BÖLÜM 13: ÇELİK TAHTIN SAHİBİ

Karan’ın cezaevine gönderilmesinin üzerinden altı ay geçmişti. Ankara’ya ilkbahar gelmişti ama Bağlum’daki dağların tepesinde hâlâ o bildik, sert ayaz duruyordu. Alaz için zaman artık bir felaket maratonu değil, milimetrik hesaplanmış bir zafer takvimiydi.
Sabahın ilk ışıklarıyla hastaneye adım attığında, koridordaki tüm personel saygıyla kenara çekiliyordu. Artık o sadece Türkiye’nin en iyi travma cerrahlarından biri değildi; emekliye ayrılan Haluk Hoca’nın yerine oy birliğiyle seçilmiş, hastanenin en genç ve ilk kadın Başhekimiydi.
Üzerindeki cerrahi önlüğün üzerine giydiği jilet gibi siyah ceket, ona tam bir kraliçe havası katıyordu.
"Günaydın Sayın Başhekimim," dedi Peri, elinde yeni günün ameliyat ve idari toplantı listesiyle arkasından yürürken. Peri de artık kıdemli asistan olmuş, Alaz’ın sağ kolu haline gelmişti.
"Günaydın Peri," dedi Alaz. Adımları hastanenin mermer zemininde yankılanıyordu. "Vakalar ne durumda?"
"Acildeki iki trafik kazası tamamlandı. 3 numaralı ameliyathanede hazırlıklar bitti, sizin girmenizi bekliyorlar. Bir de..." Peri duraksadı. "Cezaevi revirinden resmi bir dilekçe geldi hocam. Karan Soykan' ın avukatı, müvekkilinin kronik panik atak ve psikolojik çöküş gerekçesiyle hastanemizin psikiyatri servisine sevk edilmesini talep ediyor."
Alaz adımlarını bozmadan Başhekimlik odasının kapısına vardı. Sadece o soğuk ve keskin bakışlarıyla Peri’ye döndü. Yüzünde en ufak bir nefret veya öfke kırıntısı bile yoktu. Karan onun zihninde artık bir düşman bile değildi; masadan kesilip atılmış, biyolojik atık kutusuna gönderilmiş zehirli bir dokudan ibaretti.
"Talebi reddedin Peri," dedi Alaz. Sesi ameliyathanedeki neşter kadar pürüzsüz ve soğuktu. "Biz bir travma merkeziyiz. Ruhundaki sahte yaraları iyileştirecek bir tedavi bu hastanede mevcut değil. Adalet Bakanlığı’nın kendi hastanesine sevk etsinler."
"Anlaşıldı hocam," dedi Peri, yüzünde gizleyemediği bir tatmin duygusuyla.
Alaz odasına girdi. Üzerindeki siyah ceketini çıkarıp askılığa astı; altında beyaz gömleği ve çelik gibi dik duruşu kaldı. Dev ahşap masasının arkasındaki yüksek koltuğuna oturdu. Masanın üzerinde iki fotoğraf çerçevesi duruyordu: Biri çocukları Defne ve Ateş’in gülümseyen resmi, diğeri ise Ankara’nın o sisli, dağlık manzarasının fotoğrafı.
Telefonu çaldı. Arayan avukatıydı.
"Alaz Hanım, boşanma davası ve çocukların tam velayeti kararı bugün kesinleşti. Artık hukuki olarak da tamamen özgürsünüz."
Alaz gözlerini pencereden dışarıdaki o gri Ankara gökyüzüne dikti.
"Teşekkür ederim," dedi Alaz sakince. Telefonu kapattı.
Cebinden çıkarıp masanın üzerine bıraktığı şey, ilk gün ameliyathanede kullandığı o 10 numara neşterin sapıydı. Zihnini uyuşturan yeşil reçeteli haplar yoktu, hayatını mahveden zehirli bir adam yoktu, vicdan azabı yoktu. Sadece kendi elleriyle kazıdığı bir zafer ve çocuklarına bıraktığı lekesiz bir isim vardı.
Alaz ayağa kalktı. Masasındaki neşter sapına son bir kez baktı, ardından odasındaki giyinme alanına geçip üzerindeki sivil kıyafetleri çıkardı. Yeşil cerrahi kombinasyonunu giydi.
Odasından çıkıp doğrudan ameliyathanenin sterilizasyon ünitesine geçti. Kollarını dirseklerine kadar yıkayıp steril önlüğünü giydi, maskesini burnunun üzerine kadar çekti.
O, küllerinden doğan Buz Ankası’ydı. Ve bu şehir, onun çelikten krallığıydı.