Bölümler 88Şu an: Kırk Birinci Bölüm.
- 1 Öndeyiş.383 kelime
- 2 I. Kitap. — Bayan Brooke. — I. Bölüm.2.324 kelime
- 3 İkinci Bölüm.2.057 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm.3.055 kelime
- 5 Bölüm Iv.1.973 kelime
- 6 Bölüm V.2.425 kelime
- 7 Bölüm Vı.2.977 kelime
- 8 Bölüm Vıı.1.074 kelime
- 9 Bölüm Vııı.1.446 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.892 kelime
- 11 Bölüm X.3.169 kelime
- 12 On Birinci Bölüm.2.549 kelime
- 13 Xıı. Bölüm4.752 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Yaşlı ve Genç. — Xııı. Bölüm.2.583 kelime
- 15 Xıv. Bölüm2.416 kelime
- 16 Xv. Bölüm.3.834 kelime
- 17 Bölüm Xvı.3.654 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.2.468 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.3.147 kelime
- 20 Xıx. Bölüm1.055 kelime
- 21 Xx. Bölüm3.207 kelime
- 22 Bölüm Xxı.2.160 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm.3.946 kelime
- 24 Üçüncü Kitap. — Ölümü Beklerken. — Yirmi Üçüncü Bölüm.3.376 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm.3.159 kelime
- 26 Xxv. Bölüm1.800 kelime
- 27 Yirmi Altıncı Bölüm1.318 kelime
- 28 Yirmi Yedinci Bölüm2.407 kelime
- 29 Xxvııı. Bölüm.1.394 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm.2.169 kelime
- 31 Xxx. Bölüm1.759 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm.2.732 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.190 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm.1.445 kelime
- 35 Dördüncü Kitap. — Üç Aşk Sorunu. — Otuz Dördüncü Bölüm.2.094 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.115 kelime
- 37 Bölüm Xxxvı.4.085 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm.5.794 kelime
- 39 Bölüm Xxxvııı.2.290 kelime
- 40 Xxxıx. Bölüm3.210 kelime
- 41 Bölüm Xl.3.617 kelime
- 42 Kırk Birinci Bölüm.1.387 kelime · Okuduğun bölüm
- 43 Bölüm Xlıı.3.195 kelime
- 44 Beşinci Kitap. — Ölü El. — Xlııı. Bölüm.1.854 kelime
- 45 Bölüm Xlıv.834 kelime
- 46 Bölüm Xlv.4.740 kelime
- 47 Xlvı. Bölüm2.478 kelime
- 48 Bölüm Xlvıı.1.517 kelime
- 49 Bölüm Xlvııı.2.440 kelime
- 50 Bölüm Xlıx.1.001 kelime
- 51 Bölüm L.2.831 kelime
- 52 Bölüm Lı.3.497 kelime
- 53 Bölüm Lıı.2.573 kelime
- 54 Bölüm Lııı.3.541 kelime
- 55 Altıncı Kitap. — Dul Kadın ve Karısı. — Lıv. Bölüm.3.150 kelime
- 56 Elli Beşinci Bölüm.1.282 kelime
- 57 Elli Altıncı Bölüm.5.205 kelime
- 58 Bölüm Lvıı.2.681 kelime
- 59 Bölüm Lvııı.4.956 kelime
- 60 Bölüm Lıx.806 kelime
- 61 Bölüm Lx.2.882 kelime
- 62 Bölüm Lxı.3.799 kelime
- 63 Bölüm Lxıı.2.973 kelime
- 64 Yedinci Kitap. — İki Ayartı. — Lxııı. Bölüm.2.084 kelime
- 65 Lxıv. Bölüm.4.362 kelime
- 66 Lxv. Bölüm1.375 kelime
- 67 Lxvı. Bölüm2.589 kelime
- 68 67. Bölüm.1.999 kelime
- 69 68. Bölüm.2.039 kelime
- 70 69. Bölüm.2.593 kelime
- 71 Yetmişinci Bölüm3.299 kelime
- 72 Lxxı. Bölüm.4.493 kelime
- 73 Sekizinci Kitap. — Gün Batımı ve Gün Doğumu. — Yetmiş İkinci Bölüm.987 kelime
- 74 Bölüm Lxxııı.1.014 kelime
- 75 Bölüm Lxxıv.2.800 kelime
- 76 75. Bölüm2.044 kelime
- 77 76. Bölüm2.680 kelime
- 78 Bölüm Lxxvıı.1.911 kelime
- 79 Bölüm Lxxvııı.1.093 kelime
- 80 Bölüm Lxxıx.577 kelime
- 81 Bölüm Lxxx.1.677 kelime
- 82 Bölüm Lxxxı.2.617 kelime
- 83 Bölüm Lxxxıı.1.028 kelime
- 84 Bölüm Lxxxııı.2.021 kelime
- 85 Lxxxıv. Bölüm2.559 kelime
- 86 Seksen Beşinci Bölüm868 kelime
- 87 Seksen Altıncı Bölüm1.126 kelime
- 88 Son2.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KIRK BİRİNCİ BÖLÜM.
