Middlemarch kitap kapağı

29. bölüm / 88

Xxvııı. Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: Xxvııı. Bölüm.
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime · Okuduğun bölüm
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

XXVIII. BÖLÜM.
Birinci Bey. Eşinizle kuracağınız yuvaya kavuşmak için

Her vakit güzeldir;
Bu, ikinize de sevinç verir.

İkinci Bey. Doğru, elbette.

Aşkın bir ettiği ruhlar için
Takvimde kötü gün yoktur;
Ölüm bile tatlı gelirdi,
Yuvarlanan dalgalar gibi gelse,
Onlar birbirine sarılmışken,
Ayrı bir hayatı akıllarından geçirmezken.

Düğün yolculuğundan dönen Bay ve Bayan Casaubon, ocak ortasında Lowick Manor’a vardılar. Kapıya inerlerken hafifçe kar yağıyordu. Ertesi sabah Dorothea, giyinme odasından bildiğimiz mavi yeşil özel salona geçtiğinde, ıhlamurların uzun sıralar hâlinde ak gövdelerini beyaz topraktan yükselttiğini, beyaz dallarını boz renkli, kıpırtısız göğe uzattığını gördü. Uzaklardaki düzlük tekdüze bir beyazlığın ve alçaktan sarkan, tekdüze bulut örtüsünün içinde küçülüp kayboluyordu. Odadaki eşyalar bile onu son gördüğünden beri küçülmüş gibiydi: Gobelindeki geyik, hayaletimsi mavi yeşil dünyasında bir hayalete daha çok benziyordu; kitaplıktaki zarif edebiyat ciltleri de kımıldamayan kitap taklitlerine dönüşmüştü sanki. Kütüklerin üzerinde yanan kuru meşe dallarının parlak ateşi, hayatın ve ışığın yersiz bir yenilenmesi gibiydi; Celia’ya vermek üzere kameoların bulunduğu kırmızı deri kutuları taşıyarak içeri giren Dorothea’nın kendisi gibi.

Sabah tuvaletini tamamlamıştı; yalnız sağlıklı gençliğin verebileceği bir ışıltıyla parlıyordu. Topuz yaptığı saçları ve ela gözleri mücevher gibi ışıldıyor, dudakları canlı bir kırmızılıkla parlıyor, boynunun soluk beyazlığı kürkün farklı beyazlığının üzerinde nefes alıyordu. Kürk, kendi içinden toplanmış bir şefkatle boynuna dolanıyor ve mavi gri paltosuna yapışıyor gibiydi; karın kristal berraklığındaki saflığı karşısında bile güzelliğini koruyan, canlı ve birleşmiş bir masumiyet. Kameo kutularını cumbalı pencerenin önündeki masaya bırakırken, farkında olmadan ellerini üzerlerinde tuttu; bakışları hemen dışarıdaki sessiz, beyaz çevreye dalmıştı. Burası onun görünen dünyasını oluşturuyordu.

Çarpıntıdan yakınarak erkenden kalkmış olan Bay Casaubon, kütüphanede yardımcı din adamı Bay Tucker’ı kabul ediyordu. Birazdan Celia hem kız kardeşi hem nedimesi olarak gelecekti; sonraki haftalarda düğün ziyaretleri alınıp verilecekti. Bütün bunlar, gelinlik mutluluğunun heyecanına eşlik ettiği düşünülen o geçiş dönemini sürdürüyor, hayalperestin düş olduğundan kuşkulanmaya başladığı bir rüyadaki gibi, yoğun ama sonuçsuz bir uğraş duygusunu ayakta tutuyordu. Önceleri gözünde büyüttüğü evlilik görevleri, eşyalarla ve beyaz buhar duvarlı manzarayla birlikte küçülüyor gibiydi. Tam bir ruhsal uyum içinde yürüyeceğini umduğu aydınlık dorukları artık hayalinde bile görmek zordu; kendisinden üstün ve kusursuz birinin yanında ruhun bulacağı tatlı huzur sarsılmış, yerini huzursuz bir çabaya ve belirsiz bir önsezinin uyandırdığı alarma bırakmıştı. Kocasının hayatını güçlendirecek, kendi hayatını yüceltecek etkin eş adanmışlığının günleri ne zaman başlayacaktı? Belki de önceden tasarladığı biçimde hiç başlamayacaktı; ama bir şekilde, yine de bir şekilde olacaktı. Hayatını bu ciddi yeminle birleştirdiği bu birliktelikte görev, yeni bir esin biçimiyle karşısına çıkacak ve eş sevgisine yeni bir anlam verecekti.

