Bölümler 88Şu an: Xıx. Bölüm
- 1 Öndeyiş.383 kelime
- 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
- 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
- 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
- 6 Bölüm V.2.425 kelime
- 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
- 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
- 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
- 11 Bölüm X.3.169 kelime
- 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
- 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
- 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
- 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
- 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
- 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
- 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
- 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
- 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
- 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
- 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
- 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
- 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
- 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
- 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
- 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
- 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
- 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
- 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
- 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
- 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
- 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
- 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
- 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
- 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
- 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
- 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
- 51 Bölüm L.2.831 kelime
- 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
- 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
- 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
- 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
- 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
- 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
- 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
- 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
- 60 Bölüm Lıx.806 kelime
- 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
- 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
- 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
- 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
- 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
- 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
- 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
- 68 67. Bölüm.1.999 kelime
- 69 68. Bölüm.2.039 kelime
- 70 69. Bölüm.2.593 kelime
- 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
- 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
- 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
- 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
- 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
- 76 75. Bölüm2.044 kelime
- 77 76. Bölüm2.680 kelime
- 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
- 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
- 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
- 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
- 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
- 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
- 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
- 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
- 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
- 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
- 88 Son2.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIX. BÖLÜM
“Öteki ise yanağında avucunun izini bırakmış,
İç çekerek onu yastık edinmiş.”
—Araf, VII.
Dördüncü George’un Windsor’un özel hayatı üzerinde hüküm sürdüğü, Wellington Dükü’nün başbakan olduğu ve Bay Vincy’nin Middlemarch’ın eski belediye yönetiminin belediye başkanı olduğu günlerde, Bay Casaubon’un eşi, doğuştan Dorothea Brooke, Roma’ya evlilik yolculuğuna çıkmıştı. O günlerde dünya, iyiyle kötüyü bugünkünden kırk yıl daha az biliyordu. Gezginlerin Hristiyan sanatı hakkındaki bilgileri çoğu zaman ne kafalarında ne de ceplerinde tamdı; dönemin en parlak İngiliz eleştirmeni bile göğe yükselen Meryem’in çiçeklerle bezeli mezarını, ressamın hayal gücünden doğmuş süslü bir vazo sanmıştı. Romantizm, kimi sıkıcı boşlukları sevgi ve bilgiyle doldurmaya yardım etmişti; ama mayası henüz zamanın içine işleyip herkesin gıdasına karışmamıştı. Roma’da, uzun saçlı bazı Alman sanatçıların arasında ayırt edilebilir, güçlü bir coşku olarak hâlâ mayalanıyordu; yakınlarında çalışan ya da aylaklık eden başka uluslardan gençler de zaman zaman bu yaygın harekete kapılıyordu.
Güzel bir sabah, saçı aşırı uzun değildi ama gür ve kıvırcıktı; giyinişiyle de her bakımdan İngiliz olan genç bir adam Vatikan’daki Belvedere Gövdesi’ne sırtını dönmüş, yanındaki yuvarlak giriş bölümünden dağların görkemli manzarasını seyrediyordu. Öylesine dalgındı ki yanına yaklaşan, kara gözlü, canlı Almanı fark etmedi. Alman elini omzuna koyup belirgin bir aksanla, “Çabuk, buraya gel! Yoksa duruşunu değiştirmiş olacak,” dedi.
Çağrıya hemen karşılık veren iki adam, Meleager heykelinin yanından hafif adımlarla geçip o sırada Kleopatra diye anılan, uzanmış Ariadne heykelinin bulunduğu salona yöneldi. Mermer güzelliğinin şehvetli zarafeti içinde uzanan heykeli, kumaşı çiçek yaprağı gibi rahat ve ince kıvrımlarla sarıyordu. Vakitlice yetişip, uzanmış mermer heykelin yakınında bir kaideye yaslanmış başka bir figür gördüler: diri, taze bir kız; Ariadne’nin yanında görünmekten utanç duymayan bedenini, Quakerları andıran gri bir giysi örtüyordu. Boynundan iliklenmiş uzun pelerini kollarından geriye düşmüştü. Eldivensiz, güzel bir eli yanağının altına yastık olmuş; yüzünün çevresinde haleyi andıran beyaz kunduz kürkü şapkayı biraz geriye itmişti. Şapkanın altındaki koyu kahverengi saçları yalın biçimde örülmüştü. Heykele bakmıyordu; belki onu düşünmüyordu bile. İri gözleri, yere düşen bir güneş ışığı şeridine dalgın dalgın sabitlenmişti. Ama Kleopatra’yı seyrediyormuş gibi aniden duran iki yabancıyı fark etti. Onlara bakmadan hemen arkasını dönüp biraz ötede salonda ağır ağır dolaşan hizmetçiyle kuryenin yanına gitti.