Caka satarak hiç yol alamadım,
Çünkü her gün yağmur yağar.
—On İkinci Gece.
Caleb Garth’ın Bay Bulstrode ile Bay Joshua Rigg Featherstone arasında Stone Court’a bağlı araziyle ilgili yürütüldüğünden söz ettiği işlemler, bu kişilerin aralarında birkaç mektup alışverişine yol açmıştı.
Yazının ne gibi sonuçlar doğurabileceğini kim bilebilir? Bir yazı taşa kazınmışsa, terk edilmiş bir kıyıda yüzükoyun binlerce yıl yatsa ya da “nice fethin davul ve ayak sesleri altında sessizce dinlense” bile, sonunda eski imparatorluklar boyunca konuşulup duran gaspların ve başka skandalların sırrını açığa çıkarabilir. Görünüşe bakılırsa dünya koca bir fısıltı galerisi. Bu koşullar, kendi küçük ömürlerimizde de sık sık en ince ayrıntısına kadar karşımıza çıkar. Kuşaklar boyunca soytarıların tekmelediği bir taş, tuhaf küçük etki zincirleriyle bir bilginin gözüne ilişebilir; onun çalışmaları sonunda istilaların tarihini saptayıp dinlerin sırrını çözebilir. Uzun süre masum bir ambalaj ya da kapı aralığına sıkıştırılmış bir kâğıt parçası da, felaketin kapısını açacak bilgiye sahip bir çift gözün önüne serilebilir. Gezegenlerin tarihindeki ilerleyişi güneşten izleyen Uriel için, iki sonuç da aynı ölçüde rastlantı olurdu.
Bu biraz yüce karşılaştırmayı yaptıktan sonra, dünyanın gidişatını, ne kadar hoşumuza gitmese de, müdahaleleriyle büyük ölçüde belirleyen aşağılık insanlardan söz etmek beni daha az tedirgin ediyor. Sayılarını azaltmaya yardım edebilsek elbette iyi olurdu; varlıklarına kolayca zemin hazırlamayarak belki bir şeyler yapabiliriz. Toplumsal açıdan bakıldığında Joshua Rigg genellikle gereksiz bir fazlalık sayılırdı. Ama Peter Featherstone gibi kendilerinin bir kopyası istenmeyenler, düzyazıyla ya da şiirle böyle bir isteğin gelmesini bekleyecek son kişilerdir. Bu örnekteki kopya dış görünüş bakımından annesine daha çok benziyordu. Kadınlarda kurbağayı andıran yüz çizgileri, pembe yanaklar ve dolgun bir bedenle birleştiğinde, belli türden hayranlar için pekâlâ çekici olabilir. Sonuç bazen kurbağa yüzlü bir erkek olur; akıllı hiçbir canlı türü için arzu edilir değildir kuşkusuz. Hele başkalarının beklentilerini boşa çıkarmak için ansızın ortaya atılıyorsa, toplumsal fazlalığın kendini gösterebileceği en aşağılık biçim budur.
Ama Bay Rigg Featherstone’un aşağılık özellikleri, ağırbaşlı ve içkiye düşkün olmayan türdendi. Günün en erken saatinden en geç saatine kadar benzediği kurbağa gibi hep parlak, derli toplu ve serinkanlıydı. Yaşlı Peter, kendisinden bile biraz daha hesapçı, çok daha soğukkanlı bir oğul yetiştirmiş olmaktan gizlice keyif alırdı. Tırnaklarına büyük bir özen gösterdiğini de ekleyeyim. Ayrıca iyi eğitimli, henüz kim olduğu belli olmayan, görünüşü güzel ve sağlam orta sınıftan geldiği kuşku götürmeyen genç bir hanımla evlenmeye niyetliydi. Bu bakımdan tırnakları ve alçakgönüllülüğü çoğu beyefendininki gibiydi; ama hırsı, yalnızca bir liman kentindeki küçük ticarethanelerde kâtip ve muhasebeci olarak çalışmanın sunduğu fırsatlarla biçimlenmişti. Kırsal kesimdeki Featherstone’ları pek saf, gülünç insanlar sayıyordu. Onlar da sırayla, kardeşleri Peter’ın, hele mülkünün, böyle şeylere sahip olmasını akıl almaz bir tuhaflığın daha da abartılı hâli olarak görüyorlardı: Peter’ın liman kentinde yetişmiş olması.
