Bölümler 88Şu an: Seksen Altıncı Bölüm
- 1 Öndeyiş.383 kelime
- 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
- 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
- 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
- 6 Bölüm V.2.425 kelime
- 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
- 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
- 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
- 11 Bölüm X.3.169 kelime
- 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
- 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
- 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
- 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
- 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
- 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
- 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
- 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
- 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
- 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
- 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
- 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
- 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
- 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
- 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
- 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
- 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
- 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
- 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
- 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
- 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
- 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
- 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
- 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
- 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
- 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
- 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
- 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
- 51 Bölüm L.2.831 kelime
- 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
- 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
- 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
- 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
- 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
- 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
- 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
- 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
- 60 Bölüm Lıx.806 kelime
- 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
- 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
- 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
- 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
- 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
- 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
- 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
- 68 67. Bölüm.1.999 kelime
- 69 68. Bölüm.2.039 kelime
- 70 69. Bölüm.2.593 kelime
- 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
- 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
- 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
- 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
- 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
- 76 75. Bölüm2.044 kelime
- 77 76. Bölüm2.680 kelime
- 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
- 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
- 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
- 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
- 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
- 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
- 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
- 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
- 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
- 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime · Okuduğun bölüm
- 88 Son2.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
SEKSEN ALTINCI BÖLÜM
“Kalp, onu koruyup bozulmadan saklayan kutsal bir tuz misali aşkla doyar; yaşamın şafağından beri birbirini sevenlerin sarsılmaz bağlılığı ve yıllara yayılan eski aşkların tazeliği bundandır. Aşkın bir mumyalama gücü vardır. Philemon ile Baucis, Daphnis ile Chloe’den doğmuştur. İşte o yaşlılık: akşamın şafağa benzemesi.”—VICTOR HUGO: Gülen Adam.
Bay Garth çay vakti koridordan girince Bayan Garth salonun kapısını açıp, “İşte geldin Caleb. Akşam yemeğini yedin mi?” dedi. (Bay Garth’ın öğünleri “iş”in yanında pek önemsiz kalırdı.)
“Ah, evet; güzel bir yemekti—soğuk koyun eti miydi, neydi, bilmiyorum. Mary nerede?”
“Sanırım Letty’yle bahçede.”
“Fred hâlâ gelmedi mi?”
“Hayır. Çayını içmeden yine dışarı mı çıkıyorsun Caleb?” dedi Bayan Garth; dalgın kocasının az önce çıkardığı şapkayı yeniden taktığını görünce.
“Hayır, hayır; Mary’ye bir dakikalığına uğrayacağım.”
Mary, bahçenin çimenli bir köşesindeydi; orada iki armut ağacının arasına yükseğe bir salıncak kurulmuştu. Başına pembe bir mendil bağlamış, alçaktan vuran güneş ışınlarından gözlerini korumak için küçük bir siper yapmıştı. Letty’yi salıncakta var gücüyle sallıyor, Letty de çılgınca gülüp çığlık atıyordu.
Mary babasını görünce salıncaktan indi, pembe mendilini geriye itip ona doğru yürüdü; uzaktan, sevgi dolu mutluluğun istemsiz gülümsemesiyle ona gülümsedi.
“Seni aramaya geldim Mary,” dedi Bay Garth. “Biraz dolaşalım.”
Mary, babasının söyleyecek özel bir şeyi olduğunu çok iyi biliyordu: kaşları hüzünlü bir açıyla çatılmış, sesi şefkatli bir ciddiyet kazanmıştı. Letty yaşındayken bu işaretleri tanımıştı. Kolunu babasının koluna geçirdi, fındık ağaçlarının sıralandığı yola saptılar.
“Evlenebilmen için daha epey beklemek gerekecek Mary,” dedi babası; ona değil, öteki elinde tuttuğu bastonun ucuna bakıyordu.
“Üzücü bir bekleyiş değil baba; neşeli olacağım demek istiyorum,” dedi Mary gülerek. “Yirmi dört yıldan uzun zamandır bekâr ve neşeliyim; sanırım bundan bir o kadar daha beklemem gerekmeyecek.” Biraz sustuktan sonra daha ciddi bir sesle, yüzünü babasının önünde eğerek, “Fred’den memnun musun?” diye sordu.
