BÖLÜM 5: CAMDAN KAFES VE İLK İSYAN

Güneş Ankara’nın gri binaları üzerine doğarken, Alaz salondaki soğuk parkenin üzerinde gözlerini açtı. Bütün gece dizlerini göğsüne çekerek oturmuş, Karan’ın kulağına fısıldadığı o zehirli tehdidi zihninde evirip çevirmişti: “Ya o neşteri bırakırsın... ya da bu evden bir daha çocuklarımı göremezsin.”
Yavaşça ayağa kalktı. Şakaklarındaki zonklama bir an olsun dinmemişti ama aynaya baktığında yüzüne o çok iyi bildiği, duygusuz Oğlak maskesini yeniden geçirdi. Karan onun ağlamasını, yalvarmasını veya pes etmesini bekliyordu. Ama Alaz ona bu zaferi vermeyecekti.
Sessizce giyindi, çocukların odasına girip uykularında ikisini de öptü. Karan henüz uyanmadan, bir gölge gibi evden çıktı.
Hastaneye vardığında doğruca Psikiyatri katına indi. Dr. Vedat’ın odasının kapısını çalmadan içeri girdi.
"Bana yeni bir reçete yaz Vedat," dedi. Sesi bir bıçak kadar keskindi. "Eski dozaj artık zihnimdeki gürültüyü bastırmıyor."
Vedat derin bir iç çekip koltuğuna yaslandı. "Alaz, gözlerinin altındaki morluklara bak. Sen ameliyathanede neşter tutuyorsun, bu kadar ağır yatıştırıcılarla o masaya girmen bir cinayet!"
"Eğer o hapları almazsam evde birini öldüreceğim Vedat!" diye fısıldadı Alaz, ilk kez kontrolünü bir anlığına kaybederek. "Karan beni çocuklarımla tehdit ediyor. İstifa etmemi istiyor. Beni o eve kapatıp tamamen kendi malı yapmak istiyor."
Vedat üzüntüyle başını salladı. "Seni o eve kapatan Karan değil Alaz, senin o adamın sevgisine duyduğun vicdan azabı. İlacı yazıyorum ama bu son. Kendi hayatının neşterini kendi eline almazsan, o sarmaşık seni tamamen boğacak."
Reçeteyi alıp Acil Servis’e çıkan Alaz, koridorda onu endişeyle bekleyen Peri ile karşılaştı. Peri’nin gözleri altındaki halkalar, onun da bütün gece Dr. Alaz ve dün geceki ameliyattaki çocuk için endişelendiğini gösteriyordu.
"Hocam!" dedi Peri, elindeki dosyaları sıkıca tutarak. "Dün geceki vaka... çocuk stabil! Yoğun bakımdan çıkardık. Sizin sayenizde yaşadı!"
Alaz’ın yüzünde en ufak bir jest belirmedi ama gözlerinde anlık bir sıcaklık kaydı. "Aferin Peri. Takibini bırakma."
"Hocam... siz iyi misiniz?" Peri bir adım yaklaştı, sesini alçalttı. "Dün gece telefon geldikten sonra yüzünüz bembeyaz oldu. Bir sorun mu var? Yani... yapabileceğim bir şey varsa..."
Alaz durdu. Normalde hiçbir asistanına veya meslektaşına özel hayatından tek bir kırıntı dahi vermezdi. Ama Peri’nin o katıksız, çıkarsız ve güler yüzlü ilgisi, Alaz’ın içindeki o yalnız kadına dokunmuştu.
"Sorun yok Peri," dedi Alaz, sesini yumuşatmaya çalışarak. "Sadece... bazen bazı ameliyatlar hastanede bitmiyor."
Peri ne demek istediğini tam anlamasa da gözleriyle Alaz’a destek verdi. "Ben her zaman buradayım hocam. Ne zaman isterseniz."
Aksama doğru Alaz’ın telefonu tekrar çaldı. Arayan Karan’dı. Alaz bu kez telefonu açarken elleri titremedi. Zihnindeki ilaç uyuşukluğu ve içindeki o soğuk öfke birleşmişti.
"İstifa dilekçeni yazdın mı Alaz?" dedi Karan. Sesi son derece kendinden emin, bir zafer edası taşıyordu. "Akşam eve gelirken dilekçenin fotokopisini görmek istiyorum."
Alaz derin bir nefes aldı. Gözlerini ameliyathanenin steril ışıklarına dikti.
"Yazmadım Karan," dedi Alaz. Sesi öyle buz gibi ve kararlı çıktı ki, hattın diğer ucundaki Karan bir an afalladı. "Ve asla yazmayacağım."
"Sen benimle oyun mu oynuyorsun Alaz? Çocukları—"
"Çocuklar benim de evladım Karan," diye kesti Alaz. "Eğer o çocukları benden koparmakla ilgili tek bir hamle yaparsan, bu hastanenin ve avukatlarımın gücünü arkama alır, o çok güvendiğin mal varlığını ve itibarını yerle bir ederim. Şimdi o yemeği ısıt ve beni evde bekle."
Alaz telefonu Karan’ın yüzüne kapattı. Kalbi göğüs kafesini delercesine çarpıyordu ama ilk kez o zehirli sarmaşığın bir dalını kendi elleriyle kesip atmıştı.