BÖLÜM 19: TAZE ÇAY KOKUSU VE İLK SABAH

Gece boyunca şöminenin başında dökülen o yıllanmış gözyaşları, Alaz’ın ruhundaki tüm kiri, pası ve ağırlığı söküp götürmüştü. Güneş, Bağlum’un üzerindeki o gri sis bulutunu dağıtıp dağların arkasından süzülürken, Alaz hayatında ilk defa bu kadar hafiflemiş uyanmıştı.
Hastanedeki tüm ameliyatlarını ve idari toplantılarını yardımcısına devredip yıllık izninden bir gün kullanmıştı. Bugün neşter tutmayacaktı. Bugün Başhekim Alaz değil, sadece evindeki Alaz olacaktı.
Sabahın ilk ışıklarıyla mutfağa geçti. Göz altlarında geceden kalan hafif bir kızarıklık ve şişlik vardı ama yüzünde yıllardır görülmemiş dingin bir huzur okunuyordu. Saçlarını arkadan salaş bir ev topuzu yaptı. Omuzlarına yumuşak, gri hırkasını aldı. Fırına taze ekmekler koydu, demliğe çayı bastı ve çocuklar için krep hamuru çırpmaya başladı. Mutfağı kaplayan taze çay ve pişen hamur kokusu, evin soğuk duvarlarını bir anda gerçek bir yuvaya dönüştürmüştü.
Merdivenlerden gelen minik ayak sesleriyle başını çevirdi.
Önce kendi çocukları Defne ve Ateş indi aşağıya. Ardından arkalarında, koridorun köşesine saklanmış, hırkasının kollarını çekiştiren küçük Gece göründü. Kızın gözlerinde derin bir utangaçlık, "ben buraya ait miyim?" korkusu vardı.
"Günaydın fıstıklar," dedi Alaz. Sesi bir kadife kadar yumuşak ve sıcaktı. "Gelin bakalım, kahvaltı hazır."
Defne ve Ateş koşarak masaya kurulurken, Gece olduğu yerde bocaladı. Alaz tezgahın başından ayrılıp dizlerinin üzerine çöktü, Gece’nin hizasına geldi. Küçük kız, Alaz’ın gözlerindeki o hafif kızarıklığı fark edince minik parmaklarıyla hırkasının ucunu daha sıkı sıktı.
"Siz... Ağladınız mı?" diye fısıldadı Gece, masum bir çekingenlikle. "Benim yüzümden mi? Yük mü oldum size?"
Alaz’ın kalbi o an bir kez daha cız etti. Karan’ın soyundan gelen bu küçük kız, tıpkı kendisi gibi suçsuz yere suçluluk duymayı öğrenmişti. Alaz hafifçe gülümsedi, Gece’nin uzamış kaküllerini nazikçe geriye itti.
"Hayır güzel kızım," dedi Alaz, gözlerinin içi parlayarak. "Ben dün gece ağladım çünkü artık içimde saklayacak hiçbir üzüntü kalmadı. Hepsini dışarı attım. Sen bana yük değilsin, sen bu eve gelmiş en güzel hediyesin."
Gece’nin gözleri parıldadı. Utangaçlığı bir anda yerini hafif bir tebessüme bıraktı. Alaz onun elinden tutup masadaki sandalyeye oturttu. Önüne taze pişmiş, üzerine bal gezdirilmiş krepi bıraktı.
"Bak Gece," dedi Ateş, çatalını havada sallayarak. "Annem krep yapıyorsa o gün bayramdır! Hepsini ye, yoksa ben yerim!"
Mutfakta yükselen çocuk cıvıltıları, tabak çanak sesleri ve pencereden içeri süzülen sabah güneşi... Alaz masanın başındaki sandalyesine oturdu. Çayından bir yudum aldı. Gözleri masadaki üç çocuğa kaydı.
Karan Soykan hapisteki soğuk hücresinde kendi öfkesiyle boğulurken; Alaz, onun yıktığı her şeyin üzerinde taptaze, sıcacık ve lekesiz bir hayat inşa ediyordu.