Bu sırada kar vardı, alçak, boz renkli buhar kemeri vardı; o hanımefendinin dünyasının boğucu baskısı vardı: her şey onun için yapılır, kimse yardımını istemezdi. Çok yönlü, bereketli bir varoluşla bağ kurma duygusunu, dışarıdan gelip güçlerini biçimlendirecek taleplerle değil, içsel bir görüş olarak, acı çabayla ayakta tutması gerekirdi. “Ne yapayım?” “Canın ne isterse, canım.” Sabah derslerini öğrenmeyi ve nefret ettiği piyanoda saçma ritimler çalışmayı bıraktığından beri hayatının kısa özeti buydu. Saygın ve kaçınılmaz uğraşlara yol gösterecek evliliği, onu hanımefendi olmanın bunaltıcı özgürlüğünden henüz kurtarmamıştı; boş vakitlerini dizginlenmemiş şefkatin geviş getirircesine yaşanan sevincine bile boğmamıştı. Kanı canlı, çiçek açmış gençliği; kendisini soğuk, renksiz, daralmış manzarayla, küçülmüş eşyalarla, hiç okunmayan kitaplarla ve gündüz ışığından silinip gidiyor gibi görünen solgun, düşsel dünyadaki hayaletimsi geyikle bir tutan ahlaki bir tutsaklık içinde duruyordu.

Dorothea ilk birkaç dakika dışarı baktığında yalnızca kasvetli bir baskı hissetti; sonra keskin bir anı canlandı ve pencereden ayrılıp odanın içinde dolaştı. Yaklaşık üç ay önce bu odayı ilk gördüğünde zihninde yaşayan düşünceler ve umutlar artık yalnızca anılardı: onları, geçip gitmiş şeyleri yargıladığımız gibi yargılıyordu. Bütün varoluş kendi nabzından daha yavaş atıyor gibiydi; dinsel inancı, her nesnenin solup küçülerek ondan uzaklaştığı bir kâbustan kurtulma çabası içindeki yalnız bir haykırıştı. Odada anımsadığı her şey büyüsünü yitirmiş, ışığı söndürülmüş saydam bir resim gibi donuklaşmıştı; ta ki bakışları orada duran minyatürlere kayana ve sonunda yeni bir soluk, yeni bir anlam kazanmış bir şey görene dek. Bu, talihsiz evliliği yapan Bay Casaubon’un teyzesi Julia’nın, yani Will Ladislaw’ın büyükannesinin minyatürüydü. Dorothea şimdi onun canlı olduğunu hayal edebiliyordu: narin kadının yüzünde, yorumlaması güç, inatçı bir ifade vardı. Evliliğinin talihsiz olduğunu yalnızca arkadaşları mı düşünmüştü? Yoksa kendisi de bunun bir hata olduğunu anlamış, gecenin merhametli sessizliğinde gözyaşlarının tuzlu acısını tatmış mıydı? Dorothea bu minyatüre ilk baktığından beri ne geniş deneyim alanlarından geçmiş gibiydi! Minyatürle yeni bir yakınlık duydu; sanki minyatürün kulağı vardı ve ona nasıl baktığını görebiliyordu. İşte evlilikte bazı güçlükler yaşamış bir kadın. Hayır, renkler koyulaştı; dudaklarla çene büyüyor, saçlarla gözler ışık saçıyor gibiydi. Yüzü erkeksiydi ve ona, karşısına çıktığı kişiye göz kapağının en küçük hareketinin bile fark edilip yorumlanmasına yol açacak kadar ilginç olduğunu anlatan o dolu bakışla ışıldıyordu. Bu canlı görüntü Dorothea’nın içine hoş bir sıcaklık gibi yayıldı: gülümsediğini fark etti; minyatürden dönüp oturdu ve karşısında bir figür varmışçasına başını kaldırıp baktı. Ama düşünmeyi sürdürürken gülümsemesi silindi; sonunda yüksek sesle şöyle dedi:

“Ah, böyle konuşmak çok acımasızcaydı! Ne kadar üzücü, ne korkunç!”

Hızla ayağa kalkıp odadan çıktı, koridorda aceleyle yürüdü; karşı konulmaz bir dürtüyle kocasını görmeye, onun için yapabileceği bir şey olup olmadığını sormaya gidiyordu. Belki Bay Tucker gitmiş, Bay Casaubon kütüphanede yalnız kalmıştı. Kocasını kendi varlığıyla mutlu görse sabahki kasvetinin dağılacağını hissediyordu.

Ama meşe ağacından yapılmış koyu renkli merdivenin başına vardığında Celia yukarı çıkıyordu; aşağıda da Bay Brooke, Bay Casaubon’la selamlaşıp birbirlerini kutluyordu.

“Dodo!” dedi Celia, sakin ve kesik kesik bir sesle; sonra kollarını ona dolayan kız kardeşini öptü ve başka bir şey söylemedi. Sanırım ikisi de gizlice biraz ağladı; Dorothea ise amcasını selamlamak için aşağı koştu.

