Middlemarch kitap kapağı

42. bölüm / 88

Kırk Birinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 88Şu an: Kırk Birinci Bölüm.
  1. 1 Öndeyiş.383 kelime
  2. 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
  3. 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
  5. 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
  6. 6 Bölüm V.2.425 kelime
  7. 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
  8. 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
  10. 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
  11. 11 Bölüm X.3.169 kelime
  12. 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
  14. 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
  17. 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
  18. 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
  22. 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
  24. 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
  27. 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
  28. 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
  29. 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
  33. 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
  34. 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
  35. 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
  39. 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
  40. 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
  41. 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
  42. 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime · Okuduğun bölüm
  43. 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
  44. 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
  45. 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
  46. 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
  47. 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
  48. 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
  49. 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
  50. 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
  51. 51 Bölüm L.2.831 kelime
  52. 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
  53. 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
  54. 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
  55. 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
  56. 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
  57. 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
  58. 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
  59. 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
  60. 60 Bölüm Lıx.806 kelime
  61. 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
  62. 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
  63. 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
  64. 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
  65. 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
  66. 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
  67. 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
  68. 68 67. Bölüm.1.999 kelime
  69. 69 68. Bölüm.2.039 kelime
  70. 70 69. Bölüm.2.593 kelime
  71. 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
  72. 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
  73. 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
  74. 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
  75. 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
  76. 76 75. Bölüm2.044 kelime
  77. 77 76. Bölüm2.680 kelime
  78. 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
  79. 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
  80. 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
  81. 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
  82. 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
  83. 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
  84. 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
  85. 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
  86. 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
  87. 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
  88. 88 Son2.011 kelime

KIRK BİRİNCİ BÖLÜM.
Caka satarak hiç yol alamadım,
Çünkü her gün yağmur yağar.

—On İkinci Gece.

Caleb Garth’ın Bay Bulstrode ile Bay Joshua Rigg Featherstone arasında Stone Court’a bağlı araziyle ilgili yürütüldüğünden söz ettiği işlemler, bu kişilerin aralarında birkaç mektup alışverişine yol açmıştı.

Yazının ne gibi sonuçlar doğurabileceğini kim bilebilir? Bir yazı taşa kazınmışsa, terk edilmiş bir kıyıda yüzükoyun binlerce yıl yatsa ya da “nice fethin davul ve ayak sesleri altında sessizce dinlense” bile, sonunda eski imparatorluklar boyunca konuşulup duran gaspların ve başka skandalların sırrını açığa çıkarabilir. Görünüşe bakılırsa dünya koca bir fısıltı galerisi. Bu koşullar, kendi küçük ömürlerimizde de sık sık en ince ayrıntısına kadar karşımıza çıkar. Kuşaklar boyunca soytarıların tekmelediği bir taş, tuhaf küçük etki zincirleriyle bir bilginin gözüne ilişebilir; onun çalışmaları sonunda istilaların tarihini saptayıp dinlerin sırrını çözebilir. Uzun süre masum bir ambalaj ya da kapı aralığına sıkıştırılmış bir kâğıt parçası da, felaketin kapısını açacak bilgiye sahip bir çift gözün önüne serilebilir. Gezegenlerin tarihindeki ilerleyişi güneşten izleyen Uriel için, iki sonuç da aynı ölçüde rastlantı olurdu.