Alman, arkadaşının yüzünde hayranlık belirtisi arayarak, “İşte güzel bir karşıtlık örneği, ne dersin?” dedi; cevap beklemeden gevezeliğini sürdürdü. “Şurada antik güzellik uzanıyor; ölümde bile bir cesedi andırmıyor, duyusal kusursuzluğunun eksiksiz doyumunda donup kalmış. Burada ise Hristiyan yüzyıllarının bilinci içinde yaşayan, soluk alıp veren güzellik ayakta. Ama rahibe gibi giyinmeli; neredeyse senin Quaker dediğin şeye benziyor. Resmimde onu rahibe gibi giydirirdim. Ama evli; o harikulade sol elindeki alyansı gördüm. Yoksa sararmış yüzlü Geistlicher’ın babası olduğunu sanırdım. Epey önce ondan ayrılırken görmüştüm; az önce de onu o muhteşem duruşuyla buldum. Bir düşün! Belki zengindir ve portresini yaptırmak ister. Ah, peşinden bakmanın yararı yok—işte gidiyor! Haydi, kaldığı yere kadar izleyelim!”
Yanındaki, hafifçe kaşlarını çatarak, “Hayır, hayır,” dedi.
“Tuhafsın, Ladislaw. İkiniz de şaşkınlıktan donakalmış gibisiniz. Onu tanıyor musun?”
Will Ladislaw, dalgın bir tavırla salondan ağır ağır geçerken, Alman arkadaşı yanından ayrılmadan onu dikkatle izliyordu. “Kuzenimle evli olduğunu biliyorum,” dedi.
“Ne! Geistlicher mı? Daha çok bir amcaya benziyor—daha işe yarar türden bir akrabaya.”
Ladislaw biraz sinirlenerek, “Amcam değil. Sana söylüyorum, ikinci dereceden kuzenim,” dedi.
“Güzel, güzel. Hemen parlamasın. Bayan İkinci Dereceden Kuzen’i gördüğüm en kusursuz genç Madonna saydım diye bana kızmadın, değil mi?”
“Kızmak mı? Saçmalama. Onu daha önce yalnızca bir kez, İngiltere’den ayrılmamdan hemen önce kuzenim beni onunla tanıştırdığında, birkaç dakikalığına gördüm. O zaman evli değillerdi. Roma’ya geleceklerini bilmiyordum.”
“Ama şimdi onları görmeye gidersin; adını bildiğine göre nerede kaldıklarını öğrenirsin. Postaneye gidelim mi? Portre konusunu da açabilirsin.”
“Lanet olsun sana Naumann! Ne yapacağımı bilmiyorum. Senin kadar yüzsüz değilim.”
“Bah! Bunun nedeni senin sanat meraklısı, amatör biri olman. Sanatçı olsaydın Bayan İkinci Dereceden Kuzen’i, Hristiyan duygusuyla canlanmış antik bir biçim; bir tür Hristiyan Antigone, ruhani tutkunun denetlediği duyusal güç olarak görürdün.”
“Evet, onu resmetmenin hayatının başlıca amacı olduğunu; tanrısallığın daha yüksek bir bütünlüğe erişmek için senin küçük tuvalini örtme eyleminde neredeyse tükenip gittiğini de düşünürdün. İstersen amatör olayım; ama bütün evrenin senin resimlerinin karanlık anlamına doğru gerildiğini sanmıyorum.”
