Bölümler 88Şu an: Xxvııı. Bölüm.
- 1 Öndeyiş.383 kelime
- 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
- 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
- 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
- 6 Bölüm V.2.425 kelime
- 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
- 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
- 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
- 11 Bölüm X.3.169 kelime
- 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
- 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
- 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
- 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
- 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
- 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
- 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
- 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
- 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
- 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
- 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
- 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
- 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime · Okuduğun bölüm
- 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
- 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
- 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
- 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
- 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
- 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
- 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
- 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
- 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
- 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
- 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
- 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
- 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
- 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
- 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
- 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
- 51 Bölüm L.2.831 kelime
- 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
- 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
- 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
- 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
- 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
- 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
- 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
- 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
- 60 Bölüm Lıx.806 kelime
- 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
- 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
- 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
- 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
- 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
- 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
- 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
- 68 67. Bölüm.1.999 kelime
- 69 68. Bölüm.2.039 kelime
- 70 69. Bölüm.2.593 kelime
- 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
- 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
- 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
- 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
- 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
- 76 75. Bölüm2.044 kelime
- 77 76. Bölüm2.680 kelime
- 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
- 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
- 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
- 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
- 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
- 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
- 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
- 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
- 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
- 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
- 88 Son2.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVIII. BÖLÜM.
Birinci Bey. Eşinizle kuracağınız yuvaya kavuşmak için
Her vakit güzeldir;
Bu, ikinize de sevinç verir.
İkinci Bey. Doğru, elbette.
Aşkın bir ettiği ruhlar için
Takvimde kötü gün yoktur;
Ölüm bile tatlı gelirdi,
Yuvarlanan dalgalar gibi gelse,
Onlar birbirine sarılmışken,
Ayrı bir hayatı akıllarından geçirmezken.
Düğün yolculuğundan dönen Bay ve Bayan Casaubon, ocak ortasında Lowick Manor’a vardılar. Kapıya inerlerken hafifçe kar yağıyordu. Ertesi sabah Dorothea, giyinme odasından bildiğimiz mavi yeşil özel salona geçtiğinde, ıhlamurların uzun sıralar hâlinde ak gövdelerini beyaz topraktan yükselttiğini, beyaz dallarını boz renkli, kıpırtısız göğe uzattığını gördü. Uzaklardaki düzlük tekdüze bir beyazlığın ve alçaktan sarkan, tekdüze bulut örtüsünün içinde küçülüp kayboluyordu. Odadaki eşyalar bile onu son gördüğünden beri küçülmüş gibiydi: Gobelindeki geyik, hayaletimsi mavi yeşil dünyasında bir hayalete daha çok benziyordu; kitaplıktaki zarif edebiyat ciltleri de kımıldamayan kitap taklitlerine dönüşmüştü sanki. Kütüklerin üzerinde yanan kuru meşe dallarının parlak ateşi, hayatın ve ışığın yersiz bir yenilenmesi gibiydi; Celia’ya vermek üzere kameoların bulunduğu kırmızı deri kutuları taşıyarak içeri giren Dorothea’nın kendisi gibi.
Sabah tuvaletini tamamlamıştı; yalnız sağlıklı gençliğin verebileceği bir ışıltıyla parlıyordu. Topuz yaptığı saçları ve ela gözleri mücevher gibi ışıldıyor, dudakları canlı bir kırmızılıkla parlıyor, boynunun soluk beyazlığı kürkün farklı beyazlığının üzerinde nefes alıyordu. Kürk, kendi içinden toplanmış bir şefkatle boynuna dolanıyor ve mavi gri paltosuna yapışıyor gibiydi; karın kristal berraklığındaki saflığı karşısında bile güzelliğini koruyan, canlı ve birleşmiş bir masumiyet. Kameo kutularını cumbalı pencerenin önündeki masaya bırakırken, farkında olmadan ellerini üzerlerinde tuttu; bakışları hemen dışarıdaki sessiz, beyaz çevreye dalmıştı. Burası onun görünen dünyasını oluşturuyordu.