Caleb ağzını büzüp bilgece başını yana çevirdi.
“Ama baba, geçen çarşamba onu övdün. Hayvanlardan pek iyi anladığını, gözü keskin olduğunu söyledin.”
“Öyle mi dedim?” diye sordu Caleb, hafifçe kurnazca.
“Evet, hepsini, tarihini, milattan sonrasını ve her şeyi kaydettim,” dedi Mary. “Sen kayıtların düzenli tutulmasını seversin. Bir de sana karşı davranışı gerçekten çok iyi baba; sana derin bir saygı duyuyor. Fred’den daha iyi huylu biri olamaz.”
“Eh, eh; onu iyi bir kısmet olduğuna inandırmam için beni tatlı dille kandırmaya çalışıyorsun.”
“Hayır baba, hiç de değil. Onu iyi bir kısmet olduğu için sevmiyorum.”
“Peki neden seviyorsun?”
“Ah, çünkü onu hep sevdim. Başka hiç kimseyi azarlamaktan bu kadar hoşlanamazdım; bu da bir kocada aranacak bir özellik.”
“Öyleyse kararın kesin mi Mary?” dedi Caleb, ilk konuşma tonuna dönerek. “Son zamanlarda işler böyle giderken aklına başka bir istek gelmedi mi?” (Caleb bu belirsiz sözlerle çok şey kastediyordu.) “Çünkü geç olması hiç olmamasından iyidir. Kadın yüreğini zorlamamalı; böyle yaparsa erkeğe faydası dokunmaz.”
“Duygularım değişmedi baba,” dedi Mary sakinlikle. “Fred bana sadık kaldığı sürece ben de ona sadık kalacağım. Sanmıyorum ki ikimizden biri ötekinden vazgeçebilsin ya da başkasını daha çok sevebilsin; başkalarına ne kadar hayran olsak da. Bu bizim için çok büyük bir değişiklik olurdu; eski bildiğimiz yerlerin tümü değişmiş, her şeyin adı başkalaşmış gibi. Birbirimizi daha uzun süre beklememiz gerek, ama Fred bunu biliyor.”
Caleb hemen cevap vermedi; durup çimenli yolda bastonunu çevirdi. Sonra sesi duygulanarak, “Şöyle bir haberim var. Fred’in Stone Court’a yerleşip oradaki araziyi yönetmesine ne dersin?” dedi.
“Ama bu nasıl mümkün olabilir baba?” dedi Mary şaşkınlıkla.
“Halası Bulstrode için yönetecek. Zavallı kadın yalvarıp yakararak bana geldi. Delikanlıya iyilik etmek istiyor; bu da onun için harika bir fırsat olabilir. Tutumlu davranırsa hayvanları zamanla satın alabilir; çiftçilikte de yeteneği var.”
“Ah, Fred öyle mutlu olur ki! İnanılacak gibi değil.”
“Ama şunu unutma,” dedi Caleb, uyarırcasına başını çevirerek, “bütün sorumluluğu ben üstlenip her şeyi gözetmek zorundayım; bu da anneni biraz üzecek, söylemese bile. Fred’in dikkatli olması gerek.”
“Belki de bu çok ağır bir yük baba,” dedi Mary, sevincini bastırarak. “Sana yeni bir dert açmanın mutluluğu olmaz.”
“Yok, yok; iş benim için mutluluktur yavrum, anneni üzmediği sürece. Bir de sen Fred’le evlenirsen,” dedi Caleb’in sesi belli belirsiz titreyerek, “o güvenilir ve tutumlu biri olur; annenin zekâsı sende var, benim zekâm da var, tabii kadınca. Onu yola getirirsin. Az sonra buraya gelecek. Önce sana söylemek istedim, çünkü bunu ona kendin anlatmak istersin diye düşündüm. Sonra onunla iyice konuşur, birlikte işe girişir, işin doğasını da konuşuruz.”
“Ah, sevgili, iyi babacığım!” diye haykırdı Mary; kollarını babasının boynuna dolarken o da sevilmekten hoşnut, başını usulca eğdi. “Acaba başka bir kız da babasını dünyanın en iyi erkeği sanıyor mudur?”
