BÖLÜM 29: GECE YARISI EKSPRESİ VE DEVLERİN SAVAŞI

Ankara’nın dondurucu eylül ayazı, gece saat 02.00 sularında hastanenin üzerine çökmüştü. Başhekimlik odasındaki dinlenme koltuğunda hafifçe kestiren Alaz, masadaki kırmızı telefonun acı çığlığıyla anında ayağa dikildi.
Telefondaki ses Acil Servis Sorumlusu’na aitti ve sesi titriyordu: "Alaz Hocam! Eskişehir yolunda şehirlerarası yolcu otobüsüyle bir yakıt tankeri çarpışmış. Çok sayıda ağır yaralı var. Kırmızı alan kilitlendi! İki vaka doğrudan Ameliyathane 1 ve 2’ye alınıyor!"
Alaz bir saniye bile kaybetmeden koşarak aşağı indi. Koridorda tam bir can pazarı yaşanıyordu. O sırada Neslihan da üzerinde koyu lacivert ameliyathane formasıyla merdivenlerden aşağı fırladı. İki dev kadın cerrah göz göze geldi.
"Vaka ne Neslihan?" diye sordu Alaz, steril önlüğünü giymeye koşarken.
"Otobüs şoförü ve arkasındaki yolcu," dedi Neslihan, sesindeki o sarsılmaz soğukkanlılıkla. "Şoförün toraksı ezilmiş, retroperitoneal alanda devasa kanama var. Yanındaki hastanın ise aortu yırtılmak üzere. İki vakayı da aynı anda açmamız lazım, tek tek yetişemeyiz!"
Alaz’ın gri gözlerinde o efsanevi "Buz Ankası" ışığı parıldadı. "Tek ameliyathanede iki masa açıyoruz Neslihan! Masaları yan yana koyun! Sen aortu klemplerken ben batındaki kanamayı kontrol altına alacağım. Birbirimize saniyeler kazandırmak zorundayız."
Ameliyathane 1, tıp tarihinde az görülen bir operasyona ev sahipliği yapıyordu. İki ayrı ameliyat masası yan yana çekilmiş, Alaz ve Neslihan sırt sırta vermişti. Monitörlerin bip sesleri, aspiratörün gürültüsü ve kan kokusu odayı sarmıştı.
"Alaz! Aort klempini koydum ama hasta fibrilasyona giriyor!" diye bağırdı Neslihan.
Alaz kendi masasındaki karaciğer lacerasyonuna tampon basıp bir adım geriledi. "Defibrilörü getirin! 200 Jul şarj et!"
Alaz, Neslihan’ın hastasının göğüs kafesine kaşıkları yerleştirdi. "Herkes çekilsin! Şok!"
Monitördeki düz çizgi sıçradı, ritim yeniden geldi. Neslihan vakit kaybetmeden dikişleri atmaya devam etti. O sırada Alaz kendi masasına dönüp neşterini milimetrik bir hızla çalıştırdı. İki kadın cerrah, dumanı tüten bir savaş meydanında iki komutan gibi ameliyathaneyi yönetiyordu. Asistanlar ve hemşireler, bu inanılmaz koordinasyonu ve kadın gücünü adeta büyülenmiş gibi izliyordu.
Tam üç saat süren amansız bir mücadelenin ardından, iki masadaki hastanın da hayati bulguları stabilize oldu. Kalp atışları ritmik bir şekilde odayı doldurduğunda, ameliyathanedeki tüm ekip derin bir nefes aldı.
Güneş Ankara ufuklarında doğarken, Alaz ve Neslihan ellerini yıkama evyesinde suyun altına tutuyordu. İkisinin de yüzü yorgunluktan solmuş ama gözleri gururla parıldıyordu.
Neslihan suyun akışına bakarken Alaz’a döndü. "Bunu tıp kitaplarına yazmaları lazım Alaz Aksoy. Yan yana iki masa, iki sırt sırta vermiş kadın ve kurtarılan iki hayat."
Alaz havluyla ellerini kurularken gururla gülümsedi. "Biz bu hastaneye 'hayat kurtaracağız' diye söz verdik Neslihan. Kuralı biz koyarız, destanı da biz yazarız."
İki dost ameliyathaneden çıkıp doğan güneşe karşı yürüdü.
Buz Ankası ve Neslihan Sancak, Ankara’nın en büyük medikal zaferine imzalarını atmıştı.