Çarpıntıdan yakınarak erkenden kalkmış olan Bay Casaubon, kütüphanede yardımcı din adamı Bay Tucker’ı kabul ediyordu. Birazdan Celia hem kız kardeşi hem nedimesi olarak gelecekti; sonraki haftalarda düğün ziyaretleri alınıp verilecekti. Bütün bunlar, gelinlik mutluluğunun heyecanına eşlik ettiği düşünülen o geçiş dönemini sürdürüyor, hayalperestin düş olduğundan kuşkulanmaya başladığı bir rüyadaki gibi, yoğun ama sonuçsuz bir uğraş duygusunu ayakta tutuyordu. Önceleri gözünde büyüttüğü evlilik görevleri, eşyalarla ve beyaz buhar duvarlı manzarayla birlikte küçülüyor gibiydi. Tam bir ruhsal uyum içinde yürüyeceğini umduğu aydınlık dorukları artık hayalinde bile görmek zordu; kendisinden üstün ve kusursuz birinin yanında ruhun bulacağı tatlı huzur sarsılmış, yerini huzursuz bir çabaya ve belirsiz bir önsezinin uyandırdığı alarma bırakmıştı. Kocasının hayatını güçlendirecek, kendi hayatını yüceltecek etkin eş adanmışlığının günleri ne zaman başlayacaktı? Belki de önceden tasarladığı biçimde hiç başlamayacaktı; ama bir şekilde, yine de bir şekilde olacaktı. Hayatını bu ciddi yeminle birleştirdiği bu birliktelikte görev, yeni bir esin biçimiyle karşısına çıkacak ve eş sevgisine yeni bir anlam verecekti.
Bu sırada kar vardı, alçak, boz renkli buhar kemeri vardı; o hanımefendinin dünyasının boğucu baskısı vardı: her şey onun için yapılır, kimse yardımını istemezdi. Çok yönlü, bereketli bir varoluşla bağ kurma duygusunu, dışarıdan gelip güçlerini biçimlendirecek taleplerle değil, içsel bir görüş olarak, acı çabayla ayakta tutması gerekirdi. “Ne yapayım?” “Canın ne isterse, canım.” Sabah derslerini öğrenmeyi ve nefret ettiği piyanoda saçma ritimler çalışmayı bıraktığından beri hayatının kısa özeti buydu. Saygın ve kaçınılmaz uğraşlara yol gösterecek evliliği, onu hanımefendi olmanın bunaltıcı özgürlüğünden henüz kurtarmamıştı; boş vakitlerini dizginlenmemiş şefkatin geviş getirircesine yaşanan sevincine bile boğmamıştı. Kanı canlı, çiçek açmış gençliği; kendisini soğuk, renksiz, daralmış manzarayla, küçülmüş eşyalarla, hiç okunmayan kitaplarla ve gündüz ışığından silinip gidiyor gibi görünen solgun, düşsel dünyadaki hayaletimsi geyikle bir tutan ahlaki bir tutsaklık içinde duruyordu.
