24.Bölüm

İyi geceler

***
Yazar’ın Anlatımıyla;

“İz yok mu?” dedi Kerem. Birkaç gün geçmişti ve Selen’den iz yoktu. Uyanmıyordu. Kerem gittikçe o korktuğu ihtimale yaklaşıyordu. “Kerem,” dedi Kuzey.

“İyi haber vermeyeceksen konuşma.” dedi Kerem.

“Selen’i vuran adamı bulduk.” dedi Kuzey.

“Ne?” dedi Kerem şaşkınlıkla. “Bak bu bana aşırı iyi geldi işte. Yürü gidelim,” dedi Kerem. Yola çıkmalarıyla, Kerem öfke doluydu. Bayadır birini dövmüyordu ve şuan aşırı hırslanmıştı.

Deponun önünde inmeleriyle içeri girdiler. Adamı bağlamışlardı. “Bak bu görüntü iyi geldi işte.” dedi Kerem ve yanına ilerledi adamın. “Niye vurdun lan kızı?” diye bağırdı Kerem.

Adamın ağzındaki bandı çıkarmalarıyla adam acıyla inlemişti. “Hak etti çünkü! Asıl hedefim sendin Karahan. Kendisi önüme atladı.” diye bağırdı adam.

“Lan dikkat edemedin mi kıza? Vursaydın ya beni!” diye bağırdı Kerem.

“Denedim zaten. Öyle bir eşin var ki, karşıma ne ara geçti anlamadım bile! Dokunmak istemedim ona gerçekten. Özür-“ demesiyle Kerem adamın yüzüne yumruk geçirdi.

“Sikerim senin özrünü şimdi. Dokundun lan. Uyanacak mı belli bile değil! Sen söyle,” dedi Kerem ve silahı belinden çıkardı.

“Ben ne yapayım sana?”

“Kerem!” diye bağırdı Kuzey. “Ne oluyor?” dedi Kerem.

“Selen uyanmış. Annesi zorla çıkarmaya çalışıyormuş hastaneden. Koş lan!” dedi. Kerem’in gözü görmüyordu bir şey. Anında adamı bırakmasıyla hızlı adımlarla hastanenin yolunu tuttu.

***

Selen Aksoy Karahan

“Ya anne ne yapıyorsun? Canım acıyor!” diye söylendim. Annem ısrarla kolumdan çekiştirip duruyordu. “Buradan defolup gideceğiz. O serseriyle de bir daha asla görüşmeyeceksin.” dedi annem.

“Ya onun ne suçu var? Ben atladım önüne.” dedim. Kolumu bıraktı.

“Sen salak mısın Selen? Tanımadığın adamın önüne ne diye atlıyorsun? Sana ne ondan?! Geberip gitsin!” dedi.

“Öyle söyleme. Ona da bir şey olmasın.” dedim.

“Sen hayatımda gördüğüm en aptal insansın. Vücudunda onlar yüzünden daha kaçıncı yara açılıyor Selen? Sen daha ne zaman akıllanacaksın? Sırtında yanık izleri, boynunda dahil. Karnında bir dikiş izi. Öldürmeye mi çalışıyorlar seni işkence ederek? Bu ne ya?” dedi.

“Anne biliyorum korkuyorsun ama-“ dememle yüzümde hissettiğim tokatla yanağımı tuttum acıyla. “Kes sesini. Akıllan artık! O adamdan sana hayır gelmezmiş. Derhal avukatla görüşüyorsun ve o adamdan derhal boşanıyorsun.” dedi.

Kerem odaya girmesiyle bakışları ben ve annemde dolandı. “Ne yapıyorsun?” dedi. Kolumdan çekmesiyle yanına aldı beni. “Dikişi var! Nasıl götürürsün? Daha yeni uyandı.” dedi Kerem.

“Kendi kızıma ne yapacağımı sana sormayacağım.” dedi ve üstüme yürüyeceği sırada Kerem durdurdu onu. “Eğer canını yaktığın karımsa, çok da soracaksın. Kız daha yeni uyandı. Bir dur!” dedi. Bana dönmesiyle yüzümü inceledi. “İyi misin sen?” dedi. Başımı salladım.

