BÖLÜM 25: DEMİR PARMAKLIKLAR VE ZİHİN SAVAŞI

Karan’ın gönderdiği o zehirli mektup, Alaz’ın elinde sımsıkı bir kağıt topuna dönüşmüştü. Bütün gün hastanedeki ameliyatlarda neşteri tutarken zihninde o cümle yankılandı: "Sen benim eserimsin..."
Karan, Alaz’ı fiziksel olarak yıkamayacağını anladığı an, onu kendi zihinsel karanlığına çekmeye çalışıyordu. Ona "Buz Ankası" unvanını kazandıran o dondurucu gücün, kendi yaşattığı acılardan beslendiğini iddia ediyordu.
Alaz akşamüstü hastanedeki işlerini bitirdikten sonra arabasının direksiyonunu Bağlum’a değil, Sincan Cezaevi’ne doğru kırdı. Karan’ın zihninde ördüğü o zehirli mor sarmaşıkları kendi elleriyle kökünden sökmek zorundaydı. Bu bir acıma ya da geri adım atma ziyareti değildi; bu, Alaz Aksoy’un kendi geçmişine sıktığı son kurşundu.
Ağır demir kapılar ardı ardına kapandı. Soğuk, kasvetli görüş odasındaki masanın bir tarafına oturdu.
Birkaç dakika sonra karşı kapı açıldı. Karan Soykan, gri cezaevi tulumu içinde içeri girdi. Yüzünde o eski kibirli, her şeyi kontrol ettiğini sanan manipülatif tebessümü vardı. Kelepçeleri açılıp sandalyeye oturduğunda, gözlerini Alaz’ın çelik gri gözlerine dikti.
"Geleceğini biliyordum Alaz," dedi Karan, sesi bir yılan fısıltısı kadar yumuşak ve zehirliydi. "Mektubum ruhuna ulaştı, değil mi? Zihnindeki o mükemmel anne ve başarılı cerrah imajının ardında hâlâ benim bıraktığım izler var."
Alaz arkasına yaslandı. Yüzünde ne bir öfke kırıntısı vardı ne de bir tereddüt. O dondurucu, mesafeli duruşuyla Karan’ı baştan aşağı süzdü.
"Yanılıyorsun Karan," dedi Alaz, sesi ameliyathanedeki neşter kadar soğuk ve kesindi. "Seni buraya getiren şey senin güç arzundu, ama beni ben yapan şey senin acıların değil, benim o acılara karşı verdiğim mücadeleydi. Sen benim mimarım falan değilsin. Sen sadece benim yoluma çıkan ve ezip geçtiğim bir enlistsin."
Karan’ın yüzündeki o kendinden emin gülümseme hafifçe donakaldı.
"Beni kandıramazsın," dedi Karan, öne doğru eğilerek. "O neşteri her tuttuğunda, o çocuklara her baktığında benim korkumu hatırlıyorsun. Benim bıraktığım izlerle ayakta duruyorsun!"
Alaz hafifçe gülümsadı. O tebessüm, Karan’ın zihninde kurduğu bütün o zehirli sarmaşıkları tek hamlede kestip attı.
"Artık o soyadı da taşımıyorum Karan. Benim adım Alaz Aksoy. Sana ait tek bir harf bile kalmadı hayatımda," dedi Alaz, ayağa kalkarak. "Sen bu dört duvar arasında çürürken, ben kurtardığım hayatlarla ve çocuklarımın neşesiyle yaşayacağım. Bu seninle son görüşmemizdi. Bir daha ne bir mektup ne de bir haber... Sen benim için artık sadece koca bir hiçsin."
Alaz arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü.
Karan masaya vurarak ayağa kalkmaya çalıştı, gardiyanlar anında üzerine çullandı. "Alaz! Benden kurtulamazsın! Sen benimsin!" diye bağırdı öfkeyle.
Ama Alaz bir kez bile arkasına bakmadı. Demir kapı arkasından kapandığında, dışarıdaki temiz ve dondurucu Ankara havasını derin bir nefesle içine çekti. Zihnindeki o son gölge de silinmişti.
Buz Ankası artık geçmişin değil, kendi geleceğinin tek hakimiydi.