Dorothea ilk birkaç dakika dışarı baktığında yalnızca kasvetli bir baskı hissetti; sonra keskin bir anı canlandı ve pencereden ayrılıp odanın içinde dolaştı. Yaklaşık üç ay önce bu odayı ilk gördüğünde zihninde yaşayan düşünceler ve umutlar artık yalnızca anılardı: onları, geçip gitmiş şeyleri yargıladığımız gibi yargılıyordu. Bütün varoluş kendi nabzından daha yavaş atıyor gibiydi; dinsel inancı, her nesnenin solup küçülerek ondan uzaklaştığı bir kâbustan kurtulma çabası içindeki yalnız bir haykırıştı. Odada anımsadığı her şey büyüsünü yitirmiş, ışığı söndürülmüş saydam bir resim gibi donuklaşmıştı; ta ki bakışları orada duran minyatürlere kayana ve sonunda yeni bir soluk, yeni bir anlam kazanmış bir şey görene dek. Bu, talihsiz evliliği yapan Bay Casaubon’un teyzesi Julia’nın, yani Will Ladislaw’ın büyükannesinin minyatürüydü. Dorothea şimdi onun canlı olduğunu hayal edebiliyordu: narin kadının yüzünde, yorumlaması güç, inatçı bir ifade vardı. Evliliğinin talihsiz olduğunu yalnızca arkadaşları mı düşünmüştü? Yoksa kendisi de bunun bir hata olduğunu anlamış, gecenin merhametli sessizliğinde gözyaşlarının tuzlu acısını tatmış mıydı? Dorothea bu minyatüre ilk baktığından beri ne geniş deneyim alanlarından geçmiş gibiydi! Minyatürle yeni bir yakınlık duydu; sanki minyatürün kulağı vardı ve ona nasıl baktığını görebiliyordu. İşte evlilikte bazı güçlükler yaşamış bir kadın. Hayır, renkler koyulaştı; dudaklarla çene büyüyor, saçlarla gözler ışık saçıyor gibiydi. Yüzü erkeksiydi ve ona, karşısına çıktığı kişiye göz kapağının en küçük hareketinin bile fark edilip yorumlanmasına yol açacak kadar ilginç olduğunu anlatan o dolu bakışla ışıldıyordu. Bu canlı görüntü Dorothea’nın içine hoş bir sıcaklık gibi yayıldı: gülümsediğini fark etti; minyatürden dönüp oturdu ve karşısında bir figür varmışçasına başını kaldırıp baktı. Ama düşünmeyi sürdürürken gülümsemesi silindi; sonunda yüksek sesle şöyle dedi:
“Ah, böyle konuşmak çok acımasızcaydı! Ne kadar üzücü, ne korkunç!”
Hızla ayağa kalkıp odadan çıktı, koridorda aceleyle yürüdü; karşı konulmaz bir dürtüyle kocasını görmeye, onun için yapabileceği bir şey olup olmadığını sormaya gidiyordu. Belki Bay Tucker gitmiş, Bay Casaubon kütüphanede yalnız kalmıştı. Kocasını kendi varlığıyla mutlu görse sabahki kasvetinin dağılacağını hissediyordu.
Ama meşe ağacından yapılmış koyu renkli merdivenin başına vardığında Celia yukarı çıkıyordu; aşağıda da Bay Brooke, Bay Casaubon’la selamlaşıp birbirlerini kutluyordu.
“Dodo!” dedi Celia, sakin ve kesik kesik bir sesle; sonra kollarını ona dolayan kız kardeşini öptü ve başka bir şey söylemedi. Sanırım ikisi de gizlice biraz ağladı; Dorothea ise amcasını selamlamak için aşağı koştu.
“Nasıl olduğunu sormama gerek yok, canım,” dedi Bay Brooke, alnından öptükten sonra. “Roma sana yaramış, görüyorum: mutluluk, freskler, antik çağ; öyle şeyler işte. Neyse, geri dönmene çok sevindim; artık sanat hakkında her şeyi biliyorsundur, öyle mi? Ama Casaubon biraz solgun, bunu ona söylüyorum; biraz solgun, biliyorsun. Tatilde çok çalışmak işi biraz fazla ileri götürüyor. Ben de bir zamanlar ipin ucunu kaçırmıştım,” dedi Bay Brooke; hâlâ Dorothea’nın elini tutuyordu ama yüzünü Bay Casaubon’a çevirmişti. “Topoğrafya, harabeler, tapınaklar... Bir ipucu yakaladığımı sanmıştım ama bunun beni çok ileri götüreceğini, sonunda hiçbir şey çıkmayabileceğini gördüm. Bu tür işlerde istediğin kadar ileri gidebilirsin, ama sonunda hiçbir şey çıkmayabilir, bilirsin.”
Dorothea da, yokluğundan sonra kocasını yeniden görenlerin onun fark etmediği belirtileri fark edebileceği düşüncesiyle, biraz kaygılı bir halde gözlerini kocasının yüzüne çevirmişti.