“Nasıl olduğunu sormama gerek yok, canım,” dedi Bay Brooke, alnından öptükten sonra. “Roma sana yaramış, görüyorum: mutluluk, freskler, antik çağ; öyle şeyler işte. Neyse, geri dönmene çok sevindim; artık sanat hakkında her şeyi biliyorsundur, öyle mi? Ama Casaubon biraz solgun, bunu ona söylüyorum; biraz solgun, biliyorsun. Tatilde çok çalışmak işi biraz fazla ileri götürüyor. Ben de bir zamanlar ipin ucunu kaçırmıştım,” dedi Bay Brooke; hâlâ Dorothea’nın elini tutuyordu ama yüzünü Bay Casaubon’a çevirmişti. “Topoğrafya, harabeler, tapınaklar... Bir ipucu yakaladığımı sanmıştım ama bunun beni çok ileri götüreceğini, sonunda hiçbir şey çıkmayabileceğini gördüm. Bu tür işlerde istediğin kadar ileri gidebilirsin, ama sonunda hiçbir şey çıkmayabilir, bilirsin.”

Dorothea da, yokluğundan sonra kocasını yeniden görenlerin onun fark etmediği belirtileri fark edebileceği düşüncesiyle, biraz kaygılı bir halde gözlerini kocasının yüzüne çevirmişti.

“Kaygılanacak bir şey yok, canım,” dedi Bay Brooke, yüzündeki ifadeyi fark ederek. “Biraz İngiliz sığır etiyle koyun eti kısa sürede fark yaratır. Aquinas’ın portresi için otururken solgun görünmekte sakınca yoktu, biliyorsun; mektubun tam zamanında geldi. Ama Aquinas’a gelince, biraz fazla incelikli değil miydi? Aquinas’ı okuyan var mı?”

“Kuşkusuz yüzeysel zihinlere göre bir yazar değildir,” dedi Bay Casaubon, bu yerinde soruları ağırbaşlı bir sabırla karşılayarak.

“Kahveyi kendi odanda mı istersin, amca?” dedi Dorothea, imdadına yetişerek.

“Evet; sen de Celia’nın yanına gitmelisin. Sana anlatacağı önemli bir haber var, biliyorsun. Gerisini ona bırakıyorum.”

Celia, kız kardeşininkiyle tıpatıp aynı bir paltoyla mavi-yeşil yatak odasında oturmuş, kameoları dingin bir memnuniyetle incelerken oda çok daha neşeli görünüyordu; sohbet başka konulara geçmişti.

“Sence balayında Roma’ya gitmek güzel mi?” diye sordu Celia; en küçük vesileyle bile yanaklarının kızarmasına alışık olan Dorothea’nın bildiği o ince, hazır kızarıklık yüzüne yayılmıştı.

“Herkese uymaz; örneğin sana, canım,” dedi Dorothea sakince. Roma’ya balayına gitmek hakkında ne düşündüğünü kimse hiçbir zaman öğrenemeyecekti.

“Bayan Cadwallader, evlenen insanların uzun bir yolculuğa çıkmasının saçma olduğunu söylüyor. Birbirlerinden ölümüne sıkıldıklarını, evdeki gibi rahatça kavga edemediklerini söylüyor. Lady Chettam da Bath’a gittiğini söylüyor.” Celia’nın yüzünün rengi tekrar tekrar değişti; sanki...

“Yürekten haberlerle gidip gelmek için,

Sanki koşan bir ulak olmuş gibi.”

Bu, Celia’nın genellikle kızarmasından daha fazlasını anlatıyor olmalıydı.

“Celia! Bir şey mi oldu?” dedi Dorothea, kız kardeşçe bir şefkatle. “Bana anlatacağın gerçekten önemli bir haber mi var?”

“Sen gittiğin için oldu, Dodo. Sonra Sir James’in konuşacağı benden başka kimse kalmadı,” dedi Celia, gözlerinde hafif yaramaz bir ifadeyle.

“Anlıyorum. Eskiden umut edip inandığım şey oldu,” dedi Dorothea, kız kardeşinin yüzünü ellerinin arasına alıp ona yarı kaygılı bir bakışla bakarak. Celia’nın evliliği, eskisinden daha ciddi görünüyordu.

“Daha üç gün önce oldu,” dedi Celia. “Lady Chettam da çok nazik.”

“Peki çok mutlu musun?”

“Evet. Henüz evlenmeyeceğiz. Çünkü her şeyin hazırlanması gerekiyor. Ayrıca hemen evlenmek istemiyorum; nişanlı olmanın güzel olduğunu düşünüyorum. Hem evlendikten sonra bütün hayatımız boyunca evli kalacağız.”

“Bence daha iyisiyle evlenemezdin, Kitty. Sir James iyi, onurlu bir adam,” dedi Dorothea içtenlikle.

“Kulübeleri yapmaya devam etmiş, Dodo. Gelince sana anlatır. Onu görmek seni mutlu edecek mi?”

“Elbette. Bunu nasıl sorabilirsin?”

“Yalnız, bu kadar bilgili olmaya başlayacağından korkmuştum,” dedi Celia; Bay Casaubon’un bilgisini, zamanla komşu bir bedeni iyice içine çekebilecek bir nem gibi görüyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…