Mary,” dedi Fred, Mary ayağa kalkarken elini yakalayıp, “bana biraz olsun umut vermezsen daha iyiye gitmek yerine kötüleşeceğim.”

“Sana hiç umut vermeyeceğim,” dedi Mary kızararak. “Arkadaşların bundan hoşlanmaz, benimkiler de öyle. Babam, borca giren ve çalışmayı reddeden bir adamı kabul edersem bunun bana utanç getireceğini düşünür!”

Fred incinmişti; Mary’nin elini bıraktı. Mary kapıya yürüdü, orada dönüp şöyle dedi: “Fred, bana karşı hep çok iyi, çok cömert oldun. Nankör değilim. Ama benimle bir daha asla bu şekilde konuşma.”

“Peki,” dedi Fred somurtarak; şapkasını ve kırbacını aldı. Yüzünde soluk pembe ve kül beyazı lekeler belirmişti. Sınavdan çakmış aylak genç beyefendilerin çoğu gibi, o da fena hâlde âşıktı; hem de parasız, sade görünümlü bir kıza! Ama arka planda Bay Featherstone’un toprakları vardı ve Mary ne derse desin, Fred onun kendisini gerçekten önemsediğine inanıyordu; bu yüzden umutsuzluğa bütünüyle kapılmamıştı.

Eve varınca yirmiliklerden dördünü annesine verdi ve kendisi için saklamasını istedi. “Bu parayı harcamak istemiyorum anne. Bir borcumu ödemek için lazım. O yüzden parmaklarımdan uzak, güvenli bir yerde sakla.”

“Eksik olma, canım,” dedi Bayan Vincy. En büyük oğluna ve altı yaşındaki en küçük kızına düşkündü; başkaları bu ikisini onun en yaramaz çocukları sayardı. Annelerin taraflı sevgisi gözlerini her zaman yanıltmaz: şefkatli, evlat sevgisi dolu çocuğun kim olduğunu en iyi onlar bilir. Fred de annesini kesinlikle çok severdi. Belki başka birine duyduğu sevgi de yüzünden, yüz sterlini harcama ihtimaline karşı kendini güvenceye almak için özellikle kaygılanmıştı. Yüz altmış sterlin borçlu olduğu alacaklı, Mary’nin babasının imzaladığı bir senet biçiminde daha sağlam bir güvenceye sahipti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…