Middlemarch kitap kapağı

2. bölüm / 88

I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime · Okuduğun bölüm
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

I. KİTAP.

BAYAN BROOKE.
I. BÖLÜM.
Kadın olduğum için iyilik edemiyorsam,

Hiç değilse ona yakın bir şeye durmadan uzanayım.

—Hizmetçi Kızın Trajedisi: BEAUMONT VE FLETCHER.

Bayan Brooke, sade giyimin daha da belirginleştirdiği türden bir güzelliğe sahipti. Eliyle bileği öylesine zarif biçimliydi ki, Kutsal Bakire’nin İtalyan ressamların tablolarında giydiği giysilerdeki kollardan daha süslü olmayan kolları taşıyabilirdi. Yüzünün profili, boyu ve duruşu da sade giysileriyle daha bir ağırbaşlı görünüyordu; taşra modasının yanında bu giysiler, günümüz gazetesindeki bir paragrafın arasına serpiştirilmiş, Kutsal Kitap’tan ya da eski şairlerimizden alınma güzel bir alıntının etkisini yaratıyordu. Ondan çoğunlukla son derece zeki diye söz edilir, ama kız kardeşi Celia’nın daha sağduyulu olduğu da eklenirdi. Ne var ki Celia da süsü püsü pek sevmezdi; kıyafetinin kız kardeşininkinden farklı olduğunu ve düzenlenişinde bir parça cilve taşıdığını ancak dikkatli gözler fark edebilirdi. Çünkü Bayan Brooke’un sade giyimi, çoğunda kız kardeşinin de payı bulunan çeşitli koşullardan kaynaklanıyordu. Hanımefendi olmanın gururunun bunda payı vardı: Brooke’ların bağlantıları tam anlamıyla aristokrat sayılmazdı ama kuşkusuz “iyi” ailelerdi. Bir iki kuşak geriye gidildiğinde, ölçüyle kumaş kesen ya da paket bağlayan atalarına rastlanmazdı; amiralden ya da din adamından aşağısı yoktu. Hatta Cromwell’in ordusunda hizmet ettikten sonra İngiltere Kilisesi’ne uyum sağlayan ve bütün siyasi çalkantılardan saygın bir aile mülkünün sahibi olarak çıkmayı başaran bir Püriten beyefendi ataları bile vardı. Böyle bir aileden gelen, sakin bir kır evinde yaşayan ve oturma odasından ancak biraz büyük köy kilisesine giden genç kadınlar, gösterişi doğal olarak bir bakkal kızının hevesi sayardı. Bir de iyi yetişmiş insanlara özgü tutumluluk vardı: O günlerde, rütbeye daha çok yakışan başka harcamalar için kaynak gerektiğinde, kısılan ilk kalem giyim kuşam gösterişiydi. Bu nedenler, dini duygulardan bağımsız olarak sade giyimi açıklamaya yeterdi; ama Bayan Brooke’un durumunda tek başına dinî inanç belirleyici olurdu. Celia da kız kardeşinin bütün düşüncelerine usulca katılıyor, yalnızca onları, önemli öğretileri tuhaf bir heyecana kapılmadan kabul edebilen sağduyusuyla yumuşatıyordu. Dorothea, Pascal’ın Düşünceler’inden ve Jeremy Taylor’dan birçok bölümü ezbere bilirdi. Hristiyanlığın ışığında görülen insanlığın kaderi, ona kadın modasına dair kaygıları tımarhaneye yaraşır bir uğraş gibi gösteriyordu. Sonsuz sonuçlar doğuracak ruhsal bir hayatın kaygılarını, kumaş süslerine ve yapay kabarıklıklara duyulan keskin ilgiyle bağdaştıramıyordu. Zihni kuramsaldı; yapısı gereği, Tipton yöresini ve oradaki kendi davranışlarını da açık yüreklilikle içine alabilecek yüce bir dünya tasavvurunun özlemini çekiyordu. Yoğunluğa ve büyüklüğe âşıktı; kendisine öyle görünen her şeyi benimserken aceleciydi. Şehitliği araması, sonra sözünden dönmesi, ardından hiç aramadığı bir yerde yine de şehit düşmesi mümkündü. Evlilik çağındaki bir kızın kişiliğindeki bu özelliklerin, güzel görünüşe, kibre ve sırf köpeksi bir bağlılığa göre biçimlenen geleneksel yazgısını sekteye uğratacağı açıktı. Bütün bunlara rağmen, kız kardeşlerin büyüğü henüz yirmi yaşında bile değildi. On iki yaşlarında anne babalarını kaybettiklerinden beri, ikisi de hem dar hem gelişigüzel bir eğitim görmüştü: önce bir İngiliz ailesinin, sonra Lozan’da İsviçreli bir ailenin yanında. Bekâr dayıları ve vasileri, öksüz kalmalarının sakıncalarını bu yolla gidermeye çalışmıştı.