Bu biraz yüce karşılaştırmayı yaptıktan sonra, dünyanın gidişatını, ne kadar hoşumuza gitmese de, müdahaleleriyle büyük ölçüde belirleyen aşağılık insanlardan söz etmek beni daha az tedirgin ediyor. Sayılarını azaltmaya yardım edebilsek elbette iyi olurdu; varlıklarına kolayca zemin hazırlamayarak belki bir şeyler yapabiliriz. Toplumsal açıdan bakıldığında Joshua Rigg genellikle gereksiz bir fazlalık sayılırdı. Ama Peter Featherstone gibi kendilerinin bir kopyası istenmeyenler, düzyazıyla ya da şiirle böyle bir isteğin gelmesini bekleyecek son kişilerdir. Bu örnekteki kopya dış görünüş bakımından annesine daha çok benziyordu. Kadınlarda kurbağayı andıran yüz çizgileri, pembe yanaklar ve dolgun bir bedenle birleştiğinde, belli türden hayranlar için pekâlâ çekici olabilir. Sonuç bazen kurbağa yüzlü bir erkek olur; akıllı hiçbir canlı türü için arzu edilir değildir kuşkusuz. Hele başkalarının beklentilerini boşa çıkarmak için ansızın ortaya atılıyorsa, toplumsal fazlalığın kendini gösterebileceği en aşağılık biçim budur.

Ama Bay Rigg Featherstone’un aşağılık özellikleri, ağırbaşlı ve içkiye düşkün olmayan türdendi. Günün en erken saatinden en geç saatine kadar benzediği kurbağa gibi hep parlak, derli toplu ve serinkanlıydı. Yaşlı Peter, kendisinden bile biraz daha hesapçı, çok daha soğukkanlı bir oğul yetiştirmiş olmaktan gizlice keyif alırdı. Tırnaklarına büyük bir özen gösterdiğini de ekleyeyim. Ayrıca iyi eğitimli, henüz kim olduğu belli olmayan, görünüşü güzel ve sağlam orta sınıftan geldiği kuşku götürmeyen genç bir hanımla evlenmeye niyetliydi. Bu bakımdan tırnakları ve alçakgönüllülüğü çoğu beyefendininki gibiydi; ama hırsı, yalnızca bir liman kentindeki küçük ticarethanelerde kâtip ve muhasebeci olarak çalışmanın sunduğu fırsatlarla biçimlenmişti. Kırsal kesimdeki Featherstone’ları pek saf, gülünç insanlar sayıyordu. Onlar da sırayla, kardeşleri Peter’ın, hele mülkünün, böyle şeylere sahip olmasını akıl almaz bir tuhaflığın daha da abartılı hâli olarak görüyorlardı: Peter’ın liman kentinde yetişmiş olması.

Stone Court’taki ahşap kaplamalı salonun iki penceresinden görünen bahçe ve çakıl döşeli yol, Bay Rigg Featherstone’un bu arazinin sahibi olarak ellerini arkasında kavuşturup dışarı baktığı şu sırada hiç olmadığı kadar bakımlıydı. Ama manzaraya bakmasının nedeni bunu seyretmek miydi, yoksa odanın ortasında bacaklarını epey açmış, ellerini pantolon ceplerine sokmuş duran kişiye sırtını dönmek mi, belli değildi. Bu kişi, zarif ve serinkanlı Rigg’in her bakımdan karşıtıydı: altmışına doğru ilerlediği açıkça belli olan, yüzü al al, kıllı bir adamdı; gür favorileriyle kalın, kıvırcık saçlarına epey ak düşmüştü. Tıknaz gövdesi, giysilerinin yıpranmış dikişlerini daha da kötü gösteriyordu. Havai fişek gösterisinde bile dikkat çekmeye çalışan, başkasının gösterisinden çok kendi yorumlarının ilgi çekeceğini düşünen bir gösteriş meraklısı havası vardı.

Adı John Raffles’tı. Bazen imzasından sonra şaka yollu W.A.G. yazardı; bunu yaptığında, bir zamanlar adının ardından B.A. yazan Finsbury’li Leonard Lamb’dan ders aldığını, ünlü müdüre Ba-Lamb deme nüktesinin de kendisine ait olduğunu söylerdi. Bay Raffles’ın görünüşü de zihninin tadı da o dönemin ticari otellerindeki yolcu odalarının bayat kokusunu taşıyor gibiydi.

“Haydi Josh,” diyordu gür, yankılı sesiyle. “Şöyle bak: zavallı annen yaşlılık yıllarına giriyor; onu rahat ettirecek yüklüce bir para verebilirsin artık.”

