BÖLÜM 4: BİLEKTEKİ SOĞUK ZİNCİR

Alaz’ın elindeki telefon adeta kor bir ateşe dönüşmüştü. Kulağında hala Karan’ın "Eğer beş dakika içinde o hastaneden çıkıp eve gelmezsen bu çocukların yüzünü bir daha zor görürsün!" bağırışı çınlıyordu.
Ameliyathane kapısının hemen dışında, o buz gibi koridorda öylece kaldı. Kalbi, meslek hayatında hiç olmadığı kadar düzensiz ve ritimsiz atıyordu. Bir yanda sedyede yatan, iç kanaması devam eden ve yaşamla ölüm arasında saniyeleri kalan masum bir çocuk... Diğer yanda ise 39 derece ateşle evde yanan kendi öz evladı ve bunu bir infaz aracına dönüştüren kocası.
"Hocam? Dr. Alaz, hazır mısınız? Hastayı uyuttuk, vital bulgular düşüyor!"
Peri’nin sesi Alaz’ı o zifiri karanlık kuyudan çekip çıkardı. Alaz başını çevirip Peri’ye baktı. Oğlak gururu, o çelik zırh, gözlerinin ardındaki o paniği Peri’den bile saklamaya çalıştı. Ama ellerinin hafifçe titrediğini Peri fark etmişti.
"Peri," dedi Alaz. Sesi fısıltı gibi çıksa da anında o soğuk kontrolünü geri kazandı. "Ateş’in ateşi çıkmış. Karan aradı."
Peri’nin gözleri kocaman açıldı. "Hocam! Siz... siz hemen gidin isterseniz, ben Dr. Murat’ı çağırayım nöbetçi uzman olarak—"
"Hayır!" dedi Alaz kesin bir dille. "Vaka çok komplike, Murat bu damar yaralanmasını toparlayamaz. Hastayı masada kaybederiz."
Alaz derin bir nefes aldı. Çantasının gözünden yeşil reçeteli kutuyu çıkardı, bu sefer su bile aramadan bir hapı daha dilinin altına attı. Zihnindeki o Karan’ın bağıran sesini, vicdan azabını ve evdeki yangını kimyasal bir uyuşuklukla bastırmak zorundaydı.
"Steril oluyoruz Peri. Şimdi."
Ameliyathaneye girdiğinde Alaz artık bir anne, bir eş ya da Karan’ın esiri olan o kadın değildi. O artık sadece neşteri tutan soğuk bir makineydi. Ameliyat iki saat sürdü. Alaz, milimetrik bir cerrahiyle çocuğun patlayan karaciğer damarını dikti, kanamayı durdurdu. Çocuk yaşayacaktı.
Eldivenlerini soyup çöpe attığında saat gece yarısını çoktan geçmişti.
Hastaneden adeta bir fırtına gibi çıktı. Arabayı Ankara’nın boş sokaklarında sınırları zorlayarak sürdü. Eve varıp anahtarı deliğe soktuğunda elleri soğuktan değil, korkudan titriyordu.
İçeri girdiğinde ev zifiri karanlıktı.
Salona adım attığında Karan tekli koltukta, karanlığın tam ortasında oturuyordu. Kucağında uyuyakalmış olan Ateş vardı. Defne ise koltukta kıvrılmış, ağlamaktan gözleri şişmiş halde uyuyordu.
Karan, Alaz’ın geldiğini gördüğünde ayağa kalkmadı. Yüzünde ne bir öfke ne de bir bağırma ifadesi vardı; en tehlikeli hali olan o "soğuk ve duygusuz" maskesini takmıştı.
"Gelmeseydin Alaz," dedi Karan. Sesi fısıltı kadar kısıktı ama o karanlık salonda bir neşterden daha derine battı. "Gece bitti zaten. Çocuk ateşiyle kıvranırken ben soğuk kompres yaptım, ilacını verdim. Sen elin çocuğunu kurtarırken, kendi öz evladın burada 'Anne' diye ağlayarak sızdı."
"Karan... Hasta ölüyordu, anlamıyorsun—"
"Ben anlıyorum Alaz," diyerek Alaz’ın sözünü kesti Karan. Yavaşça ayağa kalktı, Ateş’i incitmeden yatağına götürdü. Geri döndüğünde Alaz’ın dibine kadar geldi. Onu omuzlarından tutup duvara doğru hafifçe bastırdı.
Bu seferki teması sert değildi ama bir kelepçe gibi ağırdı. Çenesini Alaz’ın boynuna gömdü, kokusunu içine çekti. Bu yapış yapış, zoraki yakınlık Alaz’ın nefesini kesti.
"Sen bu evi, bizi, benim onlar için kurduğum bu geleceği hak etmiyorsun," diye fısıldadı Karan kulağına. "Ben bu çocuklar eksik kalmasın diye gece gündüz çalışayım, sen ise sırf ego tatmini için onları ateşe at. Yarın o hastaneden istifa dilekçeni veriyorsun Alaz. Ya o neşteri bırakırsın... ya da bu evden bir daha çocuklarımı göremezsin."
Karan, Alaz’ın dudağının kenarına soğuk, öfkeli bir öpücük kondurup arkasını döndü ve yatak odasına gitti.
Alaz, karanlık salonda, duvara yaslanmış halde tek başına kaldı. Dizlerinin bağı çözüldü, yavaşça yere kaydı. Şakakları zonkluyordu. Çantasındaki yeşil reçeteli ilaca uzandı ama kutunun boş olduğunu fark etti.
Sessizce, çocukları uyanmasın diye hıçkırıklarını içine gömerek ağlamaya başladı. Buz Anka’sının kanatları, bu evde ilk kez bu kadar ağır bir darbe almıştı.