Stone Court’taki ahşap kaplamalı salonun iki penceresinden görünen bahçe ve çakıl döşeli yol, Bay Rigg Featherstone’un bu arazinin sahibi olarak ellerini arkasında kavuşturup dışarı baktığı şu sırada hiç olmadığı kadar bakımlıydı. Ama manzaraya bakmasının nedeni bunu seyretmek miydi, yoksa odanın ortasında bacaklarını epey açmış, ellerini pantolon ceplerine sokmuş duran kişiye sırtını dönmek mi, belli değildi. Bu kişi, zarif ve serinkanlı Rigg’in her bakımdan karşıtıydı: altmışına doğru ilerlediği açıkça belli olan, yüzü al al, kıllı bir adamdı; gür favorileriyle kalın, kıvırcık saçlarına epey ak düşmüştü. Tıknaz gövdesi, giysilerinin yıpranmış dikişlerini daha da kötü gösteriyordu. Havai fişek gösterisinde bile dikkat çekmeye çalışan, başkasının gösterisinden çok kendi yorumlarının ilgi çekeceğini düşünen bir gösteriş meraklısı havası vardı.
Adı John Raffles’tı. Bazen imzasından sonra şaka yollu W.A.G. yazardı; bunu yaptığında, bir zamanlar adının ardından B.A. yazan Finsbury’li Leonard Lamb’dan ders aldığını, ünlü müdüre Ba-Lamb deme nüktesinin de kendisine ait olduğunu söylerdi. Bay Raffles’ın görünüşü de zihninin tadı da o dönemin ticari otellerindeki yolcu odalarının bayat kokusunu taşıyor gibiydi.
“Haydi Josh,” diyordu gür, yankılı sesiyle. “Şöyle bak: zavallı annen yaşlılık yıllarına giriyor; onu rahat ettirecek yüklüce bir para verebilirsin artık.”
“Sen yaşadığın sürece olmaz. Sen yaşadığın sürece onu hiçbir şey rahat ettiremez,” diye karşılık verdi Rigg, serin ve tiz sesiyle. Pencereden dışarı bakmayı sürdürdü. “Ona ne verirsem sen alırsın.”
“Bana kin besliyorsun Josh, bunu biliyorum. Ama gel, erkek erkeğe, hilesiz hurdasız konuşalım: Biraz sermaye dükkânı birinci sınıf bir işletmeye çevirmemi sağlayabilir. Tütün ticareti büyüyor. Elimden gelenin en iyisini yapmazsam kendi burnumu kesmiş olurum. Kendi çıkarım için ona yapağıya yapışan pire gibi sarılırım. Her zaman orada bulunurum. Zavallı anneni hiçbir şey bundan daha mutlu edemez. Çılgınlıklarımı büyük ölçüde geride bıraktım; elli beşime bastım. Ocağımın başında sakin bir hayata yerleşmek istiyorum. Tütün işine bir girişirsem, ona başka yerde kolay kolay bulunmayacak kadar bilgi ve deneyim katabilirim. Her seferinde gelip seni rahatsız etmek istemiyorum; işi kökünden çözüp doğru yola sokmak istiyorum. Bunu düşün Josh; erkek erkeğe, zavallı annenin de ömrünün sonuna dek rahat etmesi için. Yemin ederim, yaşlı kadını hep sevmişimdir!”
“Bitirdin mi?” dedi Bay Rigg, pencereden gözünü ayırmadan sakince.
“Evet, bitirdim,” dedi Raffles. Önündeki masada duran şapkasını alıp hatipçe bir hareketle ileri itti.
“Öyleyse şimdi beni dinle. Ne kadar çok konuşursan sana o kadar az inanırım. Bir şeyi yapmamı ne kadar çok istersen, yapmamak için o kadar çok nedenim olur. Delikanlıyken beni tekmelemeni, annemle benim en iyi yiyeceklerimizi yiyip bitirmeni unutacağımı mı sanıyorsun? Eve her gelişinde bir şeyler satıp hepsinin parasını cebine atmanı, sonra da bizi ortada bırakarak çekip gitmeni unuttuğumu mu sanıyorsun? Seni arabanın arkasına bağlayıp kırbaçlanırken görmekten memnuniyet duyardım. Annem sana kanmıştı; bana üvey baba vermeye hakkı yoktu, bunun cezasını da çekti. Haftalık nafakası ödenecek, fazlası değil. Bir daha buraya gelirsen ya da peşime düşüp bu ülkeye bir daha gelirsen o da kesilecek. Bir dahaki sefere bu kapılardan içeri adımını atarsan seni köpeklerle ve arabacının kırbacıyla kovduracağım.”