“Sen yaşadığın sürece olmaz. Sen yaşadığın sürece onu hiçbir şey rahat ettiremez,” diye karşılık verdi Rigg, serin ve tiz sesiyle. Pencereden dışarı bakmayı sürdürdü. “Ona ne verirsem sen alırsın.”

“Bana kin besliyorsun Josh, bunu biliyorum. Ama gel, erkek erkeğe, hilesiz hurdasız konuşalım: Biraz sermaye dükkânı birinci sınıf bir işletmeye çevirmemi sağlayabilir. Tütün ticareti büyüyor. Elimden gelenin en iyisini yapmazsam kendi burnumu kesmiş olurum. Kendi çıkarım için ona yapağıya yapışan pire gibi sarılırım. Her zaman orada bulunurum. Zavallı anneni hiçbir şey bundan daha mutlu edemez. Çılgınlıklarımı büyük ölçüde geride bıraktım; elli beşime bastım. Ocağımın başında sakin bir hayata yerleşmek istiyorum. Tütün işine bir girişirsem, ona başka yerde kolay kolay bulunmayacak kadar bilgi ve deneyim katabilirim. Her seferinde gelip seni rahatsız etmek istemiyorum; işi kökünden çözüp doğru yola sokmak istiyorum. Bunu düşün Josh; erkek erkeğe, zavallı annenin de ömrünün sonuna dek rahat etmesi için. Yemin ederim, yaşlı kadını hep sevmişimdir!”

“Bitirdin mi?” dedi Bay Rigg, pencereden gözünü ayırmadan sakince.

“Evet, bitirdim,” dedi Raffles. Önündeki masada duran şapkasını alıp hatipçe bir hareketle ileri itti.

“Öyleyse şimdi beni dinle. Ne kadar çok konuşursan sana o kadar az inanırım. Bir şeyi yapmamı ne kadar çok istersen, yapmamak için o kadar çok nedenim olur. Delikanlıyken beni tekmelemeni, annemle benim en iyi yiyeceklerimizi yiyip bitirmeni unutacağımı mı sanıyorsun? Eve her gelişinde bir şeyler satıp hepsinin parasını cebine atmanı, sonra da bizi ortada bırakarak çekip gitmeni unuttuğumu mu sanıyorsun? Seni arabanın arkasına bağlayıp kırbaçlanırken görmekten memnuniyet duyardım. Annem sana kanmıştı; bana üvey baba vermeye hakkı yoktu, bunun cezasını da çekti. Haftalık nafakası ödenecek, fazlası değil. Bir daha buraya gelirsen ya da peşime düşüp bu ülkeye bir daha gelirsen o da kesilecek. Bir dahaki sefere bu kapılardan içeri adımını atarsan seni köpeklerle ve arabacının kırbacıyla kovduracağım.”

Rigg son sözleri söylerken dönüp çıkık, donuk gözleriyle Raffles’a baktı. On sekiz yıl önceki manzara ne kadar çarpıcıysa, şimdiki karşıtlık da o kadar çarpıcıydı: O zaman Rigg, kimsenin dönüp bakmayacağı, kolayca tekmelenebilecek bir oğlandı; Raffles ise meyhanelerin ve arka salonların iri yarı Adonis’iydi. Ama artık üstünlük Rigg’deydi; bu konuşmayı dinleyenler, Raffles’ın yenik bir köpek edasıyla çekip gitmesini herhalde beklerdi. Hiç de öyle olmadı. Bir oyunda “yenilince” âdeti olduğu üzere yüzünü buruşturdu; sonra kahkahaya boğulup cebinden bir konyak matarası çıkardı.

“Haydi Josh,” dedi, yaltaklanan bir sesle. “Bize bir kaşık konyak ver, dönüş yolunu ödemem için de bir İngiliz altını; ben de gideyim. Şeref sözü! Kurşun gibi giderim, yeminle!”

