BÖLÜM 6: MASADAKİ SOĞUK SAVAŞ

Alaz eve adım attığında içeride alışılmadık bir sessizlik vardı. Salonun ortasındaki yemek masası, lüks bir restorandaki gibi özenle donatılmıştı; mumlar yanıyor, arkada hafif bir klasik müzik çalıyordu.
Alaz kabanını çıkarırken gözlerini masaya dikti. Karan’ın telefondaki o restten sonra bağırıp çağırmasını, evi birbirine katmasını bekliyordu. Ama Karan bağırmazdı; o, kurbanını boğmadan önce üzerine en tatlı zehrini dökerdi.
"Hoş geldin sevgilim," dedi Karan. Mutfaktan elinde bir kadehle çıktı. Yüzünde melek gibi bir gülümseme vardı. "Çocukları erkenden uyuttum. Telefonda biraz gerildik ama düşündüm ki... Bizim artık baş başa, yetişkinler gibi konuşmaya ihtiyacımız var."
Alaz yerinden kıpırdamadı. Midas’ın dokunduğu her şeyi altına çevirmesi gibi, Karan da dokunduğu her anı bir manipülasyon sahnesine çeviriyordu.
"Karan, bu tiyatroya gerek yok," dedi Alaz soğuk bir sesle. "Söylediğim şey gayet açıktı. İstifa etmiyorum."
Karan masaya yaklaştı, Alaz’ın sandalyesini çekti. "Önce bir otur Alaz. Yemeğini ye. Günlerdir ameliyathanelerde heder oldun, yüzün süzülmüş."
Alaz istemeye istemeye masaya oturdu. Karan onun karşısına geçti, kadehinden bir yudum aldı ve gözlerini Alaz’ın gözlerine dikti. O bakışlarda sevgi değil, tam bir mülkiyet arzusu vardı.
"Bak Alaz," dedi Karan, sesi bir kadife gibi yumuşaktı. "Sen cerrah olmak istiyorsun, anlıyorum. Ego, başarı, hayat kurtarma hissi... Bunlar seni tatmin ediyor. Ama sen aynı zamanda bir annesin. Ve o çocukların sana ihtiyacı var. Bugün kreşten Defne’yi ben aldım. Bana ne dedi biliyor musun? 'Annem beni artık sevmiyor mu, neden hep hastanede?' dedi."
Alaz’ın kalbine sanki bir neşter saplandı. Karan’ın en iyi yaptığı şey buydu: Alaz’ın annelik vicdanını bir silah gibi ona karşı kullanmak.
"Defne öyle bir şey söylemez," dedi Alaz, sesinin titrememesine gayret ederek. "Çocukların zihnine bu düşünceleri sen sokuyorsun."
"Ben mi?" Karan hafifçe güldü, ama gözleri buz gibiydi. "Ben bu aileyi ayakta tutmaya çalışıyorum Alaz. Sen ise o yeşil reçeteli haplarla zihnini uyuşturup ameliyata giriyorsun. Sahi... O hapları aldığını hastane yönetimi bilse, o çok sevdiğin neşteri elinden ne kadar hızlı alırlar hiç düşündün mü?"
Alaz’ın nefesi tıkandı. Karan onun ilaca olan bağımlılığını biliyordu ve bunu bir koz olarak masaya koymuştu.
"Beni tehdit mi ediyorsun?" dedi Alaz.
"Seni koruyorum Alaz," dedi Karan ayağa kalkıp Alaz’ın arkasına geçerek. Ellerini Alaz’ın omuzlarına koydu, hafifçe sıktı. "Seni kendinden koruyorum. Yarın sabah benimle avukatıma geleceksin. Hastaneyle olan sözleşmeni feshetmek için gerekli adımları atacağız. Eğer gelmezsen..." Karan eğildi, Alaz’ın kulağına fısıldadı: "...o psikiyatrist reçetelerini ve ameliyathanedeki titreyen ellerinin videosunu başhekimliğe ben teslim ederim. Velayet davasında da bir uyuşturucu bağımlısına çocuklarımı bırakmayacağımı bilirsin."
Alaz donup kaldı. Karan onun her hareketini, her açığını bir ağ gibi örmüştü.
Karan Alaz’ın yanağını okşayıp salondan çıkarken, Alaz masada tek başına kaldı. Mumun alevi gözlerinde yansıyordu.
Ağlamadı. Bu kez gözünden tek bir damla yaş bile akmadı. İçindeki o sıcak, canı yanan anne gitti; yerine tamamen çelikten yapılmış, soğukkanlı ve intikam yemini etmiş bir cerrah geldi. Karan ona savaş ilan etmişti. Ve Alaz, bu savaşı ameliyathane kurallarıyla oynayacaktı: Kanamayı durdur, zehirli dokuyu kesip at.
Cebinden telefonunu çıkardı ve Peri’ye mesaj attı:
"Peri, yarın sabah ilk iş hastanenin güvenlik kameraları ve geçmiş reçete dökümlerimle ilgili sana söyleyeceğim şeyleri yapacaksın. Kimse bilmeyecek."
Buz Ankası artık sadece küllerinden doğmuyordu; yakmak için hazırlanıyordu