BÖLÜM 14: ISSIZ DAĞIN GÖLGESİ

Karan Soykan’ ın hücreye tıkılmasının üzerinden aylar geçmiş, hayat tam anlamıyla steril bir düzene oturmuş gibi görünüyordu. Ancak narsist bir zihin için parmaklıklar bir son değil, sadece yeni bir intikam planının kuluçka dönemiydi.
Gece yarısını çoktan geçmişti. Ankara’nın ayazı Bağlum’un yüksek tepelerinde ıslık çalarak esiyor, Alaz’ın dağlara bakan evinin pencerelerini zorluyordu. Alaz, salondaki şöminenin karşısında oturmuş, kucağında ertesi gün yapılacak masif karaciğer naklinin dosyalarını inceliyordu. Evde derin, dinlendirici bir sessizlik vardı. Çocuklar üst kattaki odalarında mışıl mışıl uyuyordu.
Alaz kahvesinden bir yudum almak için uzandığında, dışarıdaki o sert rüzgarın sesine garip bir gürültü karıştı. Bahçedeki ahşap çitin gıcırtısı.
Alaz hareket etmeyi kesti. Bakışlarını ağır ağır bahçe kapısına doğru çevirdi. Normalde buradaki rüzgara alışkındı ama bu ses bir rüzgarın yaratacağı ritimde değildi; adım adım yaklaşan birinin ağırlığı vardı.
Sessizce ayağa kalktı. Evin tüm ışıkları kapalıydı, sadece şömineden yansıyan turuncu alevler salonu hafifçe aydınlatıyordu. Alaz mutfağa doğru süzüldü. Tezgahın üzerindeki ahşap bloktan en keskin, en uzun et bıçağını çekip aldı. Bir travma cerrahı için bıçak, sadece bir mutfak aleti değildi; anatominin neresine vurulursa bir insanı kaç saniyede etkisiz hale getireceğini milimetrik olarak bilen bir elin uzantısıydı.
Tam o sırada salondaki büyük camdan içeriye bir karaltı düştü.
Kapının kilit mekanizmasından gelen "tık" sesiyle birlikte Veranda kapısı yavaşça aralandı. İçeriye giren adam siyah bir kar maskesi takmıştı, elinde ise ucu susturuculu bir tabanca duruyordu.
"Işıkları açma Alaz," dedi karanlıktan gelen o ses.
Alaz olduğu yerde donakaldı. Sesi tanıdığı an kanı çekildi. Karan değildi bu... Ama Karan’ın o karanlık dünyasından, para ile tutulmuş profesyonel bir tetikçiydi.
"Karan cezaevinde çürürken sana selamlarını iletmemi istedi," dedi adam, adımlarını Alaz’a doğru atarken. Sesi duygusuzdu. "Çocukların uykusunu bölmek istemeyiz, değil mi? Şansına, bana seni sadece sakat bırakmam için para ödedi. O neşteri tutan ellerini bir daha kullanamayacaksın."
Tetikçi tabancayı Alaz’ın sağ eline doğru doğrulttu.
İşte o an, Alaz’ın zihnindeki ameliyathane ışıkları yandı. Korku yoktu. Panik yoktu. Sadece hedef ve anatomi vardı.
"Sen," dedi Alaz, sesi bir buza dönüşerek. "Ameliyathaneme izinsiz girdin."
Alaz bir salise bile tereddüt etmedi. Tetikçi tetiğe basamadan, elindeki bıçağı adamın bileğindeki radial arter ve median sinir hizasına tam bir cerrah hassasiyetiyle sapladı.
Adamın çığlığı susturuculu silahın sesinden daha baskın çıktı. Tabanca patlamadan yere yuvarlandı. Bıçak tam nerve motor noktasını kestiği için adamın sağ eli anında felç olmuş, parmakları açılmıştı.
Tetikçi acıyla geriye doğru yalpalarken, Alaz adamın göğsüne doğru sert bir tekme savurdu. Adam şöminenin önündeki demir korumalıklara çarparak yere serildi. Alaz yerdeki tabancayı tek hamlede ayağıyla koltuğun altına doğru itti.
Cebinden telefonunu çıkardı, acil arama tuşuna bastı. Sesi tek bir milim bile titremiyordu:
"Bağlum Asayiş Büro mu? Evime bir davetsiz misafir girdi. Sağ brachial pleksusu ağır hasarlı, şu an salonda kan kaybından şok geçirmek üzere. Acil ekip gönderin."
Alaz telefonu kapattı. Yerde acı içinde kıvranan tetikçinin tepesine dikildi. Bıçağın saplandığı yerden akan kana baktı.
"Karan’a söyle," dedi Alaz, gözlerinde beliren o ürpertici Buz Ankası bakışıyla. "Bir dahakine piyonlarını değil, kendisini getirsin. Çünkü bu evde ameliyatı ben yaparım."