BÖLÜM 12: KALP PENCERESİ VE ÇELİK İNFAZ

"Monitörde asistoli var! Kalp durdu! Defibrilatör hazırlayın!"
Ameliyathane 1 numaralı odanın havası adeta buz kesmişti. Sedyede yatan Haluk Bey’in göğüs kafesinden akan kan, cerrahi örtüleri tamamen kırmızıya boyamıştı. Alaz, yüzüne sıçrayan kan damlasına aldırış bile etmeden elini uzattı.
"Satinsky klemp ve Finochietto ekartörü!" diye kükredi Alaz. "Defibrilatörü bekleyecek vaktimiz yok, sol anterior torakotomi yapıyorum!"
Peri’nin elleri titriyordu ama Alaz’ın o çelik gibi komutlarıyla hareket etti. Alaz, 5. kaburga aralığından (interkostal aralık) neşterle hızlı ve milimetrik bir kesi attı. Ekartörü yerleştirip göğüs kafesini ayırdı. Kalp zarı (perikard) kanla dolmuş, kalbe baskı yaparak atmasını engelliyordu (kardiyak tamponad).
"Perikardiyotomi makası!"
Alaz kalp zarını tek bir hamlede kesti. Basınçla fışkıran kanı aspiratörle temizlerken, açıkta duran ve durmuş olan kalbi sağ eliyle avuçladı.
"İç kardiyak masaja başlıyorum," dedi Alaz. Sesi ameliyathanedeki her sesi bastıracak kadar net ve kararlıydı. Kalbi ritmik bir şekilde parmaklarının arasında sıkıp bırakmaya başladı. "Adrenalin 1 miligram, iv push! Atropin hazırlayın!"
Ameliyathanedeki herkes nefesini tutmuştu. Alaz, başhekimin kalbini kendi eliyle pompalarken gözlerini monitöre dikti. Parmaklarının ucunda o mucizevi sıcaklığı hissetti; kalp hafifçe seyirdi, ardından güçlü bir kasılmayla Alaz’ın avcuna vurmaya başladı.
"Ritim döndü! Sinüs ritmi 95! Tansiyon toparlıyor!" diye bağırdı anestezist.
Alaz, merminin kurcaladığı miyokard dokusuna Prolene 3-0 dikiş atarak kanamayı tamamen durdurdu. Ameliyat üç saat sürdü. Haluk Bey yaşayacaktı.
Eldivenlerini soyup çöpe attığında, ameliyathane kapısının önünde Emniyet Amiri ve iki polis memuru onu bekliyordu.
"Dr. Alaz Hanım," dedi Amir. "Karan Bey’i olay yerinin iki sokak ötesinde, suç aleti ruhsatsız tabancayla birlikte yakaladık. Haluk Bey’i vurmadan önce sizin hakkınızda tehdit mesajları attığı da tespit edildi. İfadeniz ve şikayetiniz için merkeze geçmemiz gerekiyor."
Alaz alnındaki teri silip polislere baktı. Yüzünde ne bir korku ne de bir zafer sarhoşluğu vardı. Sadece görevini tamamlamış bir cerrahın soğukkanlılığı duruyordu.
"Geleceğim," dedi Alaz. "Ama önce çocuklarımın yanına gideceğim."
Aksama doğru Alaz, Bağlum’daki o sessiz, dağlara bakan evinin bahçesindeydi. Ankara’nın ayazı yüzüne vururken, cebindeki son dava evraklarını ve Karan’la olan geçmişinin izlerini bahçedeki varilin içinde yaktı. Alevler yükselirken, arkasında duran Peri’ye döndü.
"Sarmaşık bitti Peri," dedi Alaz, alevlerin ışığında parlayan gözleriyle. "Kökünü kazıdım."
"Şimdi ne olacak hocam?" diye sordu Peri.
Alaz, çıplak dağların üzerinden şehre çöken gri sisini izledi.
"Şimdi," dedi Alaz, "Buz Ankası olarak kendi krallığımı yöneteceğim."