Bölüm 32: Soğuk Neşter ve Sıcak Yuva (Final)

Bölüm 32: Soğuk Neşter ve Sıcak Yuva (Final)
Aradan geçen iki yıl, Bağlum’daki dağ evine ve Ankara Bölge Hastanesi’ne köklü değişimler getirmişti. Zaman, geçmişin acı izlerini tamamen silmiş; geriye sadece başarıyla taçlanmış sarsılmaz bir hayat bırakmıştı.
Ateş ilkokula başlamış, Defne ortaokulun en başarılı öğrencilerinden biri olmuştu. Dağ evinin bahçesindeki ıhlamur ağacının altında artık korku dolu fısıltılar değil, çocukların coşkulu kahkahaları yankılanıyordu. Ela, evin sarsılmaz direği olarak her zamanki güler yüzüyle aileyi çekip çevirmeye devam ediyordu.
Hastane kanadında ise Başhekim Dr. Alaz Aksoy ve Kalp ve Damar Cerrahisi Uzmanı Doç. Dr. Neslihan Sancak’ın liderliğinde kurulan sistem, Türkiye’nin en saygın medikal merkezlerinden biri haline gelmişti. Karan Soykan’ın ise cezaevindeki müebbet hapsi kesinleşmiş, adı ve gölgesi geçmişin karanlık sayfaları arasında tamamen kaybolup gitmişti.
❖ ❖ ❖
Güneşli bir ekim sabahı, Ankara Bölge Hastanesi’nin Ameliyathane 1 izleme salonunda büyük bir heyecan vardı. Tıp fakültesini dereceyle bitirip uzmanlık eğitimi için hastaneye kabul edilen yeni asistan doktorlar, ilk defa "Buz Ankası" unvanıyla tanınan Dr. Alaz Aksoy’un vakasını izlemek üzere toplanmıştı.
Alaz, ameliyat formasını giymiş, steril eldivenlerini takmış olarak masanın başında duruyordu. Yanında her zamanki gibi en güvendiği mesleki yoldaşı Doç. Dr. Neslihan Sancak vardı. İki dev kadın cerrah, ameliyathanedeki o muazzam ritimleriyle zorlu bir travma vakasını birkaç dakika içinde kontrol altına aldılar.
Ameliyat başarıyla tamamlandıktan sonra Alaz, eldivenlerini çıkarıp yıkanma evyesine doğru yürüdü. İzleme salonundaki genç asistanlar hayranlıkla aşağı inip evyenin etrafında toplandılar. Aralarından genç bir kadın asistan öne çıkarak heyecanla sordu:
— "Hocam... Ameliyathanedeki soğukkanlılığınız ve neşter tutuşunuzdaki o sarsılmaz kesinlik inanılmaz. Tıp camiasında size 'Buz Ankası' diyorlar. Bu zırhı ve bu gücü nasıl inşa ettiniz?"
Alaz havluyla ellerini kuruladı. Gözlerindeki o dondurucu gri ışık, yerini derin, olgun ve asil bir tebessüme bıraktı. Genç asistana bakarak tane tane konuştu:
"Güç, size yaşatılan acılarda değil; o acıların içinden dimdik çıkmayı seçtiğiniz andadır. Neşteriniz soğuk olabilir, ama onu tutan eliniz adalet ve merhametle çarpmalıdır. Bir kadın kendi zırhını kendi iradesiyle ördüğünde, dünyadaki hiçbir gölge onu deviremez."
Alaz, Neslihan ile göz göze geldi. İki dost birbirlerine hafifçe tebessüm ederek başlarını salladılar. Neslihan, Alaz’ın omzuna dostça dokundu:
— "Çıkışta kahveler benden Başhekimim," dedi Neslihan neşeyle.
— "Kabul," dedi Alaz. "Ama önce evdekileri arayayım. Akşam Bağlum’da büyük bir akşam yemeğimiz var."
Alaz hastane koridorunda yürürken pencerelerden içeri süzülen Ankara güneşini hissetti. Üzerindeki doktor önlüğünü düzeltti, göğsünü dikleştirdi ve geleceğe doğru emin adımlarla yürüdü.
Küllerinden doğan Anka kuşunun hikayesi burada tamamlanmıştı. Neşter soğuktu, geçmiş geride kalmıştı; ama Alaz Aksoy’un kurduğu sıcak yuva ve bıraktığı ilham ebediyen yaşayacaktı.

— SON —