“Geç uzan,” dedi. Yatağa geçmemle Kerem üzerimi örttü. “Dinlen tamam mı? Kim ne derse desin kalkma buradan. Hemşire çağıracağım şimdi.” dedi. Başımı salladım. Kerem odadan çıkmasıyla annem ters ters bana bakıyordu.

“Yazık sana. Bir erkeğin ilgisine mi muhtaç kaldın sen?” dedi. Acınarak bakıyordu bana. “En azından onun ilgisi seninkinden daha inandırıcı.” dedim.

“Ne diyorsun sen?”

“Sanki çok iyi bir anneliğin varmkş gibi, kanıtlamaya çalışma. Evlilik benim, koca da benim. Ne yapacağımı asıl ben kimseye soracak değilim. Şimdi çık odadan, dinleneceğim.” dedim.

Hemşire gelip, serumumu yenilemesiyle çıkmıştı. Kerem sandalye çekip oturdu. Annem de bize baktıktan sonra çıktı odadan. “Rahat mısın? Dur yastığını düzelteyim.” dedi Kerem.

Yerimde doğruldum. “Sor hadi.” dedim.

Göz kırptı. “Neyi?”

“Öğrenmişsindir niye vurulduğumu.” dedim.

“Öğrendim.”

“Sor.” dedim.

“Vicdan azabı çekmemek içindir. Fazla temiz kalplisin.” dedi. Kaşlarım çatıldı.

“Bu mu? Oradan bakılınca öyle mi gözüküyor?” dememle başını salladı.

“Kerem.” dedim. Başını salladı ne dercesine.

“Bana göre hem beni vuran, hemde kardeşinin katili aynı kişi gibi geliyor. Ve nedense tanıdık biriymiş gibi.” dedim.

“Nasıl yani?” dedi.

“Bilmiyorum. Kanıtım yok ama öyle hissediyorum. Kardeşinin katili nedense hep en yakınımızdaymış gibi..” dedim.

“Kim olabilir Selen?” dedi. Omuz silktim. “Bilmiyorum! His işte.” dedim.

“Boşver düşünme sen bunları.” dedi ve elini kaldırıp saçlarımı okşadı. “Dinlenmene bak.”

“Sen peki,” dedim.

“Ne?” dedi.

“Vicdan azabı çektiğin için mi böyle ilgilisin?” dedim. Kaşları çatıldı. Elini geri çekti. Elindeki kızarıklıklar dikkatimi çekmesiyle elini tuttum. “Kiminle kavga ettin? Ne oldu?” dedim panikle.

“Bir şey yok.” dedi. Elini geri çekeceği sırada sıkıca tuttum. “Ne oldu Kerem? Kavgadan uzak duramıyor musun sen?” dedim.

“Bir şey yok diyorum sana.” dedi ve elini geri çekti.

“Pardon.” dedim. Ayaklarımı sallamamla tavanı izlemeye başladım. “Ne?” dedi Kerem.

“Niye oraya baktın?” dedi.

“Yasak mı? Canım sıkıldı.” dedim. “Ne zaman taburcu olurum? Ben uyumak istemiyorum.” dedim.

“Konu bana sataşmak olsa asla sıkılmazsın ama.” dedi. Güldüm. Bakışları gülüşüme kaymasıyla tekrar gözlerime çekti. “O ayrı. Keyif veriyor. Sinirleniyorsun ya, daha çok yapasım geliyor.” dedim.

“Hep böyle gül.” dedi. Yüzümdeki gülümseme donakaldı. “Bunu sen mi diyorsun? Gülmenin bile saçma olduğunu düşünüyordun?” dedim.

“Sende öyle değil. Yakışıyor sana gülmek. Güzelliğine güzellik katıyor,” dedi ve ayaklandı. “Ben çıkayım sende dinlen. Bir şey olursa hemen kapıdayım.” dedi göz kırparak. Çıkmasıyla aklımda ettiği iltifat kalmıştı.

“Yakışıyor sana gülmek. Güzelliğine güzellik katıyor.”

Gülümsedim. Ayaklarımı salladım mutlulukla. Arkama yaslanmamla dinleniyordum.

***
kerem üre ya
neyse iyi geceler kızlarr🩵🩵