“Aklında olsun,” dedi Rigg, bir anahtar demeti çıkarırken, “seni bir daha görürsem seninle konuşmayacağım. Bir kargayı sahiplenmediğim gibi seni de sahiplenmiyorum; beni sahiplenmeye kalkarsan eline geçecek tek şey, olduğun gibi kindar, yüzsüz, zorba bir düzenbaz olduğunun bilinmesi olur.”

“Yazık oldu şimdi, Josh,” dedi Raffles; şaşırmış gibi başını kaşıyıp kaşlarını yukarı kaldırdı. “Seni çok severim; yeminle, severim! Seni kızdırmaktan daha çok hoşlandığım bir şey yok—annene o kadar benziyorsun ki. Ama bunu yapamayacağım artık. Yine de konyakla İngiliz altını için anlaştık.”

Raffles matarayı öne doğru uzattı, Rigg de anahtarlarıyla eski, güzel meşe büfeye gitti. Ama Raffles matarayı uzatırken, deriden kılıfının gevşeyip tehlikeli hâle geldiğini fark etmişti. Şöminenin önündeki metal korkuluğun içine düşmüş katlı bir kâğıt gözüne ilişince onu aldı ve camı sağlamlaştırmak için kılıfın altına sıkıştırdı.

O sırada Rigg yanına bir konyak şişesiyle geldi, matarayı doldurdu ve Raffles’a bir İngiliz altını verdi; ne ona baktı ne de konuştu. Büfeyi yeniden kilitledikten sonra pencereye yürüyüp görüşmenin başında yaptığı gibi hiç istifini bozmadan dışarı baktı. Raffles mataradan azıcık aldı, kapağını sıktı ve üvey oğlunun arkasına yüzünü buruşturarak, kışkırtıcı bir yavaşlıkla yan cebine koydu.

“Hoşça kal Josh—sonsuza dek belki!” dedi Raffles, kapıyı açarken başını geriye çevirerek.

Rigg onun araziden çıkıp yola girdiğini gördü. Gri gün, ince bir çiselemeye dönmüştü. Yağmur çitleri ve köy yollarının çimenli kenarlarını canlandırıyor, son tahıl demetlerini yükleyen işçileri acele ettiriyordu. Kentte oyalanmaya alışmış, şimdi biraz kır yolunu yürüyerek gitmek zorunda kalan birinin huzursuz adımlarıyla ilerleyen Raffles, bu nemli kırsal sessizliğin ve çalışkanlığın ortasında, sanki hayvanat bahçesinden kaçmış bir babun gibi yadırganıyordu. Ama ona bakıp kalacak kimse yoktu; sütten kesileli çok olmuş buzağılar dışında. Görünüşünden hoşlanmadığını belli edenler de yalnızca yaklaşınca hışırdayıp kaçışan küçük su sıçanlarıydı.

Ana yola çıkınca posta arabasının yetişip onu Brassing’e götürmesi büyük şanstı. Orada yeni yapılmış demiryoluna bindi; yol arkadaşlarına, Huskisson’ın canını aldıktan sonra artık iyice oturmuş sayılabileceğini düşündüğünü söyledi. Bay Raffles çoğu zaman, bir akademide eğitim görmüş ve isterse her yerde kendini kabul ettirebilecek biri olduğu izlenimini korurdu. Hatta başkalarının tümünü alaya alıp kızdırabilecek konumda olduğuna inanır, bunu yaparak bütün yolcuları eğlendirdiğinden emindi.

Yolculuğu baştan sona başarılı geçmiş gibi, bu rolünü şimdi de aynı şevkle sürdürdü; sık sık mataraya başvuruyordu. Matarayı sağlamlaştırmak için sıkıştırdığı kâğıt, Nicholas Bulstrode imzalı bir mektuptu; ama Raffles’ın onu şu anki işe yarar yerinden çıkarması pek olası değildi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…