“Saçmalama yavrum; kocanı daha iyi bulacaksın.”
“İmkânsız,” dedi Mary, her zamanki ses tonuna dönerek. “Kocalar, yola getirilmeleri gereken aşağı sınıf erkeklerdir.”
Letty onlara katılmak için koşup yanlarına geldiğinde eve giriyorlardı. Mary, meyve bahçesinin kapısında Fred’i gördü ve onu karşılamaya gitti.
“Ne güzel giyinmişsin, savurgan delikanlı!” dedi Mary. Fred durdu, şapkasını ona şakacı bir resmiyetle kaldırdı. “Tutumlu olmayı öğrenmiyorsun.”
“Bu haksızlık Mary,” dedi Fred. “Şu ceket manşetlerinin kenarlarına bir baksana! Ancak iyi bir fırçayla saygın görünmeyi başarıyorum. Üç takım elbise için para biriktiriyorum; biri düğün takımı olacak.”
“Ne kadar tuhaf görüneceksin! Eski bir moda kitabından çıkmış bir beyefendi gibi.”
“Yok canım, iki yıl dayanırlar.”
“İki yıl mı? Aklını başına al Fred,” dedi Mary yürümeye koyulurken. “Boş yere umutlanma.”
“Nedenmiş? İnsanın hoşuna gitmeyen beklentilerden çok daha iyi yaşatırlar. İki yıl içinde evlenemezsek, gerçek ortaya çıktığında zaten yeterince kötü olacak.”
“Bir zamanlar hoş umutlara kapılan genç bir beyefendinin başına dert açtığını duymuştum.”
“Mary, bana moralimi bozacak bir şey söyleyeceksen kaçarım; eve, Bay Garth’ın yanına giderim. Keyfim yok. Babam çok perişan; evimiz artık eskisi gibi değil. Daha fazla kötü habere dayanamam.”
“Stone Court’ta yaşayacağının, çiftliği yöneteceğinin, son derece tutumlu davranıp hayvanlarla eşyaların tümü senin olana kadar her yıl para biriktireceğinin ve Bay Borthrop Trumbull’ın deyişiyle seçkin bir çiftçilik şahsiyetine dönüşeceğinin söylenmesine kötü haber der misin? Gerçi sanırım biraz tombul olacaksın; Yunancanla Latincen de epey körelmiş olacak.”
“Mary, saçmalamaktan başka bir şey söylemiyorsun, değil mi?” dedi Fred; yine de hafifçe kızarmıştı.
“Babam az önce böyle bir şey olabileceğini söyledi; o asla saçmalamaz,” dedi Mary. Fred yürürlerken elini öyle sıkı kavradı ki canı acıdı ama şikâyet etmedi.
“Ah, o zaman son derece uslu bir adam olabilirim Mary; hemen de evlenebiliriz.”
“O kadar acele etme beyefendi; evliliğimizi birkaç yıl ertelemeyi tercih etmeyeceğimi nereden biliyorsun? Böylece yaramazlık etmen için vaktin olur; sonra da başka birini daha çok seversem seni yüzüstü bırakmak için bahanem olur.”
“Ne olur şaka etme Mary,” dedi Fred, derin bir duyguyla. “Bunların hepsinin doğru olduğunu ve bundan, beni herkesten çok sevdiğin için mutlu olduğunu ciddi ciddi söyle.”
“Hepsi doğru Fred; bundan, seni herkesten çok sevdiğim için mutluyum,” dedi Mary, ezberden ders okur gibi itaatkâr bir sesle.
Eğimli çatılı sundurmanın altındaki kapı eşiğinde oyalanırlarken Fred neredeyse fısıltıyla şöyle dedi—
“İlk nişanlandığımızda, şemsiyedeki halkayla Mary, sen…”
Mary’nin gözlerinde sevinç ruhu daha belirgin biçimde gülmeye başlamıştı ki uğursuz Ben, arkasından havlayarak gelen Brownie’yle birlikte koşup kapıya geldi; onlara çarparak şöyle dedi—
“Fred’le Mary! Artık içeri girecek misiniz, yoksa pastanızı yiyebilir miyim?”
Bölüm etkileşimi
