BÖLÜM 3: GİZLİ MUAYENE VE İLK ÇATLAK

BÖLÜM 3: GİZLİ MUAYENE VE İLK ÇATLAK
Ertesi sabah hastanenin koridorları henüz günün ilk ışıklarıyla aydınlanırken, Alaz kimselere görünmeden eksi ikinci kattaki Psikiyatri polikliniğinin sessiz koridorunda yürüyordu. Oğlak burcunun o yıkılmaz gururu, meslektaşlarının onu böyle "zayıf" bir anında görmesine asla izin veremezdi.
Dr. Vedat’ın odasına girdiğinde kapıyı arkasından sıkıca kapattı. Derin bir nefes alıp masanın karşısındaki koltuğa oturdu.
"Dozajı artırmak istemiyorum Vedat," dedi Alaz. Sesi her zamanki gibi netti ama gözlerindeki o derin yorgunluğu saklayamıyordu. "Ama akşamları o eve girdiğimde göğsüme oturan o fili başka türlü kaldıramıyorum."
Vedat, önündeki dosyayı kapatıp Alaz’a baktı. "Alaz, ilacın arkasına saklanıyorsun. Sen ameliyathanede mucizeler yaratan bir travma cerrahısın. Ama evdeki o psikolojik baskıyı, Karan’ın seni 'iyi bir anne değilsin' hissiyle manipüle etmesini görmezden geldikçe bu ilaçlar sadece üstünü örter."
"O çocuklar için çalışıyor Vedat," dedi Alaz, sanki Karan’ın cümlelerini kendi fikriymiş gibi savunarak. "Gelecekleri için uğraşıyor. Ben ise..."
"Sen ise hayat kurtarıyorsun," diye böldü Vedat. "Ve bunun için suçluluk duymak zorunda değilsin."
Alaz reçetesini alıp odadan çıktığında soğuk zırhını yeniden üzerine geçirdi. Üst kata, kendi krallığına çıktığında onu ilk karşılayan her zamanki gibi Neşeli yüzüyle Peri oldu.
"Günaydın Dr. Alaz! Size en sevdiğiniz filtre kahveden aldım," dedi Peri, yüzünde kocaman bir tebessümle. Ancak elindeki kahve bardağını uzatırken heyecandan birazını tabağa döktü. "Tüh, çok özür dilerim!"
Alaz kahveyi alırken Peri’ye o mesafeli, buz gibi bakışlarından birini attı. "Kahveyi dökmek önemli değil Peri. Ama ameliyathanede dikkatin böyle dağılırsa bir arteri kesebilirsin. Odaklan."
Peri mahcup bir şekilde başını salladı. "Haklısınız hocam. Sadece... Bugün biraz dalgın görünüyorsunuz. Siz bizim bu hastanedeki kahramanımızsınız, size bir şey olsun istemem."
Alaz, Peri’nin o cana yakın ve katıksız sevgisi karşısında bir an duraksadı. Duvarlarında minik bir çatlak oluşur gibi oldu ama hemen kendini topladı. "İşinin başına dön Peri. Acil birazdan yoğunlaşır."
Tam o sırada acil servisin kırmızı alan sirenleri hastaneyi inletmeye başladı.
"Hocam! Otobanda zincirleme kaza! Üç ağır yaralı geliyor, biri çocuk!"
Alaz anında harekete geçti. Steril önlüğünü giyerken zihnindeki tüm kişisel dertleri, Karan’ı, çocukları ve ilacın yarattığı hafif uyuşukluğu bir kenara itti. O an sadece 'Dr. Alaz' vardı. Ameliyathaneye girmek üzereyken cebindeki telefon hırsla çalmaya başladı.
Ekranda Karan’ın ismi yanıp sönüyordu. Alaz istemeden açtı.
"Alaz, çabuk eve geliyorsun!" Karan’ın sesi bu sefer o sakin görünümünün aksine oldukça sert ve emrediciydi. "Ateş’in ateşi 39 dereceye çıktı, durmadan kusuyor. Kız da ağlıyor."
"Karan, acildeyim! Zincirleme kaza var, çocuk hastayı ameliyata almak üzereyim!" dedi Alaz, sesi titreyerek.
"Bana ne elin çocuğundan Alaz!" diye bağırdı Karan, arkadan Ateş’in ağlama sesleri geliyordu. "Benim çocuğum burada yanıyor! Yine kendi egoist kariyerini bizim önümüze mi koyacaksın? Eğer beş dakika içinde o hastaneden çıkıp eve gelmezsen bu çocukların yüzünü bir daha zor görürsün! Ben onlar için kendimi paralarken senin yaptığın sorumsuzluğa bak!"
"Karan yapma..."
"Eve geliyorsun Alaz! Seçimini yap; ya o tanımadığın hastalar ya da kendi ailen!"
Telefon yüzüne kapandı. Alaz elinde telefonla ameliyathanenin otomatik kapısının önünde duraladı. Bir tarafta masada yatan ve onun neşterine muhtaç olan küçücük bir can; diğer tarafta ise onu evdeki zehirli sarmaşıklarıyla boğan, çocukları üzerinden tehdit eden kocasının yarattığı devasa kriz...
Alaz, hayatının en ağır ve en soğuk ikileminin tam ortasındaydı.