BÖLÜM 17: AMELİYATHANEDEKİ MUCİZE VE VİCDANIN NEŞTERİ

Ameliyathane 1 numaralı odada sadece monitörlerin ritmik bip sesleri ve aspiratörün hırıltısı duyuluyordu. Kimyasal tesisteki patlamadan getirilen sekiz yaşındaki Gece’nin göğüs kafesi tamamen açılmıştı. Ezilme sendromuna bağlı olarak gelişen iç kanama ve akciğerdeki ağır yaralanma, küçük kızın kalbini durma noktasına getiriyordu.
"Kan gazı sonuçları geldi hocam," dedi Peri, sesi gergindi. "Metabolik asidoz derinleşiyor. Potasyum değeri 6.8'e fırladı!"
Alaz bir saniye bile tereddüt etmedi. "Kalsiyum glukonat enjekte edin, insülin-dekstroz infüzyonuna başlayın! Dializ ekibini ameliyathaneye çağırın, intraoperatif hemodiyaliz yapacağız!"
"Hocam..." dedi yanındaki anestezi uzmanı kararsızlıkla. "Çocuğun beyin dalgaları zayıflıyor. Kranial MR çekemiyoruz, kafa içi basınç artışı olabilir. Masada kalma riski çok yüksek..."
Alaz başını kaldırdı. Maskesinin üzerinden parlayan gözleri ameliyathanedeki herkese tek tek dokundu.
"Bu çocuk bu masadan canlı çıkacak," dedi Alaz. Sesi o kadar çelik gibi ve kendinden emindi ki odadaki panik havası bir anda dağıldı. "Kranotomi setini hazırlayın. Epidural hematom varsa boşaltacağım. Kimse bu ameliyathanede havlu atmayacak!"
Alaz’ın elleri bir orkestra şefi gibi hareket ediyordu. Önce göğüs boşluğundaki kanamayı durdurdu, ardından kafa tasındaki basıncı azaltmak için milimetrik bir cerrahi müdahale gerçekleştirdi. Ameliyat tam beş buçuk saat sürdü.
Son dikiş atılıp monitördeki değerler normale döndüğünde, ameliyathanede derin bir nefes dalgası yayıldı.
"Tansiyon 110/70, nabız 85, sinüs ritmi," dedi anestezist inanamayarak. "Başardınız hocam... Çocuk yaşıyor."
Alaz kanlı eldivenlerini çıkardı. Küçük Gece’nin yoğun bakıma alınışını izlerken, Peri yanına yaklaştı.
"Hocam... Sosyal hizmetlerden geldiler," dedi Peri fısıltıyla. "Çocuğun anne ve babası patlamada ölmüş. Karan Soykan’ın da tüm mal varlığına el konulduğu ve kendisi hapiste olduğu için çocuğu yetiştirme yurduna transfer edecekler."
Alaz duraksadı. Yıkama evyesinde ellerini yıkarken buz gibi suyun parmaklarından süzülüşünü hissetti. Karan Soykan ona felaketler, tehditler ve yıkım bırakmıştı. Ama kader, o zehirli adamın soyundan kalan bu masum kız çocuğunu Alaz’ın merhametine emanet etmişti.
"Gitmeyecek," dedi Alaz, havluyla ellerini kurularken.
Peri şaşkınlıkla baktı. "Anlamadım hocam?"
"Yetiştirme yurduna gitmeyecek Peri," dedi Alaz, gözlerini dışarıdaki o soğuk Ankara karına dikerek. "Gerekli hukuki süreçleri başlatın. Gece’nin koruyucu aileliğini ben üstleneceğim. Bağlum’daki evde bir çocuğa daha yer var."
"Ama hocam... O Karan’ın ailesinden..."
"Karan bir zehirdi Peri," dedi Alaz. Sesi her zamanki gibi net ve gururluydu. "Ama bu çocuk bir yaprak. Zehirli bir ağacın dalında açtı diye bir çocuğu rüzgara terk etmem. Karan her şeyi yakıp yıktı, ben ise yaşatacağım."