Tipton Grange’da dayılarıyla yaşamaya başlayalı henüz bir yıl bile olmamıştı. Dayıları altmışına yaklaşmış, uyumlu yaradılışlı, türlü türlü görüşleri olan ve oyununun ne olacağı kestirilemeyen bir adamdı. Gençliğinde seyahat etmişti; bu yörede, zihninin fazla başıboş dolaşmaya alıştığı düşünülürdü. Bay Brooke’un kararlarını önceden kestirmek hava durumunu kestirmek kadar zordu. Yalnızca, iyi niyetle davranacağını ve bunu yaparken olabildiğince az para harcayacağını söylemek güvenliydi. En yapışkan belirsizlikteki zihinlerin içinde bile alışkanlığın sert taneleri bulunur; nitekim enfiye kutusunu elinde tutmak dışında kendi çıkarlarının hiçbirini önemsemeyen, ama kutusu söz konusu olduğunda dikkatli, kuşkucu ve onu avucunda sıkı sıkı tutmaya düşkün bir adam görülmüştür.

Bay Brooke’ta, atalarından gelen Püriten enerjisi açıkça uykuya yatmıştı; ama yeğeni Dorothea’da hem kusurlarında hem erdemlerinde parlıyordu. Bazen dayısının konuşmalarına ya da mülkünü “kendi hâline bırakma” biçimine karşı sabırsızlığa dönüşüyor, bazen de reşit olup cömert tasarıları için parayı yönetebileceği günün özlemini daha da artırıyordu. Bir mirasçı gözüyle görülüyordu: Kız kardeşlerin anne babalarından yılda yedişer yüz pound almalarının yanı sıra, Dorothea evlenip bir oğlu olursa bu oğlan Bay Brooke’un, yılda yaklaşık üç bin pound kira getirdiği varsayılan mülküne mirasçı olacaktı. Bu gelir, Bay Peel’in Katolik meselesindeki son tutumunu hâlâ tartışan, ileride keşfedilecek altın yataklarından ve kibar yaşamın ihtiyaçlarını böylesine yüce biçimde yücelten gösterişli zenginler sınıfından habersiz taşra ailelerine servet gibi görünüyordu.

Dorothea nasıl evlenmezdi ki? Hem güzel hem de böylesine parlak bir geleceği olan bir kız! Buna engel olabilecek tek şey, aşırılıklara duyduğu sevgi ve hayatını bir erkeğin evlenme teklif etmeden önce tereddüt etmesine, hatta sonunda bütün teklifleri reddetmesine yol açabilecek düşüncelere göre düzenleme ısrarıydı. İyi bir aileden, varlıklı bir genç hanım; hasta bir gündelikçinin yanında tuğla zemine ansızın diz çöküp kendini Havariler zamanında sanıyormuş gibi hararetle dua edebilir, bir Papist gibi tuhaf oruç heveslerine kapılabilir, gece geç saatlere kadar eski ilahiyat kitapları okuyabilirdi! Böyle bir eş, güzel bir sabah seni, geliri kullanmak için siyasal iktisatla ve binek atı beslemekle bağdaşmayan yeni bir tasarıyla uyandırabilirdi. Bir erkek böyle bir ortaklığa atılmadan önce elbette iki kez düşünürdü. Kadınların zayıf fikirlere sahip olması beklenirdi; ama toplumun ve aile hayatının en büyük güvencesi, bu fikirlerin eyleme dönüşmemesiydi. Akıllı insanlar komşularının yaptığını yapardı; böylece ortalıkta bir deli varsa, kim olduğunu bilip ondan uzak durabilirdin.

