Middlemarch kitap kapağı

20. bölüm / 88

Xıx. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: Xıx. Bölüm
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime · Okuduğun bölüm
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

XIX. BÖLÜM
“Öteki ise yanağında avucunun izini bırakmış,

İç çekerek onu yastık edinmiş.”

—Araf, VII.

Dördüncü George’un Windsor’un özel hayatı üzerinde hüküm sürdüğü, Wellington Dükü’nün başbakan olduğu ve Bay Vincy’nin Middlemarch’ın eski belediye yönetiminin belediye başkanı olduğu günlerde, Bay Casaubon’un eşi, doğuştan Dorothea Brooke, Roma’ya evlilik yolculuğuna çıkmıştı. O günlerde dünya, iyiyle kötüyü bugünkünden kırk yıl daha az biliyordu. Gezginlerin Hristiyan sanatı hakkındaki bilgileri çoğu zaman ne kafalarında ne de ceplerinde tamdı; dönemin en parlak İngiliz eleştirmeni bile göğe yükselen Meryem’in çiçeklerle bezeli mezarını, ressamın hayal gücünden doğmuş süslü bir vazo sanmıştı. Romantizm, kimi sıkıcı boşlukları sevgi ve bilgiyle doldurmaya yardım etmişti; ama mayası henüz zamanın içine işleyip herkesin gıdasına karışmamıştı. Roma’da, uzun saçlı bazı Alman sanatçıların arasında ayırt edilebilir, güçlü bir coşku olarak hâlâ mayalanıyordu; yakınlarında çalışan ya da aylaklık eden başka uluslardan gençler de zaman zaman bu yaygın harekete kapılıyordu.

Güzel bir sabah, saçı aşırı uzun değildi ama gür ve kıvırcıktı; giyinişiyle de her bakımdan İngiliz olan genç bir adam Vatikan’daki Belvedere Gövdesi’ne sırtını dönmüş, yanındaki yuvarlak giriş bölümünden dağların görkemli manzarasını seyrediyordu. Öylesine dalgındı ki yanına yaklaşan, kara gözlü, canlı Almanı fark etmedi. Alman elini omzuna koyup belirgin bir aksanla, “Çabuk, buraya gel! Yoksa duruşunu değiştirmiş olacak,” dedi.

Çağrıya hemen karşılık veren iki adam, Meleager heykelinin yanından hafif adımlarla geçip o sırada Kleopatra diye anılan, uzanmış Ariadne heykelinin bulunduğu salona yöneldi. Mermer güzelliğinin şehvetli zarafeti içinde uzanan heykeli, kumaşı çiçek yaprağı gibi rahat ve ince kıvrımlarla sarıyordu. Vakitlice yetişip, uzanmış mermer heykelin yakınında bir kaideye yaslanmış başka bir figür gördüler: diri, taze bir kız; Ariadne’nin yanında görünmekten utanç duymayan bedenini, Quakerları andıran gri bir giysi örtüyordu. Boynundan iliklenmiş uzun pelerini kollarından geriye düşmüştü. Eldivensiz, güzel bir eli yanağının altına yastık olmuş; yüzünün çevresinde haleyi andıran beyaz kunduz kürkü şapkayı biraz geriye itmişti. Şapkanın altındaki koyu kahverengi saçları yalın biçimde örülmüştü. Heykele bakmıyordu; belki onu düşünmüyordu bile. İri gözleri, yere düşen bir güneş ışığı şeridine dalgın dalgın sabitlenmişti. Ama Kleopatra’yı seyrediyormuş gibi aniden duran iki yabancıyı fark etti. Onlara bakmadan hemen arkasını dönüp biraz ötede salonda ağır ağır dolaşan hizmetçiyle kuryenin yanına gitti.

Alman, arkadaşının yüzünde hayranlık belirtisi arayarak, “İşte güzel bir karşıtlık örneği, ne dersin?” dedi; cevap beklemeden gevezeliğini sürdürdü. “Şurada antik güzellik uzanıyor; ölümde bile bir cesedi andırmıyor, duyusal kusursuzluğunun eksiksiz doyumunda donup kalmış. Burada ise Hristiyan yüzyıllarının bilinci içinde yaşayan, soluk alıp veren güzellik ayakta. Ama rahibe gibi giyinmeli; neredeyse senin Quaker dediğin şeye benziyor. Resmimde onu rahibe gibi giydirirdim. Ama evli; o harikulade sol elindeki alyansı gördüm. Yoksa sararmış yüzlü Geistlicher’ın babası olduğunu sanırdım. Epey önce ondan ayrılırken görmüştüm; az önce de onu o muhteşem duruşuyla buldum. Bir düşün! Belki zengindir ve portresini yaptırmak ister. Ah, peşinden bakmanın yararı yok—işte gidiyor! Haydi, kaldığı yere kadar izleyelim!”

Yanındaki, hafifçe kaşlarını çatarak, “Hayır, hayır,” dedi.

“Tuhafsın, Ladislaw. İkiniz de şaşkınlıktan donakalmış gibisiniz. Onu tanıyor musun?”

Will Ladislaw, dalgın bir tavırla salondan ağır ağır geçerken, Alman arkadaşı yanından ayrılmadan onu dikkatle izliyordu. “Kuzenimle evli olduğunu biliyorum,” dedi.

“Ne! Geistlicher mı? Daha çok bir amcaya benziyor—daha işe yarar türden bir akrabaya.”

Ladislaw biraz sinirlenerek, “Amcam değil. Sana söylüyorum, ikinci dereceden kuzenim,” dedi.

