35.Bölüm

İyi okumalarr

***
Yarım saat önce uyanmıştık ve uzanıyorduk yatakta. Kerem telefonla konuşuyordu. “Bana canlı lazımlar Kuzey. Bir şey yapma onlara,” dedi.

Çenemi okşamasıyla ona baktım. “Tamam Kuzey. Hadi görüşürüz,” deyip kapattı.

“Ne diyor?” dedim.

“Boşver. Kalk hadi,” dedi.

“Kalkmak istemiyorum.” dedim. Ona sarılmamla omzumu öptü. “Korkuyor musun sen?” dedi. Saçlarımı okşamasıyla, sessiz kaldım. “Nasıl oldu bu?” dedi kolumdaki yaraya bakarak.

“Sana sinirliydi.” dedim.

Saçlarımı okşadığı eli duraksamıştı. Geri çekildi ve kalktı yataktan. “Ne dedim şimdi?” dememle yüzünü sıvazladı. “Hava alacağım biraz.” dedi.

“Kahvaltı?” dedim.

“Canım istemiyor. Sen ye ama tamam mı? İyice formdan düşmüşsün.” dedi.

“Kerem.” dedim.

“Efendim güzelim?”

“Kendini suçlamayı bırak artık. Senlik hiçbir şey yok. Senin hatan değildi.” dedim.

“Yine de fark edebilirdim Selen. İlk sana geleceklerini anlamalıydım. Ona göre konuşmalıydım.” dedi.

“Bilemezdin.” dedim.

“Seni korumaya çalışıyorum ve her seferinde nasıl beceremeyip daha da mahvediyorum inan kendime çok kızıyorum.” dedi.

“Kerem beni her zaman koruyamazsın. Biraz sal kendini.” dedim. Yanına gitmemle ellerini tuttum. “Senin suçun yok.” dedim.

“Duydum seni,” dedi. Kaşlarım çatıldı. “Eda’ya o canavarla asla gerçek bir evliliğim olmaz dedin. O kadar zoruma gitti ki, o an bırakmak istedim seni.” dedi. Yutkundum.

“Selen,” dedi. “Ben seni çok seviyorum.” demesiyle şaşkınlıkla ona baktım. “Kıyamıyorum sana. Gözümden sakınıyorum seni. Kendimi düzeltmeye çalışıyorum, benden korkma diye deniyorum.” dedi ve iç çekti. “Yapamıyorum ama. Gözündeki o canavar kişiliğinden çıkamıyorum.” dedi.

“Kerem.” dedim.

“Bir şey söyleme. Çok iyi biliyorum asla gerçek bir evliliğimiz olmayacağının, asla benim gibi birini sevmeyeceğinin. Yanımda gülüyorsun o an bile düşünüyorum acaba gözünde canavar olmaktan çıkıyor muyum diye?”

“Bir ayımız kaldı sabret. Çıkacağım hayatından. Yoksa daha kötü olacak her şey.” dedi.

“Kerem-“ dememle yine susturdu beni. “Bir şey deme. Feray’a mesaj attım on dakika önce falan, sana bir şeyler hazırlasın. Git ye,” dedi.

“Ya bir konuşmama izin verir misin?” dememle duraksadı. “Evet senden korkuyordum. Çünkü yaptıkların çok korkunçtu. Depoya kapattın beni, çok kötü davrandın, tokalar takıp elbise giyiyorum diye çocuk muamelesi yaptın. Yanında rahat hissedemedim hiç. Hep diken üstündeydim.” dedim.

“Eda’ya onları söylememin sebebi de kendimi kandırmaktı. Böyle söylersem, belki gerçekten böyle düşünürüm sandım. Öyle olmuyormuş.” dedim. Kaşları çatıldı. “Özür dilerim. Canavar demek benim haddim değildi ama sende inkar edemezsin ki, ben bu evde çok çektim.” dedim.

“Biliyorum.” dedi.

“Nasıl senden korkmayayım o zaman?” dedim.

“Bir şey demiyorum zaten Selen. Bir ay sonra hayatından çıkacağım.” dedi.

“Katili bulunca ne olacak? Hemen mi bitecek?” dedim.

“Evet. Merak etme kurtulursun.” dedi.

“O anlamda sormadım Kerem.” dedim.

“Ben yine de diyim de,” dedi.

“Çocuk dediğin kıza mı aşık oldun?” dedim gülerek. Göz ucuyla bana baktı. “La havle. Dalga geçiyor birde,” dedi.

“Ya ne alakası var? Komik.” dedim gülerek.

“Sevgim alay konusu mu Selen?” dedi.

“Ya ne diyorsun sen canım?” dememle dudakları kenara kıvrıldı. “Canını yerim.” dedi ve eğilip yanağımı öptü. “Geç hadi kahvaltıya.” dedi.

Kalbim hızlanmasıyla arkamı dönerek odadan çıktım. Yüzümdeki tebessüm gitmiyordu. Mutluydum nedense.

***
anca bunlar mutlu olsun zaten