Yeni genç hanımlar hakkındaki taşra halkının, hatta kulübelerde yaşayanların bile genel görüşü Celia’dan yanaydı; o kadar sevimli ve masum görünüyordu. Bayan Brooke’un iri gözleriyse, tıpkı dini inancı gibi, fazla sıra dışı ve çarpıcı bulunuyordu. Zavallı Dorothea! Onun yanında masum yüzlü Celia, dünyayı tanıyan, görmüş geçirmiş biri gibi kalıyordu. İnsan zihni, ona bir tür arma ya da saat kadranı görünümü veren dış dokulardan ne kadar daha ince ve karmaşıktır!

Dorothea’yla tanışanlar, hakkında kulaktan kulağa yayılan bu kaygı verici sözlerin yarattığı önyargıya rağmen, onda bunlarla şaşırtıcı biçimde bağdaşan bir çekicilik buluyordu. Çoğu erkek, at sırtındayken onu büyüleyici bulurdu. Temiz havayı ve kır manzarasının türlü hâllerini severdi; gözleriyle yanakları hazla parladığında, hiç de bir din tutkununa benzemezdi. Ata binmek, vicdanının kuşkularına rağmen kendine tanıdığı bir zevkti. Bundan paganlara özgü, duyusal bir haz aldığını düşünür; bir gün bundan vazgeçmeyi hep beklerdi.

Açık yürekliydi, tutkuluydu ve kendine hayranlığın zerresi yoktu. Hatta hayal gücünün kız kardeşi Celia’yı kendininkinden çok daha üstün güzelliklerle donatmasını izlemek hoştu. Grange’a Bay Brooke’u görmekten başka bir nedenle gelen bir beyefendi olursa, Dorothea onun Celia’ya âşık olduğu sonucuna varırdı. Örneğin Sir James Chettam’ı sürekli Celia’nın gözünden değerlendirir, onun James’i kabul etmesinin Celia için iyi olup olmayacağını içinden tartardı. James’in kendisine talip sayılması ona gülünç bir ilgisizlik gibi gelirdi. Dorothea, hayatın gerçeklerini öğrenmeye bu kadar hevesli olmasına karşın evlilik konusunda çocuksu düşüncelerini koruyordu. Vaktiyle yaşasaydı, evlilikte yaptığı o zavallı hatadan kurtarmak için sağduyulu Hooker’la; ya da körlüğü başladıktan sonra John Milton’la; yahut tuhaf alışkanlıklarına katlanmanın soylu bir dindarlık sayılacağı başka büyük adamlardan biriyle evlenmeyi kesinlikle kabul ederdi. Ama “Aynen” diye karşılık veren sevimli ve yakışıklı bir baronet, kendisi kuşku belirttiğinde bile, nasıl ona sevgili gibi görünebilirdi? Asıl mutluluk veren evlilik, kocanın bir tür baba olduğu ve istersen sana İbranice bile öğretebildiği evlilik olmalıydı.

Dorothea’nın bu tuhaf özellikleri yüzünden komşu aileler, yeğenlerine rehberlik ve arkadaşlık etmesi için orta yaşlı bir hanım bulmamış olmasından Bay Brooke’u daha da fazla sorumlu tutuyordu. Ama kendisi, böyle bir göreve uygun olabilecek üstün kadın tipinden öylesine çekiniyordu ki Dorothea’nın itirazlarına boyun eğdi; bu durumda dünyaya, yani papazın karısı Bayan Cadwallader’a ve Loamshire’ın kuzeydoğu köşesinde görüştüğü küçük seçkinler grubuna meydan okuyacak kadar cesaretli davrandı. Böylece Bayan Brooke, dayısının evinde söz sahibi oldu; yeni yetkisinden ve onunla birlikte gelen saygıdan hiç de hoşnutsuz değildi.