“Güzel, güzel. Hemen parlamasın. Bayan İkinci Dereceden Kuzen’i gördüğüm en kusursuz genç Madonna saydım diye bana kızmadın, değil mi?”

“Kızmak mı? Saçmalama. Onu daha önce yalnızca bir kez, İngiltere’den ayrılmamdan hemen önce kuzenim beni onunla tanıştırdığında, birkaç dakikalığına gördüm. O zaman evli değillerdi. Roma’ya geleceklerini bilmiyordum.”

“Ama şimdi onları görmeye gidersin; adını bildiğine göre nerede kaldıklarını öğrenirsin. Postaneye gidelim mi? Portre konusunu da açabilirsin.”

“Lanet olsun sana Naumann! Ne yapacağımı bilmiyorum. Senin kadar yüzsüz değilim.”

“Bah! Bunun nedeni senin sanat meraklısı, amatör biri olman. Sanatçı olsaydın Bayan İkinci Dereceden Kuzen’i, Hristiyan duygusuyla canlanmış antik bir biçim; bir tür Hristiyan Antigone, ruhani tutkunun denetlediği duyusal güç olarak görürdün.”

“Evet, onu resmetmenin hayatının başlıca amacı olduğunu; tanrısallığın daha yüksek bir bütünlüğe erişmek için senin küçük tuvalini örtme eyleminde neredeyse tükenip gittiğini de düşünürdün. İstersen amatör olayım; ama bütün evrenin senin resimlerinin karanlık anlamına doğru gerildiğini sanmıyorum.”

“Ama öyle, sevgili dostum! En azından Adolf Naumann’ın içinden gerildiği ölçüde, kesinlikle öyle,” dedi iyi huylu ressam; elini Ladislaw’ın omzuna koydu. Sesindeki anlaşılmaz huysuzluk zerresinden bile etkilenmemişti. “Bak şimdi! Benim varlığım bütün evrenin varlığını gerektiriyor, öyle değil mi? İşim resim yapmak; ressam olarak da senin büyük teyzeni ya da ikinci büyükanneni konu alacak, bütünüyle genialisch bir tasarımım var. Öyleyse evren, beni biçiminde uzattığı o özel kanca ya da pençe aracılığıyla bu resme doğru geriliyor—öyle değil mi?”

“Peki ya benim biçimimdeki başka bir pençe onu engellemek için geriliyorsa? O zaman mesele biraz daha karmaşık olur.”

“Hiç de değil: mücadelenin sonucu yine aynı şeydir—resim olsun ya da olmasın—mantıken.”

Will bu sarsılmaz neşeye karşı koyamadı; yüzündeki bulut dağıldı, güneş gibi bir kahkahaya dönüştü.

Naumann umutlu bir sesle, “Haydi dostum, yardım edecek misin?” dedi.

“Hayır, saçmalama Naumann! İngiliz hanımlar herkesin hizmetine model olarak sunulmaz. Üstelik resminle fazla şey anlatmak istiyorsun. Arka planı her sanatseverin lehinde ya da aleyhinde başka bir gerekçe bulacağı, iyi ya da kötü bir portre yapardın ancak. Bir kadının portresi nedir ki? Resmin de heykelin de sonunda zayıf işler. Kavrayışı yükselteceklerine bulandırıp köreltiyorlar. Dil daha ince bir araç.”

Naumann, “Evet, resim yapamayanlar için. Bu konuda tamamen haklısın. Dostum, sana resim yapmanı önermedim,” dedi.

Sevimli sanatçının iğnesi yerine ulaşmıştı, ama Ladislaw incinmiş görünmek istemedi. Duymamış gibi konuşmayı sürdürdü.

“Dil daha kapsamlı bir imge verir; belirsiz olması da onu daha iyi kılar. Sonuçta gerçek görüş içimizdedir; resim ise ısrarcı kusurlarıyla gözünüze dikilir. Özellikle kadın tasvirlerinde bunu hissediyorum. Sanki kadın yalnızca renkli bir yüzeymiş gibi! Hareketiyle ses tonunu beklemeniz gerekir. Soluk alışlarında bile fark vardır; her an değişirler. Az önce gördüğün bu kadın, örneğin: sesini nasıl resmederdin, söyler misin? Oysa sesi, onda gördüğün her şeyden çok daha ilahidir.”

“Anladım, anladım. Kıskanıyorsun. Hiç kimse kendi idealini resmedebileceğini sanmaya kalkışmamalı. Bu ciddi bir mesele dostum! Büyük teyzen! Trajik anlamda ‘Yeğen Amca Rolünde’—dehşet verici!”

“O hanıma bir kez daha teyzem dersen, Naumann, seninle kavga edeceğiz.”

“Öyleyse ona nasıl sesleneyim?”

“Bayan Casaubon.”

“Peki. Sana rağmen onunla tanıştığımı ve portresinin yapılmasını çok istediğini öğrendiğimi varsayalım?”

Will Ladislaw konuyu kapatmak istercesine küçümseyici bir sesle, “Evet, varsayalım!” dedi. Kendi yarattığı, gülünç denecek kadar küçük nedenlerle sinirlendiğinin farkındaydı. Bayan Casaubon için neden bu kadar yaygara koparıyordu? Yine de onunla ilgili bir şey olmuş gibi hissediyordu. Öyle karakterler vardır ki kimsenin onlarla birlikte sahnelemeye niyetli olmadığı dramalarda durmadan kendilerine çarpışmalar ve düğümler yaratırlar. Duyarlılıkları, masumca sessiz duran nesnelere çarpıp durur.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…