“Kaygılanacak bir şey yok, canım,” dedi Bay Brooke, yüzündeki ifadeyi fark ederek. “Biraz İngiliz sığır etiyle koyun eti kısa sürede fark yaratır. Aquinas’ın portresi için otururken solgun görünmekte sakınca yoktu, biliyorsun; mektubun tam zamanında geldi. Ama Aquinas’a gelince, biraz fazla incelikli değil miydi? Aquinas’ı okuyan var mı?”
“Kuşkusuz yüzeysel zihinlere göre bir yazar değildir,” dedi Bay Casaubon, bu yerinde soruları ağırbaşlı bir sabırla karşılayarak.
“Kahveyi kendi odanda mı istersin, amca?” dedi Dorothea, imdadına yetişerek.
“Evet; sen de Celia’nın yanına gitmelisin. Sana anlatacağı önemli bir haber var, biliyorsun. Gerisini ona bırakıyorum.”
Celia, kız kardeşininkiyle tıpatıp aynı bir paltoyla mavi-yeşil yatak odasında oturmuş, kameoları dingin bir memnuniyetle incelerken oda çok daha neşeli görünüyordu; sohbet başka konulara geçmişti.
“Sence balayında Roma’ya gitmek güzel mi?” diye sordu Celia; en küçük vesileyle bile yanaklarının kızarmasına alışık olan Dorothea’nın bildiği o ince, hazır kızarıklık yüzüne yayılmıştı.
“Herkese uymaz; örneğin sana, canım,” dedi Dorothea sakince. Roma’ya balayına gitmek hakkında ne düşündüğünü kimse hiçbir zaman öğrenemeyecekti.
“Bayan Cadwallader, evlenen insanların uzun bir yolculuğa çıkmasının saçma olduğunu söylüyor. Birbirlerinden ölümüne sıkıldıklarını, evdeki gibi rahatça kavga edemediklerini söylüyor. Lady Chettam da Bath’a gittiğini söylüyor.” Celia’nın yüzünün rengi tekrar tekrar değişti; sanki...
“Yürekten haberlerle gidip gelmek için,
Sanki koşan bir ulak olmuş gibi.”
Bu, Celia’nın genellikle kızarmasından daha fazlasını anlatıyor olmalıydı.
“Celia! Bir şey mi oldu?” dedi Dorothea, kız kardeşçe bir şefkatle. “Bana anlatacağın gerçekten önemli bir haber mi var?”
“Sen gittiğin için oldu, Dodo. Sonra Sir James’in konuşacağı benden başka kimse kalmadı,” dedi Celia, gözlerinde hafif yaramaz bir ifadeyle.
“Anlıyorum. Eskiden umut edip inandığım şey oldu,” dedi Dorothea, kız kardeşinin yüzünü ellerinin arasına alıp ona yarı kaygılı bir bakışla bakarak. Celia’nın evliliği, eskisinden daha ciddi görünüyordu.
“Daha üç gün önce oldu,” dedi Celia. “Lady Chettam da çok nazik.”
“Peki çok mutlu musun?”
“Evet. Henüz evlenmeyeceğiz. Çünkü her şeyin hazırlanması gerekiyor. Ayrıca hemen evlenmek istemiyorum; nişanlı olmanın güzel olduğunu düşünüyorum. Hem evlendikten sonra bütün hayatımız boyunca evli kalacağız.”
“Bence daha iyisiyle evlenemezdin, Kitty. Sir James iyi, onurlu bir adam,” dedi Dorothea içtenlikle.
“Kulübeleri yapmaya devam etmiş, Dodo. Gelince sana anlatır. Onu görmek seni mutlu edecek mi?”
“Elbette. Bunu nasıl sorabilirsin?”
“Yalnız, bu kadar bilgili olmaya başlayacağından korkmuştum,” dedi Celia; Bay Casaubon’un bilgisini, zamanla komşu bir bedeni iyice içine çekebilecek bir nem gibi görüyordu.
Bölüm etkileşimi