Sir James Chettam bugün Grange’da, kızların daha önce hiç görmediği ve Dorothea’nın hakkında saygıyla karışık bir beklenti duyduğu başka bir beyefendiyle akşam yemeği yiyecekti. Bu kişi, yörede derin bilgisiyle tanınan; yıllardır din tarihi üzerine büyük bir eser hazırladığı bilinen; dindarlığına parlaklık katacak kadar varlıklı ve kitabı yayımlandığında kendi görüşleri daha iyi anlaşılacak olan Rahip Edward Casaubon’dı. Adı bile, bilim tarihini kesin bir kronolojiyle vermeden ölçülmesi güç bir ağırlık taşıyordu.

Günün erken saatlerinde Dorothea, köyde açılmasına önayak olduğu çocuk okulundan dönmüş, kız kardeşlerin yatak odalarını ayıran güzel oturma odasındaki her zamanki yerine geçmişti. Çok sevdiği türden bir işle uğraşıyor, bazı binalar için planını tamamlamaya çalışıyordu. Bir şey önermek için tereddütle onu izleyen Celia şöyle dedi:

“Dorothea, canım, sakıncası yoksa, çok meşgul değilsen, bugün annemin mücevherlerine bakıp onları paylaşsak nasıl olur? Dayı onları sana vereli tam altı ay oldu, ama sen daha bir kez bile bakmadın.”

Celia’nın yüzünde, dudak bükmeye yaklaşan bir ifade vardı; Dorothea’ya ve ilkeye duyduğu alışılmış saygı, bu somurtmanın bütünüyle ortaya çıkmasını engelliyordu. Bu iki gerçek, dikkatsizce dokunulursa gizemli bir elektrik yaratabilirdi. Dorothea başını kaldırınca gözlerinin gülmekte olduğunu gördü; Celia rahatladı.

“Ne harika bir küçük takvimmişsin, Celia! Altı takvim ayı mı, altı ay takvimi ayı mı?”

“Bugün eylülün son günü; dayı onları sana verdiğinde nisanın biriydi. O zamana dek onları unuttuğunu söylemişti, biliyorsun. Buradaki dolaba kilitlediğinden beri onları hiç düşündüğünü sanmıyorum.”

“Eh, canım, onları hiç takmayız zaten, biliyorsun.” Dorothea, sesi sıcak ve içten; yarı şefkatli, yarı açıklayıcı konuştu. Elinde kalem vardı, sayfanın kenarına küçük yan planlar çiziyordu.

Celia kızardı, yüzü ciddileşti. “Canım, onları bir kenara kaldırıp hiç ilgilenmemekle annemizin hatırasına saygısızlık ettiğimizi düşünüyorum. Bir de,” diye ekledi, biraz tereddüt ettikten sonra incinmişlikten sesi hıçkırarak yükselirken, “kolyeler artık pekâlâ takılıyor; bazı konularda senden bile daha katı olan Madam Poinçon bile süs takardı. Hem genel olarak Hristiyan kadınlar da—şimdi cennette mücevher takmış kadınlar yok mudur?” Celia, kendini gerçekten tartışmaya verdiğinde zihinsel gücünün arttığını hissediyordu.

“Demek takmak istiyorsun?” diye haykırdı Dorothea. Şaşkın bir keşif havası, bütün bedenini, tam da o mücevherleri takan Madam Poinçon’dan kaptığı teatral bir hareketle canlandırmıştı. “Öyleyse çıkaralım elbette. Neden daha önce söylemedin? Ama anahtarlar, anahtarlar!” Ellerini başının iki yanına bastırdı; hafızasından umudunu kesmiş gibiydi.

