2. bölüm · Whispers Beyond Midnight
Bölüm 2 — Aynaların Ardında
(“Mirrors Don’t Always Show What’s Real”)
Loş sokak lambaları altındaki asfalt, geceye ait bir sır gibi parlıyordu. Sessizlik ağırdı ama kasvetli değildi; aksine, kelimelerden daha anlamlı bir şey taşıyordu içinde.
Rei, Yui'nin birkaç adım gerisinden yürüyordu. Kafasında tek bir düşünce dolanıyordu:
“Bu kız... neden bana bu kadar tanıdık geliyor?”
Yui birden durdu, hafifçe dönüp bakmadan konuştu.
> “Yürüyüş yapıyoruz diye düşündün, değil mi?”
Rei durakladı.
> “Yani... başka ne olabilir ki?”
Yui döndü, gözlerini onun gözlerine dikti.
> “Gece, yürümek için değildir. Kaybolmak içindir.”
---
🌆 Terk Edilmiş Binanın Çatısı
Biraz sonra, ikili bir apartmanın çatısına çıkar. Şehir, altlarında ışıklı bir çarşaf gibi serili.
Yui çatı kenarına oturur, bacaklarını sarkıtır. Rei biraz geride, havalandırma ünitesine yaslanarak oturur.
> “Burası benim nefes alan yerim,” der Yui.
“Vampirler şehirde böyle yerleri hemen bulur. Sessiz, yüksek, unutulmuş.”
Rei bir şey sormak ister gibi bakar ama sessiz kalır.
Yui devam eder:
> “Bazı yerler içki içer gibi kan içmek için. Bazı yerler... daha eğlenceli.”
“Ne içtiğini unutturan kırmızı neon tabelalı yerler de var. Giden, ne içtiğini anlayamıyor mesela.”
Rei duraksar. Kaşları çatılır:
> “Ne demek bu şimdi?”
Yui başını yana eğer, gülümser.
> “Bazen ‘kan mı, başka şey mi’ fark etmiyor... tat benziyorsa.”
Göz kırpar.
“Ama senin gibi masum biri oralara uğramaz. Uğrasa da... raflara bakıp çikolata arar.”
Rei gözlerini devrir.
> “Çikolata mı? O kadar da saf değilim.”
Yui alaycı bir ifadeyle cevaplar:
> “Tamam da... bitter mi sütlü mü?”
Rei bakışlarını kaçırır ama ağzının kenarı istemsizce kıvrılır.
Gerginlik bir nebze dağılır. Gece, tekrar huzur verir.
---
🔁 İçine Çekilen Sessizlik
Rüzgar biraz daha serinlemeye başlar. Rei’nin gözleri şehri tararken, bir an durur.
Düşünceler zihnine sızar; bastırmaya çalıştığı hatıralar... yeniden canlanır.
Karanlık bir oda. Titreyen bir ses. Susturulmuş bir çocuk.
Yui'nin sesiyle irkilir:
> “Geceye alışıyorsun. Ama içindeki yankılar henüz susturulmadı, değil mi?”
Rei cevap vermez.
Ama bu sessizlik, bir inkâr değil.
Kabul ediştir.
Yui onun yanına yürür.
Sessizce yanına oturur.
> “Benimkiler de hâlâ bağırıyor. Ama artık alıştım... onlarla yaşamaya.”
---
👁 Gözler… Gölgelerde
Tam o an, Rei'nin vücudu tüy gibi gerilir.
Göz ucuyla bir hareket yakalar.
Karşı binanın çatısında... bir gölge.
Yui de fark etmiştir ama belli etmez.
Sadece hafifçe başını Rei’ye çevirir.
> “Karanlık bizi izliyor, Rei. Ama sorun değil.
Kimin gözleri karanlığa ait... onu ayırabildiğin sürece güvendesin.”
Rei başını sallar.
> “O zaman ben... senin gözlerine bakmaya devam edeceğim.”
Yui bir an susar. Ardından hafifçe sırıtır.
> “İşte... bu laf, bitter çikolataya benzedi. Hafif acı... ama hoş.”
---
🌓 Kapanış: Sessiz Yakınlık
Gecenin sonunda, ikili yan yana oturmuş, şehre bakmaktadır.
Rüzgar konuşur, yıldızlar susar.
Yui, Rei’ye doğru eğilir.
Yüzüyle onunki arasında birkaç santim vardır.
Sesi fısıltıya dönüşür.
> “Geceleri tek başına izlemek güzeldir…
Ama biriyle izlemek... daha tehlikelidir.
Çünkü birini yanında getirince... kalbine kadar açılırsın.”
Rei’nin kalbi atar, ama korkudan değil.
Yui uzaklaşır. Ayağa kalkar.
> “Yarın gece yine buradayım. Ama o zaman... daha cesur olmanı bekliyorum.”
Ve ardından, karanlığa karışır.