“Ama öyle, sevgili dostum! En azından Adolf Naumann’ın içinden gerildiği ölçüde, kesinlikle öyle,” dedi iyi huylu ressam; elini Ladislaw’ın omzuna koydu. Sesindeki anlaşılmaz huysuzluk zerresinden bile etkilenmemişti. “Bak şimdi! Benim varlığım bütün evrenin varlığını gerektiriyor, öyle değil mi? İşim resim yapmak; ressam olarak da senin büyük teyzeni ya da ikinci büyükanneni konu alacak, bütünüyle genialisch bir tasarımım var. Öyleyse evren, beni biçiminde uzattığı o özel kanca ya da pençe aracılığıyla bu resme doğru geriliyor—öyle değil mi?”
“Peki ya benim biçimimdeki başka bir pençe onu engellemek için geriliyorsa? O zaman mesele biraz daha karmaşık olur.”
“Hiç de değil: mücadelenin sonucu yine aynı şeydir—resim olsun ya da olmasın—mantıken.”
Will bu sarsılmaz neşeye karşı koyamadı; yüzündeki bulut dağıldı, güneş gibi bir kahkahaya dönüştü.
Naumann umutlu bir sesle, “Haydi dostum, yardım edecek misin?” dedi.
“Hayır, saçmalama Naumann! İngiliz hanımlar herkesin hizmetine model olarak sunulmaz. Üstelik resminle fazla şey anlatmak istiyorsun. Arka planı her sanatseverin lehinde ya da aleyhinde başka bir gerekçe bulacağı, iyi ya da kötü bir portre yapardın ancak. Bir kadının portresi nedir ki? Resmin de heykelin de sonunda zayıf işler. Kavrayışı yükselteceklerine bulandırıp köreltiyorlar. Dil daha ince bir araç.”
Naumann, “Evet, resim yapamayanlar için. Bu konuda tamamen haklısın. Dostum, sana resim yapmanı önermedim,” dedi.
Sevimli sanatçının iğnesi yerine ulaşmıştı, ama Ladislaw incinmiş görünmek istemedi. Duymamış gibi konuşmayı sürdürdü.
“Dil daha kapsamlı bir imge verir; belirsiz olması da onu daha iyi kılar. Sonuçta gerçek görüş içimizdedir; resim ise ısrarcı kusurlarıyla gözünüze dikilir. Özellikle kadın tasvirlerinde bunu hissediyorum. Sanki kadın yalnızca renkli bir yüzeymiş gibi! Hareketiyle ses tonunu beklemeniz gerekir. Soluk alışlarında bile fark vardır; her an değişirler. Az önce gördüğün bu kadın, örneğin: sesini nasıl resmederdin, söyler misin? Oysa sesi, onda gördüğün her şeyden çok daha ilahidir.”
“Anladım, anladım. Kıskanıyorsun. Hiç kimse kendi idealini resmedebileceğini sanmaya kalkışmamalı. Bu ciddi bir mesele dostum! Büyük teyzen! Trajik anlamda ‘Yeğen Amca Rolünde’—dehşet verici!”
“O hanıma bir kez daha teyzem dersen, Naumann, seninle kavga edeceğiz.”
“Öyleyse ona nasıl sesleneyim?”
“Bayan Casaubon.”
“Peki. Sana rağmen onunla tanıştığımı ve portresinin yapılmasını çok istediğini öğrendiğimi varsayalım?”
Will Ladislaw konuyu kapatmak istercesine küçümseyici bir sesle, “Evet, varsayalım!” dedi. Kendi yarattığı, gülünç denecek kadar küçük nedenlerle sinirlendiğinin farkındaydı. Bayan Casaubon için neden bu kadar yaygara koparıyordu? Yine de onunla ilgili bir şey olmuş gibi hissediyordu. Öyle karakterler vardır ki kimsenin onlarla birlikte sahnelemeye niyetli olmadığı dramalarda durmadan kendilerine çarpışmalar ve düğümler yaratırlar. Duyarlılıkları, masumca sessiz duran nesnelere çarpıp durur.
Bölüm etkileşimi