“Burada,” dedi Celia; bu açıklama uzun zamandır aklında ve önceden hazırlanmıştı.

“Lütfen dolabın büyük çekmecesini açıp mücevher kutusunu çıkar.”

Kutu kısa sürede açıldı; çeşitli mücevherler masanın üzerine, ışıl ışıl bir çiçek tarhı gibi yayıldı. Büyük bir koleksiyon değildi, ama aralarında gerçekten olağanüstü güzellikte birkaç parça vardı. İlk bakışta en göze çarpanlar, ince işçilikli altın yuvalara oturtulmuş mor ametistlerden bir kolye ve beş pırlantayla süslü inci bir haçtı. Dorothea kolyeyi hemen alıp kız kardeşinin boynuna taktı; neredeyse bilezik kadar sıkı oturmuştu. Ama bu halka, Celia’nın başıyla boynunun Henrietta Maria tarzına uygundu; karşıdaki boy aynasında bunu görebiliyordu.

“İşte Celia! Bunu Hint müslini elbisenle takabilirsin. Bu haçı da koyu renk elbiselerinle takmalısın.”

Celia, sevinçle gülümsememeye çalışıyordu. “Ah Dodo, haçı sen saklamalısın.”

“Hayır, hayır canım, olmaz,” dedi Dorothea; kayıtsızca reddedercesine elini kaldırdı.

“Olur, kesinlikle sen saklamalısın; sana yakışır, hele şimdi siyah elbisenle,” dedi Celia ısrarla. “Onu takabilirsin.”

“Asla, asla. Bir süs olarak takacağım son şey haç olur.” Dorothea hafifçe ürperdi.

“O hâlde benim takmamı günah sayarsın,” dedi Celia tedirginlikle.

“Hayır canım, hayır,” dedi Dorothea, kız kardeşinin yanağını okşayarak. “Ruhların da ten renkleri vardır: Birine yakışan ötekine yakışmaz.”

“Ama annemizin hatırı için saklamak isteyebilirsin.”

“Hayır, annemden kalan başka şeylerim var; çok sevdiğim sandal ağacı kutusu, daha neler neler. Aslında hepsi senin, canım. Artık konuşmamıza gerek yok. Al, kendi malını götür.”

Celia biraz incindi. Bu Püriten hoşgörüsünde güçlü bir üstünlük havası vardı; hevesli olmayan kız kardeşin sarışın teni için bu, Püriten zulmünden pek de az yaralayıcı değildi.

“Ama sen, büyük kız kardeş, onları hiç takmayacaksan ben nasıl takabilirim?”

“Olmaz, Celia. Sana güven vermek için mücevher takmamı istemek fazla. Şu kolyeyi takacak olsam kendimi fırıl fırıl dönmüş gibi hissederdim. Dünya benimle birlikte döner, nasıl yürüyeceğimi bilemezdim.”

Celia kolyenin kopçasını açıp boynundan çıkarmıştı. “Boynuna biraz dar gelir; daha aşağı sarkıp sallanacak bir şey sana daha çok yakışır,” dedi, biraz hoşnutlukla. Kolyenin Dorothea’ya her açıdan ne kadar uygunsuz olduğu, Celia’nın onu alırken duyduğu mutluluğu artırıyordu. Güzel bir zümrütle elmasların bulunduğu yüzük kutularını açıyordu; tam o sırada güneş bir bulutun ardından çıkıp masanın üzerine parlak bir ışık düşürdü.

“Bu mücevherler ne kadar güzel!” dedi Dorothea; güneş ışığı kadar ani, yeni bir duygu dalgasına kapılmıştı. “Renklerin, koku gibi, insanın içine ne derinlikte işlediği tuhaf. Sanırım Aziz Yuhanna’nın Vahyi’nde mücevherlerin ruhsal simgeler olarak kullanılmasının nedeni bu. Cennet parçalarına benziyorlar. Bence bu zümrüt hepsinden daha güzel.”

“Bunun bir de takımı olan bilekliği var,” dedi Celia. “İlk bakışta fark etmemişiz.”

