BÖLÜM 21: MUCİZENİN ADI VE İLK KELİME

Ameliyathane 1 numaralı odadaki dördüncü saat dolmak üzereydi. Acilden getirilen ağır toraks travmalı hastanın kanaması Alaz’ın milimetrik dikişleriyle tamamen kontrol altına alınmıştı.
"Kapatıyoruz Peri," dedi Alaz, alnındaki teri silen hemşireye hafifçe başını sallayarak. "Göğüs tüpü stabil, vital bulgular mükemmel. Eline sağlık."
Alaz ameliyathaneden çıkıp ellerini yıkarken, zihninde artık ne geçmişin hayaletleri ne de Karan Soykan’ın zehirli gölgesi vardı. Yıkama evyesindeki aynadan kendine baktığında; gözlerinde yorgunluk değil, yaşattığı her bir hayatın bıraktığı o gururlu ışıltıyı gördü.
Aksamüstü hastanedeki idari işlerini bitirip Bağlum’daki evine döndüğünde, kapıyı açar açmaz burnuna bahçedeki çam ağaçlarının ve fırında pişen elmalı kurabiyenin kokusu geldi.
Salona adım attığında, Defne ve Ateş halının üzerinde resim yapıyordu. Küçük Gece ise şöminenin yanındaki küçük masada oturmuş, elindeki boya kalemleriyle dikkatle bir şeyler çiziyordu.
"Ben geldim fıstıklar," dedi Alaz, ceketini vestiyere asarken.
Defne ve Ateş "Hoş geldin!" diye bağırıp Alaz’ın boynuna sarıldılar. Alaz ikisini de öpüp kokladıktan sonra yavaşça Gece’nin yanına yaklaştı. Dizlerinin üzerine çöktü.
Gece çizdiği resmi hemen arkasına sakladı, gözlerinde o eski utangaçlığın tatlı bir kırıntısı belirmişti.
"Ne çiziyordun bakalım?" diye sordu Alaz, sesi bir melodi kadar yumuşak. "Bana da gösterecek misin?"
Gece kararsızlıkla kâğıdın ucunu büktü. Sonra yavaşça kâğıdı Alaz’a doğru uzattı. Kâğıtta kocaman bir dağ evi, çatısından tüten dumanlar ve bahçede el ele tutuşmuş dört figür vardı: Defne, Ateş, Gece ve hepsinin elini sımsıkı tutan, başının üzerinde küçük bir kraliçe tacı olan Alaz...
Resmin alt köşesinde, Gece’nin henüz yeni öğrendiği acemi harflerle yazılmış tek bir kelime duruyordu: "A-N-N-E-M"
Alaz’ın nefesi boğazında düğümlendi. Yıllarca en zor ameliyatlarda cold-blooded (soğukkanlı) duran, neşteri tutarken eli bir milim bile titremeyen O dev cerrahın elleri, o küçücük kâğıdı tutarken titremeye başladı.
Gece, minik ellerini uzatıp Alaz’ın yanağını tuttu. Gözlerinin içine bakarak fısıldadı:
"Ağlama... Sen benim hem doktorumsun hem de annemsin. Ben seni çok seviyorum Anne..."
Alaz daha fazla dayanamadı. Gece’yi kucağına çekip kokusunu içine çeke çeke sarıldı. Gözlerinden süzülen yaşlar bu kez kırgınlığın değil, zaferin ve katıksız bir sevginin yaşlarıydı. Defne ve Ateş de koşup arkalarından sarıldılar.
Şöminenin alevleri salona sıcak bir ışık yayarken, Ankara’nın o dondurucu ayazı dışarıda kalmıştı. Buz Ankası artık sadece küllerinden doğmamıştı; kendi elleriyle sıcacık, sarsılmaz ve sönmeyecek bir yuva kurmuştu.