BÖLÜM 28: KAHVE MOLASI VE DAĞ EVİNDEN YÜKSELEN SESLER

Gece ameliyatının üzerinden geçen üç gün boyunca hastanedeki hava tamamen değişmişti. Alaz ve Neslihan’ın ameliyathanedeki o kusursuz uyumu, asistanlardan klinik sorumlularına kadar herkesin üzerindeki o ağır stresi silip atmıştı.
Akşamüstü saat 17.00’de Alaz, Başhekimlik odasındaki son evrakları imzalarken kapı hafifçe çalındı. İçeriye elinde iki kupa kahveyle Neslihan girdi.
"Kahve krizin geldiğini tahmin ettim Başhekimim," dedi Neslihan, kupalardan birini Alaz’ın masasına bırakarak. Karşısındaki koltuğa rahat bir tavırla oturdu. "Nasıl gidiyor bürokrasi işleri?"
Alaz kahvesinden bir yudum alıp arkasına yaslandı. Yüzünde uzun zamandır görülmeyen rahat bir tebessüm vardı.
"Sen geldikten sonra ameliyathane tarafı öyle tıkır tıkır işliyor ki, ben sadece evrak imzalamakla meşgulüm," dedi Alaz, Neslihan’a bakarak. "Gerçekten teşekkür ederim Neslihan. Bu hastanede sırtımı yaslayabileceğim bir meslektaşımın olması paha biçilemez."
Neslihan gözlerini hafifçe kısarak gülümsedi. "Biz seninle aynı hamurdanız Alaz. Erkek egemen cerrahi dünyasında o neşteri fırlatıp atmak yerine çelikleşmeyi seçen kadınlarız. Birbirimizin arkasını kollamak zorundayız."
"Haklısın," dedi Alaz, içi ısınarak. "Bu arada... Akşam bir planın var mı? Çocuklar ve Ela ablayla Bağlum’daki dağ evindeyiz. Akşam yemeğine bize katılsana?"
Neslihan şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Dağ evi mi? Valla Alaz Aksoy’un o dondurucu zırhının arkasındaki ev hayatını acayip merak ediyordum, hiç kaçırmam!"
Saat 19.30’da Bağlum’daki dağ evinin kapısı açıldığında, Neslihan içeri adım atar atmaz sıcak bir kurabiye kokusu ve neşeli çocuk cıvıltılarıyla karşılaştı.
Defne ve Ateş salonda ödev yaparken, minik Gece elindeki oyuncak bebeğiyle koridorda koşuşturuyordu. Ela, mutfaktan çıkıp gelen konuğu güler yüzle karşıladı.
"Hoş geldiniz Neslihan Hanım," dedi Ela, üzerindeki önlüğü düzelterek. "Alaz Hanım sizden bahsetti, sofra hazır."
Neslihan şaşkınlığını gizleyemedi. Alaz’ın o ameliyathanedeki "Buz Ankası" edasından çıkıp, dizlerinin üzerine çökerek Gece’yi kucağına alışını, Ateş’in matematiğine yardım edişini ve Defne’nin saçlarını okşayışını izledi.
Yemek masasında kahkahalar havada uçuştu. Neslihan, Alaz’ın bu sıcak yuvasını izlerken derin bir saygı hissetti. Karan’ın yaşattığı o zehirli geçmişin ardından Alaz, küllerinden sıyrılıp burada muazzam bir cennet kurmuştu.
Yemekten sonra iki kadın cerrah verandaya çıktı. Ankara’nın dondurucu ama berrak ayazında, ellerindeki sıcak çay kupalarıyla yıldızları izlediler.
"Mükemmel bir aile kurmuşsun Alaz," dedi Neslihan fısıltıyla. "O adama ve geçmişe verdiğin en büyük cevap bu masadaki huzur olmuş."
Alaz derin bir nefes alıp çayından bir yudum aldı. Bakışları dağ evinin ışıklarına kaydı.
"Çok bedel ödedim Neslihan," dedi Alaz, sesi net ve sakindi. "Ama artık o bedellerin hepsini tahsil ettim. Şimdi sadece bu huzuru ve hastanemi koruyacağım."
İki dev kadın, gecenin soğuğunda sırt sırta vermiş bir şekilde geleceğe bakıyordu. Ne Karan’ın gölgesi kalmıştı ne de geçmişin sızısı...