“Çok güzeller,” dedi Dorothea; yüzüğünü ve bileziği ince biçimli parmağına ve bileğine taktı, göz hizasında pencereye doğru tuttu. Bir yandan da renklerden duyduğu hazzı, onları mistik dinsel sevinciyle birleştirerek haklı çıkarmaya çalışıyordu.

“Bunlar hoşuna gitti, Dorothea,” dedi Celia, biraz tereddütle. Kız kardeşinin bir zayıflık gösterdiğini, zümrütlerin de kendi tenine mor ametistlerden bile daha çok yakışacağını şaşkınlıkla düşünmeye başlamıştı. “Hiç değilse şu yüzükle bileziği saklamalısın. Ama bak, bu akikler çok hoş ve gösterişsiz.”

“Evet! Bunları, şu yüzükle bileziği alacağım,” dedi Dorothea. Sonra elini masaya bırakıp başka bir ses tonuyla, “Ama ne zavallı adamlar buluyor, işliyor, satıyor bunları!” dedi. Yine durakladı; Celia, kız kardeşinin tutarlı olmak adına takılardan vazgeçeceğini sandı.

“Evet canım, bunları alacağım,” dedi Dorothea kararlılıkla. “Ama geri kalan her şeyi, mücevher kutusunu da al götür.”

Mücevherleri çıkarmadan, hâlâ onlara bakarak kalemini aldı. Bu saf renk fıskiyeleri gözünü oyalasın diye onları sık sık yanında bulundurmayı düşündü.

“Bunları davetlerde takacak mısın?” diye sordu Celia; Dorothea’nın ne yapacağını gerçekten merak ederek onu izliyordu.

Dorothea kız kardeşine hızla göz attı. Sevdiği kişileri hayalinde türlü güzelliklerle donatırken, arada bir keskin bir kavrayış içini yakarcasına beliriyordu. Bayan Brooke kusursuz bir uysallığa erişirse, bu içindeki ateşin eksikliğinden olmayacaktı.

“Belki,” dedi biraz mağrurca. “Ne kadar alçalacağımı bilemem.”

Celia kızardı ve üzüldü: kız kardeşini gücendirdiğini anlamıştı; kutuya geri koyup götürdüğü takılar armağanı hakkında güzel bir şey söylemeye bile cesaret edemedi. Planını çizmeyi sürdüren Dorothea da üzgündü; küçük bir patlamayla biten sahnede kendi duygularının ve sözlerinin saflığını sorguluyordu.

Celia’nın vicdanı ona hiç de haksız olmadığını söylüyordu: bu soruyu sorması son derece doğal ve haklıydı. Dorothea’nın tutarsız olduğunu kendi kendine tekrarladı: ya mücevherlerden kendine düşen payın tamamını almalıydı ya da söylediklerinden sonra hepsinden vazgeçmeliydi.

“Eminim—en azından, umarım—kolye takmam dualarımı etkilemez,” diye düşündü Celia. “Artık sosyeteye karışacağımıza göre Dorothea’nın düşüncelerine bağlı olmak zorunda olduğumu da sanmıyorum; tabii kendisi onlara bağlı olmalı. Ama Dorothea her zaman tutarlı değil.”

Celia, kız kardeşinin seslenişini duyana dek duvar halısına sessizce eğilmiş hâlde kaldı.

“Buraya gel Kitty, planıma bak; merdivenlerle şömineler birbiriyle uyumsuz değilse kendimi büyük bir mimar sanacağım.”

Celia kâğıda eğilince Dorothea şefkatle yanağını kız kardeşinin koluna dayadı. Celia bu hareketi anladı. Dorothea haksız davrandığını görmüştü; Celia da onu bağışladı. Hatırlayabildikleri zamandan beri Celia’nın zihninde ablasına karşı eleştiriyle hayranlık iç içeydi. Küçük kız hep boyunduruk taşımıştı; ama boyunduruk altındaki hangi canlının kendine sakladığı düşünceleri yoktur ki?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…