Rigg son sözleri söylerken dönüp çıkık, donuk gözleriyle Raffles’a baktı. On sekiz yıl önceki manzara ne kadar çarpıcıysa, şimdiki karşıtlık da o kadar çarpıcıydı: O zaman Rigg, kimsenin dönüp bakmayacağı, kolayca tekmelenebilecek bir oğlandı; Raffles ise meyhanelerin ve arka salonların iri yarı Adonis’iydi. Ama artık üstünlük Rigg’deydi; bu konuşmayı dinleyenler, Raffles’ın yenik bir köpek edasıyla çekip gitmesini herhalde beklerdi. Hiç de öyle olmadı. Bir oyunda “yenilince” âdeti olduğu üzere yüzünü buruşturdu; sonra kahkahaya boğulup cebinden bir konyak matarası çıkardı.
“Haydi Josh,” dedi, yaltaklanan bir sesle. “Bize bir kaşık konyak ver, dönüş yolunu ödemem için de bir İngiliz altını; ben de gideyim. Şeref sözü! Kurşun gibi giderim, yeminle!”
“Aklında olsun,” dedi Rigg, bir anahtar demeti çıkarırken, “seni bir daha görürsem seninle konuşmayacağım. Bir kargayı sahiplenmediğim gibi seni de sahiplenmiyorum; beni sahiplenmeye kalkarsan eline geçecek tek şey, olduğun gibi kindar, yüzsüz, zorba bir düzenbaz olduğunun bilinmesi olur.”
“Yazık oldu şimdi, Josh,” dedi Raffles; şaşırmış gibi başını kaşıyıp kaşlarını yukarı kaldırdı. “Seni çok severim; yeminle, severim! Seni kızdırmaktan daha çok hoşlandığım bir şey yok—annene o kadar benziyorsun ki. Ama bunu yapamayacağım artık. Yine de konyakla İngiliz altını için anlaştık.”
Raffles matarayı öne doğru uzattı, Rigg de anahtarlarıyla eski, güzel meşe büfeye gitti. Ama Raffles matarayı uzatırken, deriden kılıfının gevşeyip tehlikeli hâle geldiğini fark etmişti. Şöminenin önündeki metal korkuluğun içine düşmüş katlı bir kâğıt gözüne ilişince onu aldı ve camı sağlamlaştırmak için kılıfın altına sıkıştırdı.
O sırada Rigg yanına bir konyak şişesiyle geldi, matarayı doldurdu ve Raffles’a bir İngiliz altını verdi; ne ona baktı ne de konuştu. Büfeyi yeniden kilitledikten sonra pencereye yürüyüp görüşmenin başında yaptığı gibi hiç istifini bozmadan dışarı baktı. Raffles mataradan azıcık aldı, kapağını sıktı ve üvey oğlunun arkasına yüzünü buruşturarak, kışkırtıcı bir yavaşlıkla yan cebine koydu.
“Hoşça kal Josh—sonsuza dek belki!” dedi Raffles, kapıyı açarken başını geriye çevirerek.
Rigg onun araziden çıkıp yola girdiğini gördü. Gri gün, ince bir çiselemeye dönmüştü. Yağmur çitleri ve köy yollarının çimenli kenarlarını canlandırıyor, son tahıl demetlerini yükleyen işçileri acele ettiriyordu. Kentte oyalanmaya alışmış, şimdi biraz kır yolunu yürüyerek gitmek zorunda kalan birinin huzursuz adımlarıyla ilerleyen Raffles, bu nemli kırsal sessizliğin ve çalışkanlığın ortasında, sanki hayvanat bahçesinden kaçmış bir babun gibi yadırganıyordu. Ama ona bakıp kalacak kimse yoktu; sütten kesileli çok olmuş buzağılar dışında. Görünüşünden hoşlanmadığını belli edenler de yalnızca yaklaşınca hışırdayıp kaçışan küçük su sıçanlarıydı.
Ana yola çıkınca posta arabasının yetişip onu Brassing’e götürmesi büyük şanstı. Orada yeni yapılmış demiryoluna bindi; yol arkadaşlarına, Huskisson’ın canını aldıktan sonra artık iyice oturmuş sayılabileceğini düşündüğünü söyledi. Bay Raffles çoğu zaman, bir akademide eğitim görmüş ve isterse her yerde kendini kabul ettirebilecek biri olduğu izlenimini korurdu. Hatta başkalarının tümünü alaya alıp kızdırabilecek konumda olduğuna inanır, bunu yaparak bütün yolcuları eğlendirdiğinden emindi.
Yolculuğu baştan sona başarılı geçmiş gibi, bu rolünü şimdi de aynı şevkle sürdürdü; sık sık mataraya başvuruyordu. Matarayı sağlamlaştırmak için sıkıştırdığı kâğıt, Nicholas Bulstrode imzalı bir mektuptu; ama Raffles’ın onu şu anki işe yarar yerinden çıkarması pek olası değildi.